Η «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα: Η πρώτη του φορά στη Λεωφόρο και το ματς που δεν ξεχνά
Στις σελίδες της «Ιθάκης», ο Αλέξης Τσίπρας δεν περιορίζεται μόνο στην πολιτική του διαδρομή. Ανάμεσα στις αφηγήσεις για την τετραετία 2015-2019, που ο ίδιος περιγράφει ως μια από τις πιο πυκνές και ταραχώδεις περιόδους της μεταπολίτευσης, βρίσκονται και πιο προσωπικές στιγμές - όπως εκείνη που τον έφερε για πρώτη φορά στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Το βιβλίο, που ήδη προκαλεί συζητήσεις στο πολιτικό σκηνικό και έντονες αντιδράσεις από πρώην συντρόφους του, καταγράφει από πρώτο χέρι τις δραματικές διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς, τις κλειστές τράπεζες, τις επαφές με ξένους ηγέτες και το παρασκήνιο της εποχής. Ο συγγραφέας υπόσχεται στον αναγνώστη μια «απροκάλυπτη» ματιά στα γεγονότα, με έγγραφα, πρακτικά και διαλόγους που -όπως υποστηρίζει- φωτίζουν όσα παρέμειναν αθέατα στο ευρύ κοινό.
Μέσα όμως στο πολιτικό αυτό χρονικό, υπάρχει και ένα κεφάλαιο για μια άλλη, διαχρονική του αγάπη: τον Παναθηναϊκό. Ο Τσίπρας εξηγεί πως οι πρώτες του συνήθειες ως παιδί ήταν δύο - οι εφημερίδες και η ομάδα της γειτονιάς του. Ο πατέρας και τα αδέλφια του ήταν εκείνοι που τον μύησαν τόσο στον Τύπο όσο και στις Κυριακάτικες εξορμήσεις στα γήπεδα.
Η μνήμη της πρώτης Κυριακής
Με γλαφυρό τρόπο περιγράφει τη μέρα που πέρασε για πρώτη φορά τη θύρα 1 του γηπέδου της Λεωφόρου. Ήταν 13 Απριλίου 1980, Κυριακή απόγευμα, με τον Παναθηναϊκό να υποδέχεται τον Πανιώνιο.
Ο ίδιος θυμάται «τη μυρωδιά από τα λουκάνικα», «το τσιμέντο που έκαιγε από τον ήλιο» και τον πατέρα του να του δείχνει έναν έναν τους παίκτες. Το παιχνίδι έληξε 3-0, αλλά αυτό που του έμεινε χαραγμένο, όπως γράφει, δεν ήταν το σκορ: ήταν η εντύπωση από το πλήθος, οι σημαίες, το πράσινο που κυριαρχούσε παντού και η αίσθηση ότι όλα γύρω του ήταν «μεγαλύτερα απ’ όσο μπορούσε να φανταστεί».
Μια σκηνή που, όπως φαίνεται, εξακολουθεί να τον συνοδεύει δεκαετίες μετά - δίπλα στις πιο βαριές πολιτικές αναμνήσεις που γεμίζουν τις 762 σελίδες της «Ιθάκης».
