Διότι δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις!
H επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά!
Είδε κι απόειδε η δόλια με τα καμώματα της ράτσας μας και θαρρώ πως έδεσε μια πέτρα στο λαιμό της και έπεσε στα νερά του λιμανιού του Πειραιά…
H μπορεί να στήθηκε στη μέση του δρόμου, εκεί μετά τους σταθμούς των διοδίων και να περίμενε να την πατήσουν οι χαρίεντες εποχούμενοι!
Εποχούμενοι στα αυτοκίνητα τους, εποχικοί πλην πρώιμοι παραθεριστές που επιβεβαίωσαν από την ανάποδη την ικετική αναφορά του πρωθυπουργού στο περιλάλητο φιλότιμο…
Από τότε πού βγήκε (όχι η συγνώμη, αλλά) η βλακεία, χάθηκε κι αυτό!
Χάθηκε το φιλότιμο, μπορεί ωστόσο να βρεθεί το εμβόλιο: όχι αυτό για τον κορωνοϊό που αναζητούν per mare, per terram οι επιστήμονες σε όλο το Σύμπαν, αλλά εκείνο που (δεν) θεραπεύει τη βλακεία!
Εδώ είναι που συναντώνται οι σκέψεις μεγάλων ανδρών…
Ο ένας είναι ο Αλμπερτ Αϊνστάιν ο οποίος είχε αποφανθεί κάποτε πως «δυο πράγματα είναι άπειρα: το Σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, αν και περί της απειροσύνης του Σύμπαντος διατηρώ τις αμφιβολίες μου»!
Ο άλλος είναι ο Βασίλης Γκούμας που οικουρών και αυτοσαρκαζόμενος μου είπε προχθές ότι «εμείς δεν έχουμε ανάγκη από το εμβόλιο για τον κορωνοϊό, αλλά για εκείνο που καταπολεμά τη βλακεία»!
Ατύχησες Αυτοκράτορα! Με το που το άκουσα, τηλεφώνησα στον Κικίλια για να τον ρωτήσω επ’ αυτού και μου είπε ότι εξαντλήθηκε χωρίς να φέρει αποτελέσματα!
Δώκαμε, δώκαμε!
Ατύχησε και ο Μητσοτάκης, στον βρόντο πήγαν μέχρι πρότινος οι αναφορές του στο φιλότιμο: ως γνωστόν η λέξη δεν μεταφράζεται σε ξένες γλώσσες, είναι δική μας, καταδική μας…
Εκτός από το να ανήκει κατ’ αποκλειστικότητα στην εθνική κληρονομιά, να αποτελεί μέρος της περιουσίας μας και να δηλώνεται στο ετήσιο «πόθεν έσχες» μας, αυτή η λέξη είναι εδώ και μερικές μέρες κενή περιεχομένου.
Λάμπει δια της απουσίας της, πήγε κι αυτή διακοπές στα χωριά και στα νησιά!
Πλήρωσε τα διόδια ή τα ναύλα της και ξεχύθηκε στην ύπαιθρο για να σουβλίσει πρόωρα το αρνί, να πιάσει από τώρα τον Μάη και να κάνει και την ηλιοθεραπεία της ΄παρά θιν’ αλός!
Υποτίθεται ότι η κυβέρνηση εξέδωσε έναν κώδικα κανονιστικής συμπεριφοράς τον οποίο διαχέει μέσω των ΜΜΕ, με ντουντούκες, με drawn και δεν συμμαζεύεται, αλλά προϊόντος του χρόνου (αποδεικνύεται πως) απευθύνεται προς ώτα μη ακουόντων.
Μας κούφανε η βλακεία που μας δέρνει!
Ζαμανφουτίστες του κερατά, το δίχως άλλο, οπότε ας φάμε τώρα κι έναν στρατιωτικό νόμο στο κεφάλι μπας και στανιάρουμε!
Αυτή είναι η τραγική, σπαραξικάρδια, μακάβρια, φρικαλέα, αλλά συνάμα και οξύμωρη αντιδιαστολή…
Οι δρόμοι στην Ιταλία είναι γεμάτοι από καμιόνια που κουβαλάνε φέρετρα ανθρώπων που μόνοι τους υπέφεραν, μόνοι τους εξέπνευσαν, μόνοι τους κηδεύονται, ενταφιάζονται, καίγονται…
Οι δρόμοι στην Ελλάδα είναι γεμάτοι από γιώτα χι εκδρομέων που εμφορούμενοι από τη λογική του ταρατατζούμ βγήκαν εις τας εξοχάς…
Σαν κουίζ, βρείτε τις διαφορές ανάμεσα στις δυο εικόνες!
Ο στρατιωτικός νόμος δεν είναι καλό πράγμα, χώρια που παραπέμπει κιόλας σε χαλεπές και ζοφερές εποχές της πολιτικής ιστορίας του τόπου μας...
Ημουν πιτσιρικάς και θυμάμαι τις εικόνες από μια τέτοια ντιρεκτίβα της χούντας των συνταγματαρχών…
Γερνάω και (το απεύχομαι, αλλά) τις βλέπω να βγαίνουν από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας!
Από εκεί, από το ίδιο χρονοντούλαπο, βγάζω και ένα τραγούδι εποχής (1974) του Μίκη Θεοδωράκη που είναι συμβολικό και ο νοών νοείτω!
Βεβαίως άλλο ήταν το πνεύμα του Μίκη που διεκτραγωδούσε με τους στίχους του μια δυσάρεστη και ανεπιθύμητη πολιτική κατάσταση και άλλο το πνεύμα που μπορεί να αναγκάσει την κυβέρνηση να επιβάλει καθολική καραντίνα!
Διαλέγουμε και παίρνουμε!
Στα υπόλοιπα νέα της ημέρας, ο καθείς και ο πόνος του…
Διαβάζω την επιστολή που έστειλαν στην ΚΟΕ δέκα έξι επίλεκτα μέλη της εθνικής ομάδας κολύμβησης που έχουν προκριθεί ή διεκδικούν τα εισιτήρια της συμμετοχής τους στους Ολυμπιακούς Αγώνες και ζητούν να αρθεί κατ’ εξαίρεσιν το μέτρο της απαγόρευσης των προπονήσεων, ώστε να μη χάσουν έδαφος…
Κανένα πρόβλημα, που είχε πει κάποτε και ο Ντούσαν Ιβκοβιτς. Κανένα πρόβλημα, αλλά δεν γίνεται!
Εδώ πολύ αμφιβάλλω εάν γίνουν οι ίδιοι οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι προπονήσεις μας μάραναν! Ίσως έχω άδικο, μακάρι, αλλά η υπόθεση μου θυμίζει την παροιμία που λέει «εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες μου πού πάτε»…
Μ’ αυτά και μ’ αυτά περνάνε οι ώρες και οι μέρες του εγκλεισμού και μαίνεται η μάχη με τον ιό και εντός και επί τα αυτά με τον… υιό (μου).
Το μπασκετάκι δωματίου καλά κρατεί, αλλά… εμαγκεψάμην, που λέμε. Στήσαμε και μια μεγαλύτερη μπασκέτα και το μπάσκετ δωματίου έγινε μπάσκετ αυλής!
Και μπάσκετ μετά μουσικής, υπό τους ήχους της νεοπαγούς μαντινάδας του φίλου Ρεθυμνιώτη λυράρη, Στέλιου Μπικάκη που λέει «έτσι τα φέραν οι καιροί και οι παντέρμοι χρόνοι, να μην μπορεί ο άνθρωπος, μ’ ανθρώπους ν’ ανταμώνει»
- ΥΓ: Επανάληψις εκ του προηγουμένου. Το λέω κάθε Τρίτη στον επίλογο της εκπομπής «Pick N’ Roll» στην Cosmote TV. Επειδή μου έχει λείψει αυτό το τσιτάτο, το μεταφέρω εγγράφως εδώ: να αγαπάτε το μπάσκετ, μα πιο πολύ σε αυτούς τους χαλεπούς, ζοφερούς και βουρλισμένους καιρούς, να αγαπάτε τη ζωή!
