+slo-gun

ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Ζητείται ελπίς!

Ζητείται ελπίς!

Ζητείται ελπίς!

Μένοντας σπίτι και πλέον μη κυκλοφορώντας στα πέριξ, ο Βασίλης Σκουντής συνεχίζει να γράφει και να παρουσιάζει το ημερολόγιο του από τον καιρό του εγκλεισμού… 

Oντας συλλέκτης από ωραίες ατάκες και λάτρης της σημειολογίας, πέταγα τη σκούφια μου χθες το βράδυ σε μια από τις παρτίδες του Τηλεμαρθωνίου που διοργάνωσε ο ΠΣΑΠ και παίχτηκε στο γήπεδο του gazzetta...

Ήταν εκεί γύρω στις 20:30 που βγήκαν από μακριά αλλά μαζί στα παράθυρα ο Γιώργος Σιγάλας, ο Δημήτρης Παπανικολάου και ο Κώστας Τσαρτσαρής και είχα τη χαρά και την τιμή να τους κοουτσάρω!

Εδώ, όπως είπε γελώντας ο «Φον Δημητράκης», ο Ιωαννίδης που έκανε bullying στους παίκτες κοουτσάρει σε αγώνες (φιλανθρωπικού χαρακτήρα) κατά του bullying, δεν θα κουλάντριζε η ταπεινότης μου τρεις παίκτες έξι τρόπαια της Euroleague 567 συμμετοχές στις εθνικές ομάδες;

Σιγά τα ωά!

Aστειεύομαι, αλλά μερικές από τις κουβέντες που είπε ο… στόμας ενός εκάστου εξ αυτών ήταν μια στο καρφί και μια στο πέταλο…

Μένω σε τρεις από δαύτες, μια από τον καθένα…

Ο Παπανικολάου που τυγχάνει μαζί με τον Βασίλη Γκούμα και τον Νίκο Φιλίππου να είναι οι μεγαλύτεροι πλακατζήδες στα χρονικά του ελληνικού μπάσκετ μας κοίταξε στα μάτια και μας έστειλε κιόλας να κοιταχτούμε μπροστά στον καθρέφτη μας και μάλιστα εις διπλούν: πρώτα με την ατάκα του ότι «εάν κυκλοφορούμε έξω γινόμαστε εν δυνάμει δολοφόνοι» και ύστερα με την επισήμανση του να μην καταπίνουμε αμάσητη την τροφή που μας δίνουν τα ΜΜΕ…

Ο Σιγάλας στα 49 του γίνεται εξερευνητής. Τι στα κομμάτια εξερευνά; «Το σπίτι μου, που έχω την ευκαιρία να το γνωρίσω, διότι δεν με βλέπει και πολύ»

Ο Παπανικολάου εξερευνά τον παλιό Ιωαννίδη και τα ΜΜΕ, ο Σιγάλας το σπίτι του και ο Τσαρτσαρής την οικογένεια του, τον εαυτό του και κυρίως τα παιδιά του! Ιδού το σκεπτικό του: «Γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και βρίσκουμε ξανά τον εαυτό μας. Είχαμε ξεφύγει λιγάκι  με τα κινητά και όλα αυτά τα μαραφέτια και  χάσαμε την επικοινωνία μας. Αυτές τις μέρες της κλεισούρας σφυρηλατούμε σχέσεις. Το λέω με το χέρι στην καρδιά, ξαναγνώρισα τα παιδιά μου που επειδή δεν πηγαίνουν στο σχολείο τα έχω όλη μέρα στο σπίτι».

Συμφωνώ και επαυξάνω με όλους, ν’ αγιάσει το στόμα τους…

Επειδή και οι τρεις είχαν προπονητή στην Εθνική ομάδα τον Παναγιώτη Γιαννάκη, χώρια που ο Σιγάλας και ο Παπανικολάου τον γνώρισαν πρώτα ως συμπαίκτη, σίγουρα θα θυμούνται ένα τσιτάτο του «Δράκου» …

«Να είμαστε καλοί παίκτες και κυρίως καλοί συμπαίκτες»!

Με διασταλτική έννοια, εκτός από καλοί άνθρωποι αυτή την εποχή πρέπει να είμαστε και καλοί συνάνθρωποι. Και να παραμείνουμε τέτοιοι, όταν με το καλό κοπάσει η πανδημία…

Πλάκα πλάκα, από τα συμφραζόμενα προκύπτει το συμπέρασμα ότι σε αυτή τη ζοφερή και κυριολεκτικώς στενόχωρη κατάσταση, κολλάει γάντι και ο τίτλος μιας κωμωδίας του ’84, στην οποία πρωταγωνιστούσαν ο Στάθης Ψάλτης, η Καίτη Φίνου, η Aννα Παγκράτη και ο Σταμάτης Γαρδέλης…

Έλα ν’ αγαπηθούμε ντάρλινγκ!

Ζητείται ανθρωπιά, λοιπόν. Ζητείται επίσης συντροφικότητα. Και ασφαλώς ζητείται ελπίς!

Τι μου θυμίζει αυτό πάλι… Tι άλλο παρά τα νιάτα μου και μάλιστα σε επετειακή μορφή…

Σαν χθες, 3 Απριλίου του 1977, μειράκιον της τρίτης τάξης του Γυμνασίου περνούσα για πρώτη φορά στη ζωή μου (διότι ακολούθησαν κάμποσες ακόμα επισκέψεις) το κατώφλι ενός διαμερίσματος σε πολυκατοικία που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Ταϋγέτου και Ιππολύτου, κοντά στην πλατεία Κολιάτσου.

Το σπίτι του Αντώνη Σαμαράκη!

Ήμουν 14 χρονών και ένιωθα πως δεν έμπαινα σε σπίτι, αλλά στο άβατον ενός πνευματικού ιερατείου! Η γλυκύτατη σύζυγος του, Ελένη, με τράταρε πορτοκαλάδα και γλυκό του κουταλιού, και στην ατμόσφαιρα ανακατεύονταν οι μυρωδιές από το αγιόκλημα της βεράντας και από τον έντονο καπνό του τσιμπουκιού (που δεν το αποχωριζόταν ποτέ, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία που τράβηξα με μια παλιά Lubitel) του ανθρώπου ο οποίος στα μάτια της γενιάς μας φάνταζε ως ένας γνήσιος πνευματικός ταγός…

Με καλοδέχτηκε, άλλωστε ήταν… σεσημασμένος για την υποστήριξη και την αγάπη του στους νέους. Η επίσκεψη μου εξελίχθηκε σε αρμένικη βίζιτα και σαν ανήσυχο και έξαλλο νιάτο τον παρακάλεσα και εντέλει τον έπεισα να μας τιμήσει με την παρουσία του εκδήλωση αφιερωμένη σε αυτόν στην Ιωνίδειο Πρότυπο Σχολή Πειραιώς.

Όταν μετά από λίγο καιρό έγινε η εκδήλωση, το αμφιθέατρο της Σχολής ήταν «πατείς με, πατώ σε» και ούτως ειπείν, γλίτωσα …αντισταθμιστικά την αποβολή μου για ένα χοντρό καψόνι στον καθηγητή των Τεχνικών, Μήτσο Γαβριηλίδη!

«Η εποχή μας, νεαρέ, είναι παράλογα τραγική και τραγικά παράλογη» μου είχε πει εκεί ντο πρωινό στο σπίτι του ο Σαμαράκης: μια προφητική κουβέντα (και) για την σημερινή εποχή μας.

 Μου έκανε δώρο διάφορες εκδόσεις όλων των βιβλίων του με ιδιόχειρες αφιερώσεις, και ενώ πήγα στο σπίτι του με λεωφορείο (της γραμμής Λαμπρινή –Αγία Ζώνη, εάν θυμάμαι καλά) έφυγα με ταξί, επειδή έπρεπε να κουβαλήσω τις σακούλες!

 «Σήμα κινδύνου». «Το Λάθος», το πολυδιαβασμένο και πολυμεταφρασμένο αριστούργημα του.  «Αρνούμαι». «Γραφείον Ιδεών». «Το διαβατήριο»…

Και last, but not least: Το «ζητείται ελπίς», γραμμένο το 1954…

Εξήντα έξι χρόνια μετά τη συγγραφή του και 43 αφότου μου το δώρισε, χθες το έβαλα φάτσα κάρτα στη βιβλιοθήκη του γραφείου μου για να παίρνω δύναμη!

Στο περιληπτικό προλογικό σημείωμα του διηγήματος ο ίδιος ο Σαμαράκης ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή το 2003 στην Πύλο, απομόνωνε μια παράγραφο που κατέληγε ως εξής: Ξαναγύρισε στις μικρές αγγελίες. «Ζητείται γραφομηχανή, Ζητείται ραδιογραμμόφωνον». Έγραψε «Ζητείται Ελπίς»

Αυτήν αποζητάμε κι εμείς τώρα. Την ελπίδα, μαζί με το εμβόλιο και το καταλάγιασμα της πανδημίας, μπας και ξαναπάρουμε τις ζωές μας πίσω…

Α, για να μην το ξεχάσω διότι κι αυτό έχει τη σημειολογική σημασία και τη σύμπτωση του: Το 2020 έχει κηρυχθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού «Έτος Αντώνη Σαμαράκη», καθώς συμπληρώθηκε ένας αιώνας από τη γέννηση του 916 Αυγούστου 1919)!

Τότε ήταν 3 Απριλίου, σήμερα το ημερολόγιο δείχνει 4 του ίδιου μήνα και πριν από 52 χρόνια η ΑΕΚ, στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης,  νικούσε τη Σλάβια Πράγας με 89-82 και στεφόταν «Βασίλισσα» της Ευρώπης, όπως ωρυόταν από του μικροφώνου ο Βασίλης Γεωργίου…

Η εικόνα της… πάνδημης (sic) παρουσίας του κόσμου στο Καλλιμάρμαρο αποτελεί μια ειρωνεία της τύχης σε σχέση με την τρέχουσα συγκυρία. Τότε το χουντικό καθεστώς απαγόρευε τις συγκεντρώσεις άνω των πέντε ατόμων, αλλά στο Καλλιμάρμαρο συνωστίσθηκαν καμιά ογδονταριά χιλιάδες και δεν έπεφτε καρφίτσα.

Η εικόνα του κατάμεστου Παναθηναϊκού Σταδίου κοσμούσε (και αξιώθηκα, διάβολε, να τη δω με τα μάτια μου το 1998) την είσοδο των γραφείων της FIBA στο Μόναχο. Ιδού λοιπόν η αντίθεση του τότε με το τώρα, ένα το κρατούμενο…

Το δεύτερο κρατούμενο είναι η ατάκα του Νίκου Μπαμπανικολού, που ως παίκτης του Τρίτωνα και εν συνεχεία αρχηγός της ΑΕΚ υπήρξε ένας από τους προδρόμους του έπους του ’68. Η συγκεκριμένη φράση αποτελεί το μότο της  ταινία «1968» του Τάσου Μπουλμέτη και μπορεί να γίνει το επίκαιρο και αναγκαίο σύνθημα μας στη μάχη του κορονοϊού…

Κέρδισαν, λέει, γιατί δεν μπορούσαν να χάσουν!

Κι ελόγου μας, όλη η ανθρωπότητα, θα κερδίσουμε (αυτόν τον πόλεμο απέναντι στον αόρατο ιό), γιατί δεν μπορούμε να χάσουμε…