Πάμε όμορφή μου στο θέατρο (vid)
Την Κατερίνα την έκανα δικιά μου, την είπα με το μικρό της όνομα και περηφανεύτηκα που αποστήθισα δυο-τρεις στίχους της. Μου άρεσε να ακούω και να διαβάζω ότι ήταν «Αγία». Περπατούσα στα Εξάρχεια και φανταζόμουν ότι από κάπου θα πεταχτεί και θα μου πει τι στέκεσαι και με κοιτάς; Πάμε, ο άδικα φυλακισμένος μας έχει ανάγκη. Προσπαθούσα να τη φανταστώ να γράφει τα ποιήματά της με το παράθυρο ανοιχτό. Δεν ήξερα που έμενε. Ήξερα, χωρίς να έχω κανένα στοιχείο, ότι έγραφε σε γραφομηχανή και πως τα λόγια της ήθελαν ανοιχτή θέα, κι ας «έβλεπαν» τσιμέντο, τσακισμένη μέση και χειροπέδες που έσταζαν σκουριά.
Την Κατερίνα έκανα πως δεν την ξέρω από τις ταινίες του Φίνου και έλεγα με καμάρι ότι στην Παραγγελιά του Τάσιου είναι ο χορός της αρχαίας τραγωδίας. Αυτή έτρεχε για τον άνθρωπο και στεκόταν απέναντι στον υπάνθρωπο. Και εγώ ο βολεμένος νόμιζα ότι έχω θέση δίπλα της. Σκατά είχα! Εγώ δεν είχα το θάρρος να χάσω τις αλυσίδες μου και σιωπηλά διάλεγα την τυραννία των άηχων όπλων. Την Κατερίνα τη λάτρεψα και τη βεβήλωσα κάνοντας τους στίχους της κενό σύνθημα στον τοίχο των social media. Κι αν τη λέω Κατερίνα το κάνω για να με συγχωρέσει και για να πάμε να δούμε, από τις 4/11, μαζί τη θεατρική παράσταση «Κατερίνα Γώγου: Το Γαμώτο που Δεν Έζησα», του Ανδρέα Ζαφείρη, στη σκηνή «Brecht 2510».
Έκτη χρόνια και πολλά τα λόγια της Κατερίνας
Το δελτίο Τύπου αναφέρει ότι είναι η έκτη χρονιά που παίζεται η παράσταση. Έξι τα χρόνια, πολλά τα χρόνια, πολλά και τα λόγια της Κατερίνας που δεν έχουν χρόνο και τόπο πια. Και όταν κάποιος λέει ότι εδώ δεν είναι τόπος για τέτοια πράγματα, μια λεπίδα ακονίζεται και ένα φεγγάρι ξοδεύεται. Ξέρετε, είναι πάντα ωραίο να συναντάς τη γυναίκα που ήταν έφηβη, παιδί και νεαρή σε όλη της τη ζωή. Η σοφία, η οργή, η ευαισθησία και τα μαύρα φτερά της δεν χάθηκαν ποτέ.
Στον ωκεανό των πληροφορίων πάντα στέκομαι σε αυτές που με πληροφορούν για προσπάθειες ανάδειξης, κατανόησης, συνομιλίας με το έργο της. Η παρέα που την φέρνει ξανά στο φως έχει εκ των προτέρων τον καλό μου λόγο. Δεν ξέρω τι δείχνουν στη σκήνη και πώς. Δεν ξέρω ποια Γώγου είδε και θα δει το κοινό. Ξέρω αυτό που μου λέει η αίσθησή μου, ξέρω ότι ανοίγει η πόρτα και σιγά σιγά μπαίνουν οι ηθοποιοί σε ένα ημιφωτισμένο μέρος του κέντρου της Αθήνας, ξέρω ότι η ευθύνη είναι μεγάλη και το νοιάξιμο απαραίτητο. Ξέρω ότι οι συντελεστές της παράστασης δεν θα κάνουν την Κατερίνα mainstream σύμβολο καταναλωτικής μανίας. Ξέρω ότι το γκουπ γκουπ της γραφομηχανής δεν θα γίνει πλαστικό κλαπ κλαπ χεριών που χειροκροτούν. Ξέρω ότι η συγκίνηση και η γνωριμία, ο σεβασμός και η αγάπη θα κάνουν τα πάντα...
Αντιγραφές και κρατήσεις
Δεν συνεχίζω άναρχα και ποιητικά, μένω στο καθαρό, κολλαριστό, πουκάμισο του δελτίου Τύπου. Αντιγράφω. Εσείς κάντε την κράτησή σας για την παράσταση, για την Κατερίνα.
Έπειτα από πέντε συνεχόμενες χρονιές sold-out παραστάσεων, η «Κατερίνα Γώγου: Το Γαμώτο που Δεν Έζησα» του Ανδρέα Ζαφείρη επιστρέφει για 6η χρονιά στη Σκηνή BRECHT-2510 (Γ’ Σεπτεμβρίου 38, Αθήνα), που διανύει τη δεύτερη χρονιά λειτουργίας της.
Η παράσταση εντάσσεται ξανά στο ρεπερτόριο του θεάτρου, έχοντας ήδη διανύσει μια σημαντική πορεία και έχοντας συναντήσει θερμή ανταπόκριση από το κοινό και θετικές κριτικές.
Βασισμένη στη ζωή και το έργο της Κατερίνας Γώγου, αλλά και στην πυκνή, ιστορικά φορτισμένη εποχή που έζησε, η παράσταση παρουσιάζεται κάθε Τετάρτη στις 21.00, από τις 4 Νοεμβρίου. Μέσα από τη θεατρική ματιά του Ανδρέα Ζαφείρη, το έργο επιχειρεί να φωτίσει όχι μόνο την ποιήτρια και δημιουργό, αλλά και τον εύθραυστο, αντιφατικό και βαθιά προσωπικό κόσμο μιας γυναίκας που έζησε και έγραψε με τρόπο ασυμβίβαστο με την εποχή της.
Η άγρια μοναδικότητα των στίχων της Γώγου, η ενσυναίσθησή της για τη σύγχρονη ζωή στο αστικό τοπίο, η αγάπη της για το περιθώριο και τους «κολασμένους» της κοινωνίας, αλλά και η αυτοκαταστροφική της πορεία που καθρέφτιζε μια ολόκληρη εποχή, την ανέδειξαν ως κορυφαία μορφή της λεγόμενης «Αγίας Τριάδας των Εξαρχείων» (Σιδηρόπουλος, Άσιμος, Γώγου), ενώ σε αναγνωσιμότητα στέκεται ισάξια δίπλα στους Ελύτη, Ρίτσο και Σεφέρη.
Στη σκηνή, τρεις σπουδαίοι ηθοποιοί (Μαρία Ανδρίτσου, Χαρά Νικολάου και Χάρης Γεωργιάδης) ζωντανεύουν τον εύθραυστο ψυχισμό της Γώγου, δημιουργώντας μια θεατρική εικόνα-ξυράφι που θυμίζει τους πίνακες του Hieronymus Bosch, τα φτερά του Antoine de Saint-Exupéry και τις σελίδες του Antonin Artaud.
INFO
«Κατερίνα Γώγου: Το Γαμώτο που Δεν Έζησα»
Από 4 Νοεμβρίου και κάθε Τετάρτη στις 21.00
Χώρος: Σκηνή BRECHT-2510, [Γ’ Σεπτεμβρίου 38, Αθήνα]
Κείμενο / Σκηνοθεσία: Ανδρέας Ζαφείρης
Παίζουν οι: Μαρία Ανδρίτσου, Χαρά Νικολάου, Χάρης Γεωργιάδης
Φωτογραφίες & τρέιλερ: Μάρκος Κιμιωνής
Διάρκεια: 90 λεπτά
Εισιτήρια
Κανονικό: 14 €
Μειωμένο (Φοιτητικό, Ανέργων, Άνω των 65): 12 €
Ομαδικές κρατήσεις άνω των 10 ατόμων: 10 €
Ατέλεια ηθοποιού: 8 €
Κρατήσεις στα τηλ. 6975535197, 6936552623, 6973070329
Επικοινωνία Τύπου: Le Canard qui Parle Email: [email protected]
