Ένας «Μπάσταρδος» που ψάχνεται
Και όσοι με βλέπουν δρόμο λένε πού σαι ρε ΛΕΞ; Και ξαφνικά «σκάει» το LP σαν κομήτης στη γη. Η φάση, όμως, είναι ότι σήμερα δεν έχουμε χαθεί στη χώρα των καλύτερων MC’s. Και μην ψάξετε ποιος εκπροσωπεί το ζωντανό και το νεκρό. Το σημερινό ραπ παιχνίδι παίζεται στο ψηφιακό πεδίο και σε με τελειότητα που δεν υπάρχει, αλλά βασανίζει τους εκπροσώπους του είδους. Αυτοί που βρίσκονται ανάμεσα στο άψογο και στο «ερασιτεχνικό», αυτοί ξεχωρίζουν και αυτοί κινδυνεύουν να εκτεθούν περισσότερο. Γιατί; Διότι αυτοί είναι που δεν περνάνε ποτέ απαρατήρητοι! Καλύτερα να κάνεις κάτι κακό, παρά κάτι αδιάφορο και ανούσιο.
Πάμε, λοιπόν, στο νέο ΛΕΞ. Αδιάφορος δεν είναι, σε καμία περίπτωση. Κακός είναι; Όχι ακριβώς. Αν πρέπει να του δώσω ένα χαρακτηρισμό είναι αυτός: προσεκτικά πειραματικός. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι το κοινό που τον ακολουθεί και τον στηρίζει, θα νιώσει κάπως αμήχανα ακούγοντας το νέο του άλμπουμ «Μπάσταρδος» (distribution by Stay Independent). Ο ΛΕΞ ήθελε να κάνει κάτι διαφορετικό από τα προηγούμενα αλλά και να μην πάει στο άλλο άκρο του πειραματισμού. Respect για την επιλογή και συγγνώμη που κάπου χανόμαστε με αυτό ακούμε. Ο ΛΕΞ δοκιμάζει και ξέρει ότι όταν προσπαθείς να ανοίξεις νέους δρόμους υπάρχει και η περίπτωση του αδιεξόδου.
Σημείο καμπής οι «Καβατζόδρομοι»
Η προσοχή μας στο νέο άλμπουμ πάει στην παραγωγή (Dof και δύο κομμάτια με Ortiz και Sin Laurent) και στον τρόπο που ραπάρει ο ΛΕΞ. Ξεκίνημα με boom bap beat 2026 και το νωχελικό, άνετο, ραπάρισμα. Απλά, στρωτά και απόλυτα οικεία μοτίβα. Ασφαλή «πατήματα» και flow με ελεγχόμενη ένταση. Αυτό είναι το «Genesis». Η συνέχεια έχει τον ίδιο ρυθμικό δρόμο και ηχητικές space, dark, πινελιές που φτιάχνουν μια μελαγχολική διάθεση. Επανάληψη προηγούμενων στιγμών, κυρίως αυτών που ακούσαμε στο τελευταίο LP. Αυτό είναι το «Κίτρινα Φώτα». Το επόμενο track, το «Blackout». μπαίνει σε chill out και υπόγεια up tempo διάθεση που έχουμε ξαναζήσει. Η ραπ αφήγηση γνωστή και λυρική, ευπρόσδεκτη, αλλά όχι εντυπωσιακή.
Το σημείο καμπής είναι το κομμάτι «Καβατζόδρομοι». Ενώ το story telling είναι αυτό που μας έχει συνηθίσει ο ΛΕΞ, καλό «τρέξιμο» και ωραία πλοκή, μουσικά έχουμε πιο dance διάθεση, synth-space προσθήκες και μια, καλυμμένη, ήρεμη disco διάθεση. Ανεβαστικό κομμάτι που ξεφεύγει λίγο από τα γνωστά του ΛΕΞ χωρίς να χάνεται ταυτότητα του καλλιτέχνη. Το επόμενο τραγούδι, το «Φιμέ», γίνεται μια ραπ μπαλάντα που μάλλον περνάει αδιάφορη.
«Νεράιδα», το καλύτερο κομμάτι
Η διαδρομή φτάνει στο δεύτερο μισό και στο «K.F.T.N». Εδώ υπάρχει μια χορωδιακή, μουσικά, υποστήριξη που ταιριάζει ωραία με το flow και το αποφασιστικό «μπιτ». Η επόμενη στάση είναι η «Νεράιδα» και είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου. Με ανεβασμένους ρυθμούς και με χώρο για γερά πατήματα και δυνατά flow, αναδεικνύεται μια αγριάδα που ταιριάζει πάρα πολύ στον ΛΕΞ (όπως στη Σπασμένη Φλέβα). Ακολουθεί το «Gangster» και εδώ κυριαρχεί κυρίως η ατμόσφαιρα του κομματιού. Το κλασικό μπιτ με μια απόκοσμη διάθεση δεν δίνει κάτι παραπάνω… Προτελευταίο κομμάτι ο «Δράκος». Εδώ κυριαρχούν ήχοι κρουστών πάνω στο μπιτ, background vocals, electro παρεμβολές και πιατίνια. Ο ΛΕΞ δίνει διάφορες εκφραστικές εκδοχές και στο τέλος καταλήγει στο γνωστό μελωδικό καθαρό ραπάρισμα. Το φινάλε γίνεται με το «Σκιά». Το κομμάτι μοιάζει με το πρώτο του δίσκου, αλλά διακρίνεται μια μουσική γραμμή στο παρασκήνιο που δίνει την αίσθηση σκοτεινού και του επείγοντος. Όσον αφορά το στιχουργικό, οι κοινωνικές αναφορές μέσα από το προσωπικό βίωμα, με λυρικό υπόβαθρο, είναι και πάλι παρούσες. Εν κατακλείδι: Το άλμπουμ μας δίνει έναν ΛΕΞ που προσπαθεί, προσεκτικά, να διαφοροποιηθεί μουσικά. Σε κάποια σημεία το καταφέρνει και σε κάποια όχι. Όπως και να χει, αυτόν τον «Μπάσταρδο» πάντα θα τον ακολουθούμε.
