Βρέθηκε το «κλειδί» κατασκευής της Μεγάλης Πυραμίδας: Τι είναι το μοντέλο IER

Επιμέλεια:  Μάκης Σταθάτος
Βρέθηκε το «κλειδί» κατασκευής της Μεγάλης Πυραμίδας: Τι είναι το μοντέλο IER
Τρισδιάστατες προσομοιώσεις της Μεγάλης Πυραμίδας υποδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο οι Αιγύπτιοι κατάφεραν να την κατασκευάσουν.

Μια νέα επιστημονική μελέτη παρουσιάζει μία από τις πιο ολοκληρωμένες μέχρι σήμερα υποθέσεις σχετικά με το πώς κατασκευάστηκε η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας. Η έρευνα υποστηρίζει ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χρησιμοποίησαν ένα σύστημα «ενσωματωμένων ραμπών ακμών» (IER), κρυμμένων μέσα στην ίδια τη δομή, κάτι που θα επέτρεπε την ανέγερση του μνημείου με πιο αποδοτικό τρόπο από ό,τι πιστευόταν.

Για δεκαετίες, οι ειδικοί συζητούν αν η πυραμίδα κατασκευάστηκε με μεγάλες εξωτερικές ράμπες ή με πολύπλοκες εσωτερικές σπειροειδείς κατασκευές. Ωστόσο, αυτό το νέο μοντέλο, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό NPJ Heritage Science, προτείνει μια ενδιάμεση και πιο ευέλικτη λύση.

pi01

Η νέα υπόθεση κατασκευής

Η μελέτη, η οποία αναπτύχθηκε μέσω τρισδιάστατων προσομοιώσεων, υποστηρίζει ότι οι ράμπες δεν ήταν ανεξάρτητες κατασκευές, αλλά ενσωματωμένες στις άκρες της πυραμίδας. Αντί για έναν μόνο δρόμο ανύψωσης των λίθων, θα υπήρχαν πολλαπλά «κανάλια» ταυτόχρονα σε κάθε πλευρά, επιτρέποντας παράλληλη εργασία.

 

Αυτή η προσέγγιση θα έλυνε έναν από τους μεγαλύτερους γρίφους: πώς τοποθετήθηκαν περίπου 2,3 εκατομμύρια λίθοι μέσα σε λίγες μόλις δεκαετίες. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς, το σύστημα θα επέτρεπε την ολοκλήρωση της πυραμίδας σε 13,8 έως 20,6 χρόνια, ένα εύρος που συμβαδίζει με τα ιστορικά δεδομένα της βασιλείας του Χέοπα.

Επιπλέον, η υπόθεση του ερευνητή Rosell Roig εξηγεί πώς προσαρμοζόταν η κατασκευή καθώς αυξανόταν το ύψος: στα κατώτερα επίπεδα χρησιμοποιούνταν πολλαπλές φαρδιές ράμπες, ενώ στα ανώτερα επίπεδα το σύστημα γινόταν πιο συμπαγές και αποδοτικό.

Πώς μεταφέρονταν οι λίθοι

Ένα από τα πιο σύνθετα ζητήματα ήταν πάντα η μεταφορά των τεράστιων λίθων γρανίτη (βάρους έως και 80 τόνων) στον Θάλαμο του Βασιλιά. Η νέα υπόθεση προτείνει τη χρήση μικρών εσωτερικών ραμπών. Έτσι, οι λίθοι ανυψώνονταν από τη βάση και μετακινούνταν μέσω κεκλιμένων ραμπών στις άκρες κάθε επιπέδου κατασκευής, αντί για μία ενιαία μεγάλη ράμπα.

Αυτή η ιδέα ταιριάζει με προηγούμενα αρχαιολογικά ευρήματα, όπως ράμπες που έχουν βρεθεί σε αιγυπτιακά λατομεία ή αρχαίους παπύρους μεταφοράς που ανακαλύφθηκαν στο Wadi al-Jarf, οι οποίοι καταγράφουν τη χρήση του Νείλου για τη μεταφορά υλικών. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της μελέτης είναι η σύμπτωσή της με ευρήματα του προγράμματος ScanPyramids, το οποίο εντόπισε εσωτερικές κοιλότητες μέσω τεχνολογίας κοσμικών ακτίνων.

Οι διαδρομές των ραμπών συμπίπτουν με ορισμένα από αυτά τα κενά που εντοπίστηκαν μέσα στην πυραμίδα, γεγονός που ενισχύει την υπόθεση. Ακόμη και η φθορά που παρατηρείται σε ορισμένες γωνίες θα μπορούσε να υποδεικνύει σημεία πρόσβασης ή περιοχές αυξημένης κυκλοφορίας κατά την κατασκευή.

Το προτεινόμενο μοντέλο του Rosell Roig ανοίγει τον δρόμο για τη μελέτη και άλλων κατασκευών της αρχαίας Αιγύπτου με παρόμοια εργαλεία. Ο παραμετρικός του χαρακτήρας επιτρέπει την προσαρμογή μεταβλητών και τη δοκιμή διαφορετικών υποθέσεων κατασκευής.

Συνολικά, η έρευνα υποδηλώνει ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι δεν διέθεταν μόνο μαζική εργατική δύναμη, αλλά και αξιοσημείωτη ικανότητα σχεδιασμού και μηχανικής. Υπολογίζεται ότι με αυτό το σύστημα μπορούσε να τοποθετείται ένας λίθος κάθε τέσσερα λεπτά, με συντονισμό λατομείων, μεταφορέων και εργατών τοποθέτησης σε παράλληλη εργασία.

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ