«Cleansed»: Πριν αγαπήσεις βγάλε την άηχη κραυγή σου (vid)
Ένας θηλυκός Τζόκερ με κοιτάει και μου ζητάει το εξής: «Πέθανε μαζί μου!». Η φράση είναι γραμμένη στα αγγλικά και ακούγεται καλύτερα, σε «σκοτώνει» καλύτερα όταν την προφέρεις έτσι: «Die With Me». Η άψυχη (;) εικόνα έχει το δολοφονικό χαμόγελο του φανταστικού ήρωα και τη γλυκιά αίσθηση του πιο όμορφου συναισθήματος που φωλιάζει μες τα τρελά μάτια του, ουσιαστικά, αμφίφυλου πλάσματος. Η εικόνα δεν είναι αποκύημα ταραγμένης σκέψης. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός μιας ταραγμένης εποχής που μόνο μέσα από τη βία ξέρει να ζει.
Αν ακόμη ξαφνιάζεσαι με τα ποτάμια αίματος που βλέπεις στο γυαλί της τηλεόρασης, βούτα μέσα σε αυτά και κόψε ένα, φανταστικό, καλό κομμάτι από τη σάρκα σου. Πόνεσε, ούρλιαξε, κλάψε όσο δεν έχεις κλάψει, βγάλε την πιο μεγάλη άηχη κραυγή σου και λίγο πριν πιστέψεις ότι όλα τελειώνουν άγγιξε με τα βαμμένα σου χέρια τα γεννητικά σου όργανα για να εξιλεωθείς! Το αίμα που κυλάει μέσα σου ζητά την εξωτερική ροή του χρόνου και την ένωση με το όργανο που δίνει και παίρνει τη ζωή. Το δικό σου αίμα είναι η υπέρτατη θυσία για να φτάσεις στον πυρήνα της πληγωμένης ζωής, εκεί που ζει η απόλυτη αγάπη, εκεί που βρίσκεται η είσοδος/έξοδος για την ουσιαστική συμπόρευση των άφυλων πλασμάτων. Γι’ αυτό, στρέψε το βλέμμα σου στον θηλυκό Τζόκερ και πες του «Δεν θα πεθάνω μαζί σου. Γυμνός θα σε αγαπήσω και θα εξιλεωθώ για πάντα». Και κάπου εδώ, ξεκινά το «Cleansed» της Σάρα Κέιν.
Ο προκλητικός, βίαιος και αληθινός κόσμος της Σάρα Κέιν
Ο Δημήτρης Καραντζάς τόλμησε και κατάφερε να ακολουθήσει τον προκλητικό, βίαιο και αληθινό κόσμο της Σάρα Κέιν. Στα έργα της εν λόγω οι έννοιες της βίας και της αλήθειας υπηρετούνται, εκθέτονται, ολοκληρωτικά. Και πώς επιτυγχάνεται αυτό; Μέσα από την απογύμνωση των σωμάτων, των σκέψεων και των συναισθημάτων. Η συγγραφέας υπηρετεί την καθαρότητα μέσα από τον λόγο της και το κάνει δοκιμάζοντας τα όρια της φαντασίας και της απτής πραγματικότητας. Γι’ αυτήν, η πραγμάτωση του καθαρού περνά μέσα από τη γύμνια του κόσμου, σε όλα τα επίπεδα. Μόνο έτσι αναδεικνύονται οι αιχμές των μηνυμάτων, εσωτερικών-εξωτερικών, οι ανείπωτες, ένοχες, αθώες, προθέσεις των ατόμων. Γι’ αυτό και ο λόγος της «κόβει» σαν καλά ακονισμένο ξυράφι. Ανυπεράσπιστοι ερχόμαστε σε αυτή τη γη και μόνο τη σάρκα, το αίμα, το κλάμα, τον πόνο και τον ιδρώτα μας δίνουμε για να αντέξουμε το αμείλικτο φως της ζωής. Και όταν φοράμε ρούχα, παπούτσια, βάζουμε τροφή και νερό στο σώμα μας, προστατευόμαστε από το άγνωστο του έξω κόσμου. Ξεχνάμε, όμως, το εσωτερικό γνωστό που σταδιακά γίνεται άγνωστο. Και όταν η βία της κοινωνίας σε πληγώσει, κοιτάς το αίμα σου και προσπαθείς να καταλάβεις. Και είναι το σημείο που η Σάρα Κέιν, με τον τρόπο της, σου λέει δέξου τη βία, κατάλαβε από που έρχεται, νιώσε τον πόνο, νιώσε το ουρλιαχτό, νιώσε την άφυλη φύση της. Κι αν θες να αμυνθείς, να σωθείς και να εξιλεωθείς για τις αδυναμίες, τις ελλείψεις, τα λάθη σου, πάτα πάνω από το φύλο του και αγάπα τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου, όποιος κι είναι αυτός. Η Σάρα Κέιν μπορεί να μην ζει πια (σ.σ αυτοκτόνησε σε ηλικία 28 ετών), αλλά το εκρηκτικό της μετείκασμα δεν ξεθωριάζει ποτέ.
Αξιοπρεπές αποτέλεσμα
Ο Καρατζάς αφέθηκε στη δύναμη του κειμένου και έδωσε ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα. Με την Κέιν, ταπεινή μου γνώμη, δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς: αφήνεσαι στον λόγο και στις εικόνες της και προσθέτεις τις λεπτές πινελιές σου. Η υπόθεση του έργου είναι αυτή: Σ’ ένα Πανεπιστημιακό Ίδρυμα, το οποίο διαχειρίζεται ο Τίνκερ, 6 πρόσωπα προσπαθούν να βρουν την ταυτότητα τους, τη φωνή τους και να ζήσουν έξω από ταξινομήσεις και στενά πλαίσια. Ο Γκράχαμ ψάχνει τον θάνατο, η Γκρέις ψάχνει τον αδελφό της και θέλει να γίνει αυτός, ο Καρλ ζητάει απόλυτη δέσμευση, ο Ροντ ψάχνει την ανεξαρτησία, ο Ρόμπιν προσπαθεί να σταματήσει τη φωνή που ακούει στο κεφάλι του, η Γυναίκα θέλει να βρει κάποιον να την σώσει και να την αναβαπτίσει. Όλοι ψάχνουν την αγάπη και την αποδοχή, το δικαίωμα στη διαφορετικότητα σε μια κοινωνία πλήρως αποστεγνωμένη που «καθαρίζει» τους ανθρώπους από ό,τι θεωρεί απαγορευμένο. Ο Τίνκερ θα τους υποβάλλει - και θα υποβάλλει εαυτόν - στις πιο σκληρές δοκιμασίες για να τους εξιλεώσει (η για να τους τιμωρήσει;).
Και να ποιες είναι οι πινελιές. Η λιτή και απέριττη μετάφραση του Αντώνη Γαλέου, η άριστη σκηνική (Εύα Μανιδάκη) σύλληψη-αξιοποίηση του χώρου, οι ξεκάθαρι φωτισμοί (Ελίζα Αλεξανδροπούλου), που άλλοτε ήταν απαλοί και οι ήρωες δρούσαν στο ημίφως και άλλοτε ψυχροί και καθαροί και οι ήρωες εμφανίζονταν πεντακάθαρα μες την κυριολεκτική και μεταφορική γύμνια τους, η καλά μελετημένη κίνηση (Τάσος Καραχάλιος) που βοηθούσε στις αλλαγές σκηνών και στις απαιτητικές σωματικές εκδηλώσεις και η μουσική (Γιώργος Ραμαντάνης) που διακριτικά ακολουθούσε την αφήγηση. Όσον αφορά τις ερμηνείες ο Χρήστος Λούλης ως Τίνκερ είναι το κέντρο βάρους όλης της σκηνικής-αφηγηματικής δράσης. Είναι ο καταλύτης που ορίζει τον ρυθμό και τη διαμόρφωση της επόμενης σκηνής. Από κει και πέρα, οι Μαίρη Μηνά (Γκρέις), Δημήτρης Καπουράνης (Γκράχαμ), Νατάσα Εξηνταβελώνη (Γυναίκα), Γιώργος Ζυγούρης (Ροντ), Νικολάκης Ζεγκίνογλου (Καρλ), Θανάσης Ραφτόπουλος (Ρόμπιν), πάλεψαν, ίδρωσαν και έμειναν όρθιοι απέναντι στους πονεμένους και πολυεπίπεδους χαρακτήρες τους.
INFO
«Cleansed»
Στο «Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης» [Πειραιώς 206, Ταύρος]
Η παράσταση είναι sold out μέχρι τις 5 Απριλίου. Θα ανέβει ξανά από 28 Σεπτεμβρίου.
Συντελεστές
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Κίνηση: Τάσος Καραχάλιος
Μουσική: Γιώργος Ραμαντάνης
Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Χαραλαμπόπουλος
Βοηθός σκηνογράφου: Μαρία Καλοφούτη
Βοηθός ενδυματολόγου: Δήμητρα Σταυρίδου
Φωτογραφίες & Trailer: Γκέλυ Καλαμπάκα
Διανομή
Τίνκερ: Χρήστος Λούλης
Γκρέις: Μαίρη Μηνά
Γκράχαμ: Δημήτρης Καπουράνης
Γυναίκα: Νατάσα Εξηνταβελώνη
Ροντ: Γιώργος Ζυγούρης
Καρλ: Νικολάκης Ζεγκίνογλου
Ρόμπιν: Θανάσης Ραφτόπουλος
Επικοινωνία & Δημόσιες Σχέσεις: Όλγα Παυλάτου
Social Media: Renegade Media
Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη
