Noktyra: Υπότιτλοι στο ανείπωτο
Λένε πως ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο. Καλά το λένε, αλλά δεν προσδιορίζουν το χρώμα του φωτός. Όχι, δεν είναι το κίτρινο, το πορτοκαλί, το λευκό, ούτε το χάλκινο. Είναι το μαύρο και το ασημένιο, είναι οι ρίζες του φωτόδεντρου που λέγεται ζωή (μου) και αυτές πάντα βρίσκονται στα υπόγεια και στα αθέατα υπέργεια. Αυτά τα φώτα πάνε μέχρι το διάστημα και δίπλα στο μεγάλο άστρο φτιάχνουν την άλλη πλευρά, αυτήν που μπορείς να δεις χωρίς να καείς, χωρίς να λιώσεις, χωρίς να «σκοτώσεις» το «ζήτω» σου. Το φεγγάρι είναι ο δεύτερος ήλιος και απ’ αυτό ξεκινάνε οι ρίζες των ριζών της δημιουργίας.
Και είναι οι καλλιτέχνες, τα πλάσματα της νύχτας, τα αδέρφια των λύκων, των υγρών χτύπων, που πιάνουν το ασημένιο νήμα και τον μαύρο ουρανό και δημιουργούν, χάνουν τη φωνή της μέρας, το δέρμα και το βλέμμα της καλής μέρας και στην ευλογημένη επανάληψη της αφήνονται και φτιάχνουν τους κόσμους τους, κόβουν τα φεγγάρια τους και φροντίζουν το ουρλιαχτό του σκύλου τους. Όλο αυτό είναι ποίηση, είναι λόγος ανεξάρτητος, είναι μουσική που κλείνεται σε ένα κουμπί και με ένα άλλο ξεχύνεται σαν χείμαρρος. Τα παιδιά της νύχτας αλυχτούν και σε μια ηλεκτρονική, μελαγχολική, γραμμή, ποιητική, «σφάζουν» το ξημέρωμα. Η Noktyra κρατά το ηλιακό «ζήτω» και ανεμίζει το φεγγαρόλουστο «υπάρχω».
Πνεύμα ελευθερίας και καλλιτεχνικός πειραματισμός
Η Noktyra είναι καλλιτέχνιδα που αφήνει το είναι της να χαθεί στο σκοτάδι της δημιουργικής διαδικασίας. Το κάνει αυτό για να αρπάξει όσο περισσότερο μαύρο βελούδο μπορεί, όσο περισσότερο αστρικό φως, όσα περισσότερα σεληνιακά πετράδια αντέχει να κουβαλήσει. Φανταστείτε τη διάσημη σκηνή από την ταινία-μανιφέστο του υπερρεαλισμού Ο ανδαλουσιανός σκύλος. Την ώρα που ο άντρας κρατά το πρόσωπο της γυναίκας και πλησιάζει τη λεπίδα στο μάτι της, την ώρα που το σύννεφο-μαχαιριά «κόβει» το φεγγάρι, εκείνη τη στιγμή «σκάει» το ηλεκτρονικό-μελαγχολικό επιβλητικό ηχοτοπίο της Noktyra. Σαν να πέφτουν υπότιτλοι στο ανείπωτο…
Όταν ακούς τις δημιουργίες της μεταφέρεσαι σε εκείνες τις εποχές που μπορεί να έβλεπες κύκλους. Το «τριπάρισμα» όμως που σου προσφέρει δεν χρειάζεται καμία ενίσχυση, καμία τεχνητή βοήθεια. Είναι πνεύμα ελευθερίας και η ασταμάτητη ανάγκη καλλιτεχνικού πειραματισμού που την κάνουν αξιοπρόσεκτη και κυρίως άξια την ακούσεις. Το φουτουριστικό, πειραγμένο, τσαλακωμένο, ηλεκτρονικό παρασκήνιο συνδυάζεται με τη spoken/rap φωνή. Το τελικό αποτέλεσμα είναι τόσο φευγάτο που ενώνει όλα τα προσωπικά διέξοδα σε μια ηλεκτρονική μελαγχολία. Ο ρυθμός της ζωής, αυτό που παίζει πίσω από εμάς, έρχεται σε μας απελευθερωμένος και γεμάτος νυχτερινό φως.
Ακούστε το «6am»
Η Noktyra εδώ και λίγο καιρό έχει κυκλοφορήσει το EP «6am» και είναι η απόδειξη όλων όσων γράψαμε παραπάνω. Την παρουσία της, όμως, τη βρίσκουμε και μέσα στις συνεργασίες με Tristixia και Jessica. Με τον πρώτο συνεργάζονται στη συλλογή «Κενοψία». Το απόκοσμο ύφος και το ουσιαστικό βάθος λόγου-μουσικής συνδυάζονται με ηλεκτρονικές dark γραμμές. Οι στίχοι είναι κοφτεροί και το αποτέλεσμα έχει κάτι από Λένα Πλάτωνος, Στέρεο Νόβα. Με τη δεύτερη έχουν συνεργαστεί στο «Sentimental Disorder» (τρία single) και στο κομμάτι «Πίνω χύνω κι αργοσβήνω». Ο spoken word υψηλός ρυθμός της Jessica «πατά» σε γεμάτα σφρίγος μπιτ που λάμψη σκοτεινή συνοδεύουν το στόμα που «τρέχει».
Η Noktyra έχει την ικανότητα να ενώνει το πειραματικό πνεύμα με την απελευθερωτική ηλεκτρονική διάθεση και τα σκιρτήματα της ψυχής. Πλέον είμαστε ακροατές της και θα στηρίζουμε τις δουλειές της.
