Γιατί η ίση μοιρασιά της κληρονομιάς εξόργισε τη μάνα της οικογένειας

Επιμέλεια:  Θοδωρής Ρούσσος
Γιατί η ίση μοιρασιά της κληρονομιάς εξόργισε τη μάνα της οικογένειας
Ένας πατέρας αποφασίζει να μοιράσει την περιουσία του ισότιμα στα τρία παιδιά του, όμως η σύζυγός του θεωρεί ότι αυτό δεν είναι δίκαιο.

Ένας άντρας αποφάσισε να αναθεωρήσει τη διαθήκη του ύστερα από ένα απρόσμενο περιστατικό υγείας που αντιμετώπισε στενός του φίλος. Αν και το επεισόδιο αποδείχθηκε τελικά ακίνδυνο και ο φίλος του πήρε εξιτήριο την ίδια ημέρα, η εμπειρία ήταν αρκετή για να του θυμίσει πως οι ανατροπές μπορούν να συμβούν ανά πάσα στιγμή. Με αυτή τη σκέψη, συμβουλεύτηκε τον δικηγόρο του και προχώρησε στη σύνταξη μιας πιο ξεκάθαρης διαθήκης, ώστε η περιουσία του να κατανεμηθεί χωρίς παρερμηνείες.

Ο άντρας έχει δύο κόρες και έναν γιο. Οι κόρες του, αμφότερες γιατροί, απολαμβάνουν υψηλές αποδοχές και σταθερή οικονομική κατάσταση, ενώ είναι παντρεμένες με επαγγελματίες που επίσης κερδίζουν εξαψήφιους μισθούς. Ο γιος του, από την άλλη, επέλεξε έναν διαφορετικό δρόμο: δεν ακολούθησε πανεπιστημιακές σπουδές και εργάζεται ως μηχανικός στο συνεργείο ενός στενού οικογενειακού φίλου.

Με αυτά τα δεδομένα, ο πατέρας αποφάσισε ότι το πιο δίκαιο είναι να μοιράσει την περιουσία του εξίσου στα τρία παιδιά του. Όπως λέει, τα αγαπά όλα το ίδιο και θεωρεί πως καθένας είχε τις ίδιες ευκαιρίες να χαράξει τη δική του πορεία, ακόμη κι αν τελικά επέλεξαν διαφορετικά μονοπάτια.

Η οικογενειακή συζήτηση που άναψε φωτιές

Η σύζυγός του, ωστόσο, βλέπει αλλιώς την κατάσταση. Θεωρεί ότι η ίση κατανομή δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες της οικογένειας. Οι δύο κόρες, με ισχυρή οικονομική βάση και δικά τους σπίτια, δεν χρειάζονται επιπλέον ενίσχυση. Ο γιος τους, αντιθέτως, νοικιάζει και βρίσκεται σε σαφώς πιο ασταθή οικονομική θέση - συνεπώς, κατά τη γνώμη της, εκείνος θα έπρεπε να λάβει μεγαλύτερο μερίδιο της περιουσίας, ίσως και το οικογενειακό σπίτι.

 

Για τη μητέρα, η «ισότητα» δεν είναι πάντα συνώνυμη της «δικαιοσύνης». Πιστεύει ότι μια πιο ευέλικτη προσέγγιση θα προστάτευε το παιδί που πραγματικά το έχει ανάγκη, χωρίς να επηρεάσει αρνητικά τα άλλα δύο.

Ο πατέρας, όμως, φοβάται ότι μια τέτοια διαφοροποίηση θα μπορούσε να εκληφθεί ως εύνοια προς τον γιο του και να δημιουργήσει πικρία στις κόρες του. Γι’ αυτό και παραμένει προσηλωμένος στη θέση του ότι τα τρία παιδιά πρέπει να αντιμετωπιστούν απόλυτα ισότιμα, ακόμη κι αν μέσα του αναρωτιέται αν αυτή είναι πράγματι η πιο σωστή λύση.

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ