«Πολυκατοικίες»: Ξεφυλλίζω σελίδες, σκιές, χρώματα
Όταν με βλέπουν στον δρόμο λένε που σαι ρε ΛΕΞ. Ναι, αλλά ρε μάγκα εγώ δεν γουστάρω να μπω στη φάση σου και να καταναλώσω το hype σου. Και αν δεν φταις εσύ, φταίει τα media που θέλουν να μάθουν πόσα έχεις αρπάξει και τι σου αρέσει. Δεν τα γουστάρω ρε συ τα ΜΜΕ, μας «ενημερώνουν», μας εξημερώνουν, μας εξαπατούν. Ξέρω ότι φτιάχνεις μουσική για τσόγλανους, ρεμάλια και παρίες. Πώς το είπες; Τέχνη για κολλημένους. Εντάξει, καλό ακούγεται, αλλά εγώ ζω μέσα σε χίλιους κόσμους. Όλα σαλάτα και τα βίβα Ντάνι, αλάνι, μέγα ηγεμόνα και βέβηλε ποιητή και παίχτη μεγάλε τα έχω αγαπήσει και τα έχω μπουχτίσει.
Τώρα ο DJ μου πέταξε το «σκρατς» και γύρισε ανάποδα το μπιτ, τα καπέλα, τα πινέλα και το βραδινό πήγαινε-έλα. Και τι, μετράς εκατομμύρια views και κλικ και χτυπήματα και spotify και youtube και sold out συναυλίες. Είσαι ωραίος ρε μάγκα, αλλά και πάλι τι με νοιάζει; Εγώ είμαι κλεισμένος σε ένα τσιμεντένιο δωμάτιο, με το καντηλάκι της γιαγιάς μου να καίει και με το τελευταίο τσιγάρο να με περιμένει. Και πριν μου κόψουν τη σύνδεση, το ρεύμα και πάω για ρευματοκλοπές, βάζω την κομματάρα (sic) σου «Πολυκατοικίες». Και ακούω, ακούω, γουστάρω, ραπάρω και την ίδια στιγμή ξεφυλλίζω σελίδες, σκιές, χρώματα και το graphic novel που έχει τον τίτλο σου, από τις εκδόσεις «Μικρός Ήρως».
Μεταξύ αφραγκίας και ψυχολογικών αδιεξόδων
Βάλε πάλι το μπιτ και τις ρίμες πάνω στο τραπεζάκι που σπάμε τα όνειρα, τις ελπίδες και τα σκονισμένα αγάλματα. Το flow σε πιάνει αμέσως και το «πάτημα» ορίζει τον ρυθμό της ανάγνωσης της ιστορίας. Παίρνω το κομμάτι μέσα από το κομμάτι του δελτίου Τύπου, αντιγράφω και σου λέω, μου λες ότι στη Θεσσαλονίκη της κρίσης, ο Δήμος δέχεται ένα περίεργο τηλεφώνημα για να επισκεφτεί τον πατέρα του με τον οποίο έχει διακόψει επαφές εδώ και χρόνια. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης αυτής, μυστικά και ενοχές χρόνων έρχονται στην επιφάνεια και ο Δήμος παρουσιάζει όσα έζησε τα χρόνια που η σχέση τους είχε διακοπεί κάνοντας μια βόλτα στο αστικό τοπίο. Εκεί που λερώνεις τα χέρια σου είτε το θέλεις είτε όχι. Η βόλτα αυτή έχει ως μουσική υπόκρουση το τραγούδι Πολυκατοικίες του Λεξ. Ενός τραγουδιού που έδωσε ρυθμό και μελωδία στις δύσκολες νύχτες μιας ολόκληρης γενιάς που ακροβατούσε μεταξύ αφραγκίας και ψυχολογικών αδιεξόδων. Γιατί και οι πολυκατοικίες έχουν ιστορίες να πουν. Στοπ στο copy paste. Άσε το κομμάτι να παίξει και εξαφανίσου με το fade out.
Το graphic novel τρέχει σαν κυνηγημένο
Ρε ΛΕΞ, πήρα το τρυπάνι και ακόμη δεν έχω βγει στο μετρό, αλλά όσο σκάβω τόσο βλέπω το κόκκινο, το κίτρινο-χρυσό, το μαύρο και τις λεζάντες των δημιουργών. Οι Πολυκατοικίες με οδηγούν στα υπόγεια και με εκτοξεύουν στα ανώγεια, στις ταράτσες και στα αστέρια που με κοιτάζουν. Το graphic novel που τρέχει σαν να είναι κυνηγημένο, φτιάχτηκε από τα αλάνια Δημήτρης-Κρις Αγκαράι, Μι Δέλτα. Και κάπου εδώ θα έκανα ασταμάτητα copy paste, αλλά αφήνω τον ρυθμό του κομματιού να παίζει και πάνω στις νότες και τις ρίμες απλώνω τη σκιά μου, τα χαμένα όνειρά μου, τη γενιά μου, την καρδιά μου, τα παιδιά μου, τα ποιήματά μου, τα κρίματά μου, τα γερά πατήματά του. Μάγκες, διαβάστε το κείμενο, μην σκρολάρετε και κάντε την καλή και παραγγείλτε το «Πολυκατοικίες».
*Το graphic novel κυκλοφορεί σε βιβλιοπωλεία και περίπτερα. Το βρίσκετε και ΕΔΩ
