«Νεγκλιζέ»: Γυναίκες τριγύρω πολλές…
Η τέχνη από τη ζωή είναι βγαλμένη και η πένα της Γεωργίας Δρακάκη μέσα από το κορμί της. Και επειδή η πρώτη λέξη, ο πρώτος ήχος αυτή της ζωής είναι η μουσική και τραγούδια, άκου και διάβασε φίλη Γεωργία πώς θα πάει αυτό το κείμενο για το νέο σου βιβλίο «Νεγκλιζέ» (Εκδόσεις Λογότυπο).
Η ανάγνωση τελειώνει και μπαίνει η φωνή του NiVo και των «Goin’ Through» που πάνω στο παιχνιδιάρικο, εθιστικό, μπιτ λένε «γυναίκες τριγύρω πολλές, πάρα πολλές, αλλά ποτέ δεν είναι αρκετές, είναι το σήμερα το αύριο και το χθες». Και όπως οι ράπερ «φτύνουν» τις ρίμες άμεσα και χωρίς πολλά πολλά, έτσι και τα λόγια στο βιβλίο πέφτουν σαν χρυσή βροχή και μπερδεύονται με ένα φούξια καταρράκτη που παίρνει λόγια, νότες, στίχους και φτιάχνει μια εικόνα που βλέπεις στη γειτονιά σου, στο ψιλικατζίδικο που πας για έναν πελτέ που ξέχασες και όλα είναι κλειστά 18 Αυγούστου, στη στάση του λεωφορείου, εκεί που τα μέταλλα και καίνε από τον ήλιο, στην άδεια λεωφόρο που καίνε τα τσιμέντα και μια γκομενάρα κάνει στάση πάνω στη διπλή γραμμή του δρόμου. Φοράει τα απολύτως απαραίτητα και σου λέει και δείχνει τα πάντα, όπως η Γεωργία Δρακάκη με τις 34 ιστορίες για τα κορίτσια της πόλης.
Ολόγυμνες αλήθειες
Οι ιστορίες της Δρακάκη στάζουν ιδρώματα, αίμα, δάκρυα, πόνο, χαρά, λύπη, αγκαλιές, θεϊκές συνουσίες, βλέμματα που ορθώνονται στο άπειρο και φτάνουν ως την άβυσσο. Εδώ γυρίζεις τη σελίδα και στο ξεφύλλισμα ακούς τις πεθαμένες καλησπέρες του Μητροπάνου. Υπογραμμίζεις μια φράση και πετάγεται η φωνάρα του Καζαντζίδη και το παντοτινό υπάρχω. Τσακίζεις την πάνω γωνία και ακούς ένα νωχελικό, αισθησιακό, ηδονικό κάνε μου λιγάκι μμμ… Χαϊδεύεις τις λέξεις και βρίσκεσαι στην πιρόγα του Άλκη Αλκαίου. Επιστρέφεις σε μια εικόνα που σίγουρα έχεις δει στην Αθηνάς και σου έρχονται στίχοι της Γώγου, σου έρχονται τα μάτια της συννεφένιας γκόμενας…
Διαβάζεις το «Νεγκλιζέ» και αισθάνεσαι ανάλαφρος και τόσο σίγουρος για όσα νιώθεις, για όσα ένιωσες και όσα θα νιώσεις. Τα λόγια των ιστοριών σε αγγίζουν απαλά και με πάθος και με τη φωνή της Μαλβίνας που με φωνή που γρατζουνάει σου λέει αλήθειες ολόγυμνες, πανέμορφες, πανηδονικές. Στις 178 σελίδες του βιβλίου γυρνάς την Αθήνα με τη ματιά του Ηλία Πετρόπουλου, γιατί στα υπόγεια είναι η θέα και στις ταράτσες με τα απλωμένα σέξι εσώρουχα. Εντάξει, δεν μιλάμε για τους ρεμπέτες και τις ρεμπέτισσες του ντουνιά; Ή μήπως όχι; Το «Νεγκλιζέ» ξεχειλίζει από ανθρωπιά, έρωτα, κ@#λα και επανάσταση!
Για τις γυναικάρες αυτής της πόλης
Το «Νεγκλιζέ» είναι γραμμένο από μια γυναίκα για τις γυναικάρες αυτής της πόλης και του κόσμου όλου. Οι συναισθηματικές δοκιμασίες, οι μεγάλες προσδοκίες, η υπεράσπιση της αξιοπρέπειας, της ανεξαρτησίας, η ανάγκη συντρόφου, η αναζήτηση της ηδονής, της φιλίας, της ειλικρινούς συνομιλίας, της ατόφιας θλίψης, της ευτυχίας που αντέχει, της ποιητικής διάθεσης που επιμένει και της ανθρωπιάς που καρφώνεται σε μακριά, λαμπερά, μαύρα μαλλιά, σε καλλίγραμμα πόδια, σε μεγάλα σκουλαρίκια και σε στόματα που λένε αυτό που πιστεύει η καρδιά και η ψυχή τους.
Οι 34 ιστορίες της Γεωργίας Δρακάκη είναι ποιητικά ντοκουμέντα της θηλυκής μορφής και φωτεινός οδοδείκτης, φτιαγμένος από λάσπη, νερό και μητρικά, υπαρξιακά, υγρά, που δείχνει τον δρόμο σε όλα τα υπόλοιπα φύλα. Σε αυτές τις ιστορίες η Δρακάκη ξεδιπλώνει τη larger than life προσωπικότητά της και τιμά, αναδεικνύει τις γυναίκες που είναι όλη μας η ζωή. Δηλαδή, το γέλιο, το δάκρυ, η αγκαλιά, ο έρωτας, η συντροφιά, κοινωνική/πολιτική δήλωσή μας, η ανόθευτη ματιά στο απρόβλεπτο της ζωής. Την έκδοση προλογίζει η Γλυκερία Μπασδέκη και όπως γράφει Σε αυτό το ιδιότυπο αντάρτικο των πόλεων η συγγραφέας μάς αναγκάζει να δούμε την έσχατη απελπισία ολόγυμνη. Κι εκεί που νομίζεις ότι σε χαιρετάει ο Γκουσγκούνης, να σου πετιέται ο Μπακούνιν. Μπανγκ, μπανγκ και νεγκλιζέ.
*Το βιβλίο το βρίσκεται στα κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας και ΕΔΩ
