«Στον 9ο»: Λέξεις πάνω σε λευκούς τοίχους
Πώς το είχε πει, γράψει, η Γώγου; Δεν χρειάζεται να πάμε πάλι στην Κατερίνα. Κι ας είναι οι φίλοι μας μαύρα πουλιά. Ούτε στον Άκη Πάνου και κάθε «καταραμένο» ποιητή. Ας δούμε την πραγματικότητα όπως είναι: λευκή, σαν τοίχος νοσοκομείου. Ναι, δεν έχει το χρώμα ενός τέλεια ραμμένου φορέματος, ούτε το πέταγμα του λαμπρού περιστεριού. Σίγουρα δεν έχει την κορυφή και το άφρισμα των κυμάτων και το χρώμα των μοναστηριών που αναφέρουν οι μεγάλοι πρόγονοι. Σίγουρα δεν έχει αυτό που κουβαλά η ελληνική σημαία, κι ας ζούμε στην Ελλάδα. Αυτό που ζούμε, ζήσαμε και θα ζήσουμε είναι αυτό που θα μας πάρει μακριά και θα χαθούμε, το λευκό δηλαδή. Ησυχία, ακινησία, μάτια που πετάνε…
Στέκεσαι λίγο και σκέφτεσαι: και γιατί όχι μαύρο; Γιατί το μαύρο υπάρχει για να βυθίζεσαι. Εκεί εισέρχεσαι και εξέρχεσαι μία φορά. Ενώ το λευκό σε περιμένει στη γωνία και κάτω από τα ανατομικά σαμπό των νοσοκόμων, κάτω από το στηθοσκόπιο που δεν δαγκώνει, απλά σε παγώνει. Κανείς δεν συμπαθεί τα αυτούς τους τοίχους και κανείς δεν θέλει να συγκρατήσει τους αριθμούς των ορόφων. Η ζωή, όμως, η πραγματικότητα, δεν σε ρωτάει και απλά διαβάζει το ημερήσιο συνταγολόγιο, τις εξετάσεις που πρέπει να γίνουν και τις λέξει που πρέπει να ειπωθούν, όπως αυτές στην ποιητική συλλογή «Στον 9ο» (Εκδόσεις Θράκα), της Κωνσταντίνας Παναγιωτοπούλου.
Απαλές γραμμές, λέξεις υγρές
Τα ποιήματα της Παναγιωτοπούλου είναι η Παναγιωτοπούλου. Και ναι, κάθε ποιητής είναι τα ποιήματά του. Ωστόσο, εδώ το βίωμα, αληθινό και μετά ποιητικό, μένει όσο το δυνατόν πιο κοντά στον καθημερινό ρυθμό της ζωής. Ίσως αυτό να οφείλεται στο ότι η ποιήτρια εργάζεται ως ειδικευόμενη ψυχίατρος. Εμείς θα πούμε ότι είναι η αγέρωχη ευαισθησία της που διαμορφώνει την εμπειρία και την προοπτική στο ποιητικό της έργο. Η Παναγιωτοπούλου δεν θέλει να αλλάξει τίποτα απ’ αυτά που έχει ζήσει και απ’ αυτά που έχει «δει» και βιώσει στο μυαλό της.
Οι ποιητικές της σκηνές είναι απλές, αλλά ουσιαστικές. Αυτή είναι η γραμμή της αφήγησης και της απεύθυνσης. Λίγο μετά τα μισά, όμως, της συλλογής ο λυρισμός μπαίνει πιο δυνατά στην εξιστόρηση και κάνει το πρωτογενές υλικό λίγο πιο λαμπερό, λίγο πιο τρυφερό. Αν έχετε δει Τη φωλιά του κούκου, στις σελίδες του βιβλίου να νιώσετε την απόηχο αυτού του κόσμου. Η Παναγιωτοπούλου γεμίζει τις λευκές σελίδες με απαλές γραμμές και λέξεις υγρές και το κάνει με σιγουριά και παιδική αθωότητα. Εκεί που η ζωή βυθίζεται, εκεί ρίχνει το λευκό της η ποιήτρια.
Από τα σπλάχνα του νοσοκομείου
Τα ποιήματα της Παναγιωτοπούλου έχουν βγει από τα σπλάχνα του νοσοκομείου, από τους ορόφους, από τους γιατρούς, νοσηλευτές, από τους ασθενείς. Ό,τι γράφει είναι με απόλυτο σεβασμό απέναντι σε όλους όσους γεμίζουν τους λευκούς τοίχους. Συναίσθημα, ωμή αλήθεια, συγκίνηση που δεν εκβιάζεται, σατιρικές πινελιές, πικρός ρεαλισμός, υπερρεαλιστικές λεπτομέρειες, αλληγορία και πάνω απ’ όλα η ποίηση γυμνή, σπλαχνική, σοβαρή, ανθρώπινη, γεμάτη θαλπωρή και νοιάξιμο. Διαβάστε το ποίημα «Απόσταση» (σ.24): Δεν πρέπει να δένεσαι τόσο/όταν γυρνάς στο σπίτι να τους ξεχνάς/να ξεκινήσεις χορό να πηγαίνεις στο θέατρο/να βλέπεις τον φίλο σου/Όταν κάθεσαι τα βράδια στη βεράντα/να βάζεις τη μουσική στη διαπασών/τόσο που να σκεπάζει τα ουρλιαχτά τους.
*Το βιβλίο το βρίσκετε στα κεντρικά βιβλιοπωλεία και ΕΔΩ
