Εθνική ομάδα πόλο γυναικών: Χτίζοντας χρυσά έπη στη... σιωπή

• Ένα επίτευγμα που... χτίστηκε στη Σιγκαπούρη
• Η βουτιά και το ψυχικό άδειασμα στην πισίνα
• Και όλα αυτά υπό τη σκιά της λήθης!

Τι να πρωτοπείς γι' αυτό το έπος της Εθνικής ομάδας πόλο γυναικών; Πώς οι χιλιάδες σκέψεις και τα συναισθήματα που προκάλεσε αυτή η επιτυχία να γραφτούν σωστά και με συνοχή; Είναι δύο βασικές ερωτήσεις που έχω, βλέποντας μια... κενή σελίδα στον υπολογιστή η οποία πρέπει να γεμίσει.

Όπως είχα γράψει στο ντεμπούτο μου στη στήλη των blogs στο Gazzetta, η Εθνική ομάδα πόλο γυναικών έχει φτιαχτεί για να αντέχει και στα κρίσιμα να κυριαρχεί. Η εμφάνιση της Εθνικής Ελλάδας στον μεγάλο τελικό του Παγκόσμιου πρωταθλήματος υγρού στίβου στη Σιγκαπούρη, ήταν κυριαρχική και με 12-9 πήρε την άτυπη ρεβάνς από την Ουγγαρία για την ήττα της στην πρεμιέρα της διοργάνωσης.

Η απόδοση του αντιπροσωπευτικού συνόλου ήταν άρτια. Από το πρώτο οκτάλεπτο κιόλας έκανε ξεκάθαρο πως δεν πρόκειται να αφήσει καμία ελπίδα στην έτερη φιναλίστ. Έτσι και έκανε! Με άμυνα «γρανίτη», με μια Σταματοπούλου «κέρβερο» και με επίθεση που έβγαζε... φωτιές, το ποτάμι δεν γύριζε πίσω. Το πρώτο σκαλί του βάθρου είχε για δεύτερη σερί διοργάνωση «γαλανόλευκο» χρώμα και η Ελευθερία Πλευρίτου για ισάριθμη και ως αρχηγός σήκωσε μαζί με τις συμπαίκτριες το βαρύτιμο τρόπαιο στην ασιατική πόλη.

Ένα επίτευγμα που... χτίστηκε στη Σιγκαπούρη

Η αρχή της πορείας του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος δεν ξεκίνησε όπως αναμενόταν. Όπως είχε δηλώσει ο Χάρης Παυλίδης, η προετοιμασία δεν εξελίχθηκε όπως θα ήθελε, καθώς πολλές παίκτριές του ήταν αρκετά καταπονημένες από τη γεμάτη σεζόν που πέρασαν τόσο με Εθνική, όσο και με τους συλλόγους τους.

Η ήττα με 10-9 από την Ουγγαρία μπορεί να ήταν στις λεπτομέρειες, αλλά χτύπησε καμπανάκια στον Έλληνα τεχνικό. Οι παρουσίες της Εθνικής πόλο παρουσίαζαν σκαμπανεβάσματα, τα οποία δεν κόστισαν εντός του τερέν, μιας και οι αντίπαλοι ήταν υποδεέστεροι. Υπήρχε βελτίωση, αλλά τα βήματα ήταν μικρά. Με τη Γαλλία, μάλιστα, έγιναν ξεκάθαρες και κάποιες αδυναμίες, οι οποίες χαμήλωσαν τον πήχη των προσδοκιών.

• Το... τρικ του Παυλίδη που σήκωσε «γαλανόλευκο» τείχος στον τελικό

Εκεί, όμως ξεκίνησε να... χτίζεται η επιτυχία. Μια ανεπίσημη δοκιμή, λίγα λεπτά πίσω από τις κάμερες, ήταν αρκετή για να γεννήσουν πίστη. Το είπε ξεκάθαρα και ο Παυλίδης μετά την τεράστια πρόκριση στον τελικό. «Κάναμε ένα φιλικό με τις Αμερικάνες, πριν παίξουμε με την Αυστραλία, και παίξαμε πάρα πολύ καλά. Εκεί αναπτερώθηκε το ηθικό μας και καταλάβαμε πως είμαστε ομάδα για μεγάλα πράγματα» ήταν οι δηλώσεις του Χάρη Παυλίδη. Τα υπόλοιπα ήταν ιστορία...

Η βουτιά και το ψυχικό άδειασμα στην πισίνα

Όλα τα παραπάνω όπως είναι λογικό προκαλούσαν πίεση στις αθλήτριες και γενικά στην ελληνική αποστολή. Το να θες να κάνεις κάτι εντός του αγωνιστικού χώρου και να μη σου βγαίνει είναι κάτι που δημιουργεί έντονα συναισθήματα, πόσω μάλλον σε μία τόσο μεγάλη διοργάνωση.

Η λύπη της κακής πρεμιέρας, ο προβληματισμός των "παιδικών ασθενειών" στα ματς με τις χαμηλότερου επιπέδου ομάδες, αλλά και το ζενίθ της κατάκτησης του κόσμου έφεραν το ψυχολογικό άδειασμα όταν η κόρνα ήχησε. Η εικόνα του Έλληνα τεχνικού να «ξαπλώνει» στην πισίνα, μετά την καθιερωμένη βουτιά της νίκης, τα λέει όλα.

Και το καρέ αυτό δεν είναι το μόνο που βγάζει προς τα έξω το ψυχολογικό άδειασμα της Εθνικής ομάδας πόλο γυναικών. Είναι τα δάκρυα των παικτριών μετά το τέλος του αγώνα, είναι οι νευρικές κινήσεις και τα... χαζά χαμόγελα πριν την άνοδο στο βάθρο, είναι η στιγμή που το βλέμμα των αθλητριών συναντά το χρυσό μετάλλιο και ο χρόνος σταματά.

Και όλα αυτά υπό τη σκιά της λήθης!

Η Εθνική ομάδα πόλο γυναικών ανέβηκε στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου και αναδείχθηκε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια! Είναι η δεύτερη φορά που το πετυχαίνει αυτό, μετά από 14 χρόνια. Αυτό δείχνει και τη δυσκολία του επιτεύγματος.

Όλη η Ελλάδα το απόγευμα της Τετάρτης (23/7) πανηγύρισε για τις πολίστριες της Εθνικής. Ενδεχομένως και πάρα πολλοί να βρεθούν στο αεροδρόμιο το πρωί της Παρασκευής (25/7, 07:00) να τις υποδεχθούν για την τεράστια επιτυχία τους, φωνάζοντας γι' αυτές. Αλλά μετά;

Μετά από ένα εύλογο, μην πω σύντομο διάστημα τα πάντα θα ξεχαστούν. Η 23η Ιουλίου του 2025 θα αποτελέσει μία εξαιρετική ημερομηνία για τα ιστορικά βιβλία της υδατοσφαίρισης και του ελληνικού αθλητισμού. Και αυτό γιατί το πόλο θα σταματήσει να τρεντάρει και τη θέση του θα πάρουν οι γίγαντες.

Οι γίγαντες που θα βάλουν σε δεύτερη μοίρα τις θυσίες των πρωταγωνιστών που διαφημίζουν με τον καλύτερο τρόπο την Ελλάδα στο εξωτερικό και υπηρετούν το εθνόσημο με ζήλο, εννοώντας κάθε γράμμα της πρότασης «η Εθνική είναι πάνω απ' όλα».

Ας μην αφήσουμε τη 23η Ιουλίου του 2025 να είναι απλώς μια ένδοξη υποσημείωση. Ας γίνει η αφορμή να αγαπηθεί, να αναγνωριστεί και να στηριχθεί - επιτέλους - αυτή η ομάδα όπως της αξίζει: με διάρκεια, με φροντίδα, με σεβασμό.