Ιωάννης Παπαπέτρου: Είχε την ευλογία να ζήσει ό,τι ονειρεύτηκε από παιδί

Το 1998, στα χέρια του πατέρα του Αργύρη, ο μικρός Ιωάννης φωτογραφιζόταν τότε μέσα στον θρίαμβο του Παναθηναϊκού, λίγα λεπτά μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος Ελλάδας. Ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Η κάμερα «συνέλαβε» το στιγμιότυπο σαν προφητεία. Ένα παιδί που μεγάλωνε στο πλευρό του τριφυλλιού, στον ρυθμό της πορτοκαλί «θεάς».

Η μοίρα το 'χε να ακολουθήσει τα χναρια του πατέρα του και να φορέσει κι εκείνος τη φανέλα με το «10» στην πρώτη του θητεία στον Παναθηναϊκό. Όχι από σύμπτωση, αλλά από επιλογή. Εκείνο το νούμερο το είχε τιμήσει για δέκα ολόκληρα χρόνια ο πατέρας του στον Παναθηναϊκό, κατακτώντας δύο Κύπελλα.

Από μικρό παιδί στα γήπεδα, θα έλεγε κανείς πως ήταν το δεύτερο σπίτι του. Ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Ηλυσιακού, εκεί όπου το ταλέντο του φώναζε από μακριά. Αγωνίστηκε πέντε χρόνια στα παιδικοεφηβικά πρωταθλήματα κι επόμενη στάση; To Florida Air Academy στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί, ο Ιωάννης ξεχώρισε με νούμερα που τον έστειλαν στο NCAA να φοράει τη φανέλα των Texas Longhorns κι όχι τυχαία. Ήξερε ότι ο Κέβιν Ντουράντ είχε περάσει από εκεί κι ότι το κολέγιο είχε εμπειρία πάνω σε χαρισματικούς φόργουορντ, ακόμη κι αν ο ίδιος ξεκίνησε τα πρώτα του βήματα ως play maker πριν αναπτυχθεί.

Επέστρεψε στην Ελλάδα για να κάνει το επόμενο βήμα. Και το έκανε με τα «ερυθρόλευκα». Ο Ολυμπιακός τον επέλεξε μετά τη φυγή του Κώστα Παπανικολάου για την Μπαρτσελόνα με τους Πειραιώτες να ψάχνουν έναν νέο «τριάρι» με προοπτική. Ο Παπαπέτρου ήταν ο ιδανικός υποψήφιος για την ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα. Μόλις είχε γίνει πρώτος σκόρερ της Εθνικής U20 στην Εσθονία και είχε ήδη δείξει ότι δεν τον τρόμαζαν οι μεγάλες σκηνές και μάλιστα αυτές του οι εμφανίσεις τον μετέτρεψαν σε πολύ ελκυστικό... στόχο.

• Παπαπέτρου: Η μετακόμιση από Ολυμπιακό σε Παναθηναϊκό, το ρεκόρ των 39 πόντων και το κλάμα της κορυφής

Στον Πειραιά, έμεινε πέντε χρόνια. Πήρε δύο πρωταθλήματα (2015, 2016), έπαιξε σε δύο τελικούς EuroLeague (2015, 2017) και έμαθε πώς είναι να δουλεύεις στο υψηλότερο επίπεδο. Η εργατικότητά του ήταν φανερή ανέκαθεν, όμως δεν κατάφερε να ξετυλίξει όλες του τις δυνατότητες. Μάλιστα, ήθελε να παίζει στο «3», ενώ στα μάτια του Γιάννη Σφαιρόπουλου ταίριαζε πιο πολύ στο «4».

Το καλοκαίρι του 2018, όταν έληξε το συμβόλαιό του, ήρθε η ώρα για τη μεγάλη απόφαση. Ο Ολυμπιακός του έκανε πρόταση ανανέωσης. Εκείνος την αρνήθηκε και έκανε το απρόσμενο βήμα, το «αιώνιο» βήμα. Πέρασε στην απέναντι όχθη και υπέγραψε με την ομάδα της καρδιάς του, την ομάδα που υποστήριζε από μικρό παιδί. Τον Παναθηναϊκό. Και παρ' όλη την αντιπαλότητα ακόμη κι αυτή την απόφαση την μετουσίωσε σε πράξη με απόλυτο σεβασμό.

Το καλοκαίρι του 2018, ο Ιωάννης Παπαπέτρου πήρε μια απόφαση που λίγοι τολμούν. Άφησε τον Ολυμπιακό για να φορέσει τη φανέλα του Παναθηναϊκού.

Δεν ήταν απλώς μια μεταγραφή. Ήταν μια κίνηση που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων. Αλλά εκείνος δεν κρύφτηκε. Δεν υποκρίθηκε. Ανέλαβε την ευθύνη. Και σιγά σιγά, την έκανε δική του. Μέσα σε λίγα χρόνια, έγινε αρχηγός. Ηγέτης. Το πρόσωπο που κουβαλούσε το βάρος των προσδοκιών, των τίτλων, αλλά και των δύσκολων ημερών.

Από τα ματς ρουτίνας του ελληνικού πρωταθλήματος μέχρι τα μεγάλα ευρωπαϊκά βράδια, ο Παπαπέτρου βρισκόταν πάντα εκεί. Στην πρώτη γραμμή. Υπήρχαν φορές που έλαμψε – όπως εκείνο το αδιανόητο βράδυ απέναντι στην Άλμπα, όταν έγραψε 39 πόντους σε 48:53 λεπτά, με 9/10 δίποντα, 6/12 τρίποντα, 3/4 βολές, 5 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 2 κλεψίματα και 0 λάθη, αν και η ομάδα ηττήθηκε. Είπαμε... δύσκολες μέρες. Υπήρχαν κι άλλες που πάλεψε σιωπηλά, δίχως να φαίνεται στο φύλλο της στατιστικής.

Όντας παρών στις πιο δύσκολες στιγμές του Παναθηναϊκού, στα χρόνια που οι «πράσινοι» θέλουν να ξεχάσουν και οι περισσότεροι λύγιζαν, ένα τηλεφώνημα ήταν εκείνο που του έδωσε την ώθηση για το επόμενο βήμα κι όταν στην άλλη άκρη της γραμμής βρίσκεται ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, δεν μπορείς να αρνηθείς.

Ο Παπαπέτρου πήγε να... μαθητεύσει για μία σεζόν στο πλευρό του «άρχοντα» των πάγκων (ή και δαχτυλιδιών) στην Παρτίζαν. Μία αξιομνημόνευτη φυσικά χρονιά μετά από εκείνη την επική σειρά playoffs της EuroLeague με την... κλωτσοπατινάδα κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης και την πλήρη ανατροπή των Ισπανών (από 0-2, 3-2) για να πάρουν το εισιτήριο για το Final Four.

Με τους «απρόμαυρους» του Βελιγραδίου συμπορεύτηκε για μία σεζόν σηκώνοντας το τρόπαιο της ABA League.

Το καλοκαίρι του 2023 ο Παπαπέτρου πήρε την απόφαση μετά από πολύ σκέψη και γύρισε στον αγαπημένο του Παναθηναϊκό. Επέστρεψε σε μια ομάδα αναγεννημένη, που πλέον είχε στο τιμόνι της τον Εργκίν Αταμάν και στο ρόστερ της τον φίλο και συμπαίκτη του, Ματίας Λεσόρ φιλοδοξώντας να επανέλθει στην ευρωπαϊκή ελίτ.

Οι ατυχίες με τραυματισμούς του χτύπησαν και πάλι την πόρτα χρονιά, όμως αυτή η συνθήκη έκρυβε και μια μεγάλη πρόκληση: τη σειρά των playoffs απέναντι στη Μακάμπι. Όντας υγιής και παρών την κρίσιμη στιγμή, ήταν η ώρα να αποδείξει, ξανά, ότι έχει την πάστα του ηγέτη και το έκανε, με τον πιο ηχηρό τρόπο.

Στα πιο κρίσιμο ματς της χρονιάς, ο Παπαπέτρου σημείωσε 15 πόντους στο Game 2, 17 στο Game 3, ευστόχησε στο κρίσιμο τρίποντο στο Game 4 και καθοδήγησε την ομάδα στο Game 5 για την πρόκριση στο Final Four του Βερολίνου, ήταν παντού! Το ΟΑΚΑ σείστηκε, το όνομά του ακουγόταν από τα χείλη των φίλων του Παναθηναϊκού κι εκείνος σαν το μικρό παιδί που υποστήριζε το τριφύλλι, πανηγύριζε με την ψυχή του. Η απόλυτη δικαίωση.

Βέβαια, η απόλυτη δικαίωση μετουσιώθηκε σε απόλυτη λύτρωση, όταν κατάφερε μαζί με τον Παναθηναϊκό να κατακτήσει τη EuroLeague εκείνη τη χρονιά. Όσοι βρέθηκαν στην Uber Arena δεν γίνεται να ξεχάσουν τα δάκρυά του για το σπουδαίο επίτευγμα. «Η ζωή είναι έτσι. Έχει πολλά πάνω κάτω. Πρέπει να μένεις αληθινός και συνέχεια να προσπαθείς. Όταν δεν τα παρατάς και δουλεύεις σκληρά, η μοίρα, το κάρμα, ο Θεός, τα φέρνουν έτσι και είναι τόσο τόσο γλυκό», είχε πει μόλις λίγα λεπτά τον απόλυτο θρίαμβο.

Φυσικά το... κερασάκι στην τούρτα ήρθε λίγες εβδομάδες μετά όταν μετά το Game 5 των τελικών του ελληνικού πρωταθλήματος, ο Παναθηναϊκός έκανε δικό του τον τίτλο κόντρα στον Ολυμπιακό και ο Κώστας Σλούκας φώναξε τον Ιωάννη Παπαπέτρου και τον Ντίνο Μήτογλου για να σηκώσουν μαζί το τρόπαιο. Γι' αυτά τα παιδιά που συνδέθηκαν με το τριφύλλι και το αγάπησαν όσο κανείς, ήταν μία συμβολική και συνάμα συγκινητική κίνηση.

Ο Ιωάννης Παπαπέτρου δεν φόρεσε απλώς τη φανέλα της Εθνικής. Τη φόρεσε με ευθύνη, με αφοσίωση, με εκείνο το βλέμμα του παίκτη που ξέρει ότι κάθε λεπτό με το εθνόσημο είναι ιερό. Υπηρέτησε τη «γαλανόλευκη» από το 2009 και το EuroBasket U16 κι έκτοτε δεν έφυγε από το πλευρό της, όσο βέβαια του επέτρεπε το σώμα του.

Η παρουσία του στα μεγάλα τουρνουά, όπως τα EuroBasket και τα Παγκόσμια Κύπελλα, μπορεί να μην συνοδεύτηκε από σπουδαίες διακρίσεις, αλλά άφησε πάντα το στίγμα του. Ήθελε να εμπνεύσει. Σε κάθε του δήλωση φρόντιζε να δείξει πως δεν είναι «άλλη μια υποχρέωση», αλλά καθήκον. Ήταν εκεί και στα πάνω και στα κάτω.

Τελευταία του μεγαλειώδης εμφάνιση ήταν όταν Ελλάδα έπαιζε για την πρόκριση στις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου, στο MundoBasket του 2023 στη Μανίλα. Ο Ιωάννης Παπαπέτρου κατέθεσε και την... ψυχή του στο παρκέ της Mall of Asia Arena κόντρα στη Νέα Ζηλανδία με 27 πόντους, έχοντας 4/8 δίποντα, 4/7 τρίποντα, 6 ριμπάουντ και ένα λάθος, στέλνοντας την Εθνική στους «16», ως MVP της αναμέτρησης.

Ο Ιωάννης Παπέτρου ήταν εκείνος που έδινε πάντα το 100%. Που θα καθόταν στον πάγκο χωρίς να δυσανασχετήσει, αν αυτό ήταν το καλύτερο για την ομάδα. Που θα μιλούσε πρώτος στα αποδυτήρια μετά από μία ήττα, όχι για να κάνει παρατηρήσεις, αλλά για να συσπειρώσει. Που θα παραχωρούσε δηλώσεις στους δημοσιογράφους μετά από κάθε στιγμή, εύκολη ή δύσκολη.

Η καριέρα του δεν μετριέται μόνο σε τίτλους – που είχε πολλούς, αλλά στο πώς μιλούν όλοι για εκείνον τώρα. Τώρα που αποχωρεί σε ηλικία μόλις 31 ετών αφήνοντας μαζί κι ένα μεγάλο «what if». Ο Παπαπέτρου έχει το σπάνιο χάρισμα να γεφυρώνει. Να «σπάει» τον φανατισμό, χωρίς να προδίδει. Με την αγνή του αγάπη για το μπάσκετ και τον επαγγελματισμό του αποσπά στο τέλος, το χειροκρότημα και των δύο πλευρών. Τρανό παράδειγμα το «ευχαριστώ» του Ολυμπιακού μετά την ανακοίνωση της απόσυρσής του.

Στα πέντε χρόνια της κοινής μας πορείας πανηγυρίσαμε δύο πρωταθλήματα Ελλάδος και ζήσαμε πολλές στιγμές χαράς, αλλά και λύπης.

Για όλα όσα πρόσφερες στην ομάδα μας, σε ευχαριστούμε και σου ευχόμαστε κάθε επιτυχία σε ό,τι αποφασίσεις να κάνεις στη συνέχεια.#OlympiacosBC pic.twitter.com/3DWfutGiqX

— Olympiacos B.C. (@Olympiacos_BC) June 22, 2025

Αποχωρεί με γεμάτο βιογραφικό κι ακόμη πιο γεμάτο «κουτί» αναμνήσεων. Για τα παιδιά που βλέπουν τη φωτογραφία του πιτσιρικά στη φιέστα του ’98 και καταλαβαίνουν πως, με ήθος, πίστη και δουλειά, το παιδικό όνειρο μπορεί να πάρει σάρκα και οστά και να αγκαλιάσει όλη σου τη ζωή. Farewell...