«Παραντί»: Ανάερες, υδάτινες, λέξεις-εικόνες
Το χιλιογραμμένο κλισέ θέλει βιβλία για την παραλία. Το παιχνιδιάρικο παιδί που κρύβεται πίσω από τα στάχυα του καλοκαιριού θέλει βιβλία για το νερό. Και εσύ δεν ξέρεις τι να διαλέξεις. Αφήνεις την τύχη και τις πρώτες γραμμές να σε διαλέξουν, να σε συντροφεύσουν στην αυγουστιάτικη, καθιερωμένη, συνάντηση με το στοιχείο που σε είχε μέσα του και θα σε έχει σε ένα μέλλον που ριζώνει στο παρελθόν. Και κάθεσαι κάτω από τα ψηλά δέντρα και ακούς το κύμα, πατάς στις πέτρες που θυσιάστηκαν και βρέχεις το σώμα σου με το σώμα σου. Και σκουπίζεσαι με την πετσέτα που σε κάνει να νιώθεις και πάλι παιδί. Και αφήνεις το βλέμμα σου να «τρέξεις» στα βουνά και στις μπλε πεδιάδες. Και όταν γυρίζεις τη σελίδα ακούς το θρόισμα του χαρτιού και τη ματιά του πουλιού.
…αφήνεις χώρο στη σκέψη και αναρωτιέσαι για λίγο μα υπάρχουν βιβλία που έρχονται μέσα από το νερό και τα φτερά τους είναι στεγνά; Δεν απαντάς, απλώς σφίγγεις το βιβλίο που κρατάς και ξέρεις. Οι σελίδες που διάβαζες πριν λίγη ώρα στην παραλία έχουν κάτι από το σφίξιμο της καρδιάς και το ελαφρύ πάτημα της ψυχής που ξαπλώνει κάτω από τον ήλιο και πάνω από το απροσμέτρητο παλάτι της άμμου. Διάβασες το «Παραντί» (Εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας), διάβασες τις ανάερες, υδάτινες λέξεις-σκέψεις-εικόνες της Κατερίνας Ηλιοπούλου.
Πρώτα βιώνεται εσωτερικά
Το «Παραντί» είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Κατερίνας Ηλιοπούλου. Το «Παραντί» ανήκει σε αυτά τα έργα που γράφει η ποιητική σκέψη, σε αυτά που ενώνουν κάθε μικρό, σχεδόν αόρατο, κομμάτι και φτιάχνουν ένα εικαστικό αριστούργημα που πρώτα βιώνεται εσωτερικά και μετά με το εξωτερικό βλέμμα. Ο ποιητικός-στοχαστικός τρόπος προσέγγισης διατρέχει το σπονδυλωτό μυθιστόρημα και το κάνει ανθεκτικό, γερά συνεκτικό και καθαρό δικό μας αντικαθρεφτισμό. Αυτά που διαβάζουμε στο «Παραντί», είναι αυτά που μπαίνουν κάτω από το δέρμα μας, αυτά που μας δοκιμάζουν και μας κάνουν συνοδοιπόρους με τα προαιώνια, διαχρονικά ερωτήματα.
Η Ηλιοπούλου καταπιάνεται με την ιδέα της ανεστιότητας, με τη μοναδική σταθερή ενδιάμεση ανθρώπινη κατάσταση. Αν τα σκοτάδια μας είναι σταθερά, οι λάμψεις, εκλάμψεις, φωτεινές στιγμές μας, είναι αυτές που πάντα μετακινούνται, είναι διαρκώς αεικίνητες, δοκιμαζόμενες και αφού φύγουμε μένουν ως το μοναδικό μας κληροδότημα. Η γραφή της Ηλιοπούλου αυτήν την κρυμμένη κατάσταση αναδεικνύει και κερδίζει το ενδιαφέρον μας. Ο άνθρωπος είναι το κινητό-ακίνητο σημείο του κόσμου τούτου και το «Παραντί» απεικόνισή του.
Υπαρξιακός κύκλος
Η Ηλιοπούλου συγκεντρώνει τη δύναμη της γραφής (της) στην ασταμάτητη εσωτερική ροή του συνανθρώπου. Η Ηλιοπούλου ξέρει ότι η κίνηση/ακινησία προκαλεί την εσωτερική μας μετατόπιση και εκεί στοχεύει με τις πέντε ιστορίες της. Πέντε ιστορίες που διαγράφουν έναν υπαρξιακό κύκλο. Η συγγραφέας ξεκινά από το τίποτα που γίνεται μηδέν -Εξαφάνιση- και φτάνει στον άνθρωπο-πουλί, στο Παραντί.
Η Ηλιοπούλου έχει μοχθήσει, ματώσει για βρει τις λέξεις, τις φράσεις και τον λόγο των σιωπηλών στιγμών της. Οι ήρωες της δεν στέκονται σε έναν καθρέφτη και μονολογούν. Κινούνται, πρώτα με το μυαλό, τη σκέψη και μετά με το σώμα. Και οι ανησυχίες που δεν φαίνονται ενώνονται με αυτές που μεγαλώνουν στους δρόμους, σε σημειωματάρια, σε διαδρομές που κάνεις καπνίζοντας φθηνά τσιγάρα. Η Ηλιοπούλου ξέρει τα όρια αυτής της γραφής, αυτής που αναμετράται με την ύπαρξη και όταν φτάνει στο σημείο του χαμού μεγαλώνει λίγο το κενό και αλλάζει διαδρομή. Το «Παραντί» θα το αγαπήσετε, γιατί αυτό θα αγαπήσει τη «γύμνια» σας, την ευαισθησία, την αθώα φιλοδοξία, την αλληλεγγύη σας.
*Το βιβλίο το βρίσκετε σε όλα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία και ΕΔΩ
