Το… ποτισμένο δέντρο του λαϊκισμού και οι επικίνδυνοι που ζουν ανάμεσά μας!
Άκουσε το Blog με την βοήθεια του AI:
Ο Μιχάλης Τσαμπάς γράφει για τους χορούς στις πλατείες γύρω από καιόμενες μάσκες και για το «καλά ψεκασμένοι είναι» που πλέον δεν θα πρέπει να απαλλάσει από την ευθύνη!
Το να αναφέρουμε ότι είμαστε ο πιο «πανηγυρτζίδικος λαός» του πλανήτη μάλλον δεν είναι κάποιο μεγάλο μυστικό. Το ξέρουμε, το ξέρουν άπαντες και είναι εύκολο να το διαπιστώσουμε και σε πολλές εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας.
Κερδίζει η ομάδα μας κάποιο τρόπαιο; Στήνουμε φιέστες και χορεύουμε.
Κερδίζει το κόμμα μας τις εκλογές; Πάλι το ίδιο. Χοροί και γλέντια.
Βγαίνει το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα; Κλαρίνα στο Σύνταγμα μέχρι τα ξημερώματα… Μέχρι να γίνει ΝΑΙ δηλαδή.
Σε γάμους χορεύουμε, σε βαπτίσεις χορεύουμε. Ακόμη και σε κηδείες, έχει συμβεί να… στηθεί γλέντι, για να πικάρουμε με αυτό τον τρόπο τον Χάρο και να απαλύνουμε τον πόνο της απώλειας. Πολλά από τα παραπάνω γίνονται από ανάγκη, άλλα είναι μια έκρηξη συναισθημάτων κι άλλα ξεπερνούν τα όρια της γραφικότητας. Δύσκολα θα αλλάξει αυτό το πράγμα.
Χαρακτηριστικό του λαού μας είναι και με μια… αόρατη σκυτάλη περνάει από γενιά σε γενιά. Ακόμη και η γραφικότητα είναι αποδεκτή πολλές φορές. Αυτό όμως που δεν είναι αποδεκτό είναι το… επικίνδυνο. Αυτοί που το απόγευμα της Κυριακής μαζεύτηκαν σε κεντρικά σημεία της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και όλης της χώρας ήταν τουλάχιστον επικίνδυνοι. Για την ζωή τους, για την ζωή των παιδιών που κουβάλησαν μαζί τους, για την ζωή όλων μας.
Το «ψεκασμένοι και γραφικοί» είναι… ανέκδοτο μιας άλλης εποχής που πιστεύαμε ότι πέρασε αλλά δυστυχώς όλο την βρίσκουμε μπροστά μας. Βλέπετε ο «λαϊκισμός» είναι ένα δέντρο που βγάζει ρίζες γρήγορα και είναι τόσο γερές αφού συνεχώς… ποτίζεται. Δεν μπορεί να είναι όμως και συγχωροχάρτι για όλα. Δεν γίνεται συνεχώς κάποιους επικίνδυνους τύπους απλά να τους… βαφτίζουμε «ψεκασμένους», να γελάμε μαζί τους όσο διαρκεί το video που τους βλέπουμε στο youtube και μετά να συνεχίζουμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Να τους αφήνουμε με την δικαιολογία πως… η βλακεία δεν χάνει ποτέ. Σε μια εποχή που ένα μαγαζί μπορεί να κλείσει για εβδομάδες επειδή τα τραπέζια δεν ήταν σε απόσταση 2 μέτρων, σε μια εποχή που ένας επιχειρηματίας μπορεί να φάει στο… κεφάλι ένα 5000χίλιαρο, σε μια εποχή που έχουμε στην πίσω τσέπη και 150 ευρώ για κάθε ενδεχόμενο, δεν γίνεται να «κλείνουμε» τα μάτια σε επικίνδυνες καταστάσεις. Όσο δύσκολο κι αν είναι για παιδιά 4, 5, 8 και 10 ετών να φοράνε με τις ώρες μάσκες στις αίθουσες, άλλο τόσο επικίνδυνο είναι την ίδια ώρα να υπάρχουν συντονισμένες ενέργειες που να στέλνουν διαφορετικά μηνύματα και άκρως τοξικά για την δημόσια υγεία.
Όλοι αυτοί οι περίεργοι τύποι που μαζεύτηκαν στις πλατείες, δεν… κατέβηκαν με πούλμαν από το φεγγάρι. Ζουν ανάμεσά μας. Σήμερα βρέθηκαν δίπλα μας στο σούπερ μάρκετ, στην ουρά του ΑΤΜ, στο γραφείο, στην στάση του λεωφορείου, στο μετρό, αύριο θα είναι στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο.
Όλοι όσοι από τον περασμένο Μάρτιο έχουν αλλάξει την ζωή τους, έχασαν την καθημερινή επαφή με αγαπημένα τους πρόσωπα, «έχασαν» αγαπημένα τους πρόσωπα, έχασαν δουλειές και ψυχική ηρεμία, στερήθηκαν φίλους, παρέες, διακοπές, δεν περιμένουν απλά από την Πολιτεία να δραστηριοποιηθεί και να τιμωρήσει τέτοιες (το ξαναλέμε ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ) συμπεριφορές. Το ΑΠΑΙΤΟΥΝ.
ΥΓ. Αυτές οι μάσκες που την Κυριακή οι χαβαλέδες έκαιγαν και πατούσαν για μια φωτογραφία που θα τους έκανε ρεζίλι διεθνώς, τον περασμένο Μάρτιο και Απρίλιο όταν έγινε η... επίθεση της πανδημίας σε κάποια πρόσωπα έλιωναν από το πρωί ως το βράδυ και άφηναν σημάδια γιατί ήταν δυσεύρετες! Ήταν αυτοί που έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν στα νοσοκομεία όλης της χώρας μάχη για ανθρώπινες ζωές. Αλλά για να το σκεφτείς προϋποθέτει και μυαλό... Όχι καμένο μυαλό.
