Η Savina στο Gazzetta: «Η μουσική έγινε για μένα τρόπος επιβίωσης» (vid)
- «Πίσω από κάθε beat, κάθε στίχο, υπάρχει πάντα ένα κρυμμένο μήνυμα»
- «Να μπορέσω κάποια στιγμή να προσφέρω στους γονείς μου τη ζωή που τους αξίζει»
Το πρόσωπό της έχει κάτι το κινηματογραφικό. Μοιάζει με ηρωίδα που του ιταλικού νεορεαλισμού και με πρωταγωνίστρια του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. «Παζολινική» μορφή και άνετα θα την έβλεπες σε ταινία του Πάνου Κούτρα. Η Savina, όμως, είναι μια δυναμική, ευαίσθητη, ανήσυχη, τραγουδοποιός. Και επειδή εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε, η ίδια δεν αστειεύεται με τη μουσική της. Χιπ χοπ, ποπ εκφράσεις και ηλεκτρονικές, πειραματικές προσθήκες. Η καλλιτεχνική της έκφραση έχει δυναμισμό και τον τρόπο να μεταφέρει όμορφα, ευγενικά, ηλεκτρισμένα vibe. Δέχτηκε να μας δώσει συνέντευξη και την εκτιμήσαμε κι άλλο. Την ευχαριστούμε.
Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη μουσική και γιατί;
Ξεκίνησα να γράφω μουσική γύρω στα 17 μου. Το πρώτο μου κομμάτι ήταν το Charlotte, ένα τραγούδι που κουβαλάει μια πολύ προσωπική και βαθιά εμπειρία. Μέσα από αυτό αναπαριστώ μια νύχτα ενδοοικογενειακής βίας που βίωσα στην ηλικία των 9 ετών από έναν θείο μου. Ήταν μια τραυματική στιγμή, που ως παιδί δεν μπορούσα τότε να επεξεργαστώ. Το Charlotte λειτουργεί για μένα σαν γέφυρα – ένας πομπός που εκπέμπει συναισθήματα, αλλά και ένα κάλεσμα: ένα κάλεσμα να μιλάμε, να ζητάμε βοήθεια. Με αυτό το κομμάτι ήθελα – και θέλω – να απευθυνθώ σε κάθε γυναίκα που έχει υποστεί κακοποίηση, να της πω πως δεν είναι μόνη και πως η φωνή της μετράει. Η μουσική έγινε για μένα τρόπος επιβίωσης, μα και σύνδεσης με κάτι μεγαλύτερο: την ανάγκη για αλήθεια, ορατότητα και θεραπεία.
Πώς θα περιέγραφες την καλλιτεχνική σου προσωπικότητα;
(χαχαχα) Αυτό το αφήνω πάνω σας.
Ποιες είναι οι επιρροές σου;
Κάθε φορά που ακούω αυτή την ερώτηση, στο μυαλό μου σχηματίζεται ένας πίνακας σαν αυτούς των αστυνομικών σειρών – γεμάτος νήματα που ενώνουν διαφορετικά πρόσωπα, ήχους, χώρες, εποχές. Οι επιρροές μου είναι πολλές και ετερόκλητες, γιατί μου αρέσει να ακούω μουσική πέρα από όρια και είδη. Λατρεύω την ευρωπαϊκή τραπ – ιδιαίτερα από Ιταλία, Γερμανία και Τουρκία – γιατί με συναρπάζει το πώς ακούγεται κάθε γλώσσα πάνω στο ίδιο beat. Τον τελευταίο καιρό ακούω πολύ house και 80s παραγωγές που με εμπνέουν να πειραματιστώ σε δικούς μου ήχους. Η ραπ είναι μια σταθερά, όπως και οι dancing επιρροές – reggaeton και πιο χορευτικά vibes που με συνδέουν με το σώμα μου. Τον τελευταίο καιρό ακούω φανατικά και μπάλο, παραδοσιακή αλβανική μουσική – ειδικά τη Mariola Kacani – γιατί με συνδέει με τις ρίζες μου. Δεν κλείνομαι σε είδη ή στυλ. Νιώθω χαρά που τα ακούσματά μου είναι τόσο πολυσυλλεκτικά – γιατί μέσα απ’ αυτά γεννιέται κάτι δικό μου.
«Πίσω από κάθε beat, κάθε στίχο, υπάρχει πάντα ένα κρυμμένο μήνυμα»
Όταν δημιουργείς, τι έχει μεγαλύτερη σημασία;
Το πιο σημαντικό για μένα είναι το μήνυμα. Θέλω κάθε κομμάτι να έχει κάτι να πει – κάτι που αξίζει να μοιραστώ με τον ακροατή. Παράλληλα, μου είναι πολύ σημαντικό να μπορώ να αποτυπώσω με ακρίβεια τον ήχο που έχω μέσα στο μυαλό μου. Να τον φέρω στον πραγματικό κόσμο όπως ακριβώς τον φαντάζομαι – ιδιαίτερο, όμορφο, με χαρακτήρα. Θέλω κάθε τραγούδι να έχει τη δική του ταυτότητα, να είναι ξεχωριστό, και να προκαλεί συναίσθημα ή να προσφέρει διασκέδαση με τον δικό του τρόπο. Αλλά πίσω από κάθε beat, κάθε στίχο, υπάρχει πάντα ένα κρυμμένο μήνυμα – κάτι προσωπικό που θέλω να επικοινωνήσω
Τι μήνυμα θες να περάσεις στο κοινό;
Αυτό που θα ήθελα, πάνω απ’ όλα, είναι οι ακροατές μου να μπαίνουν στη διαδικασία να σκεφτούν: Για τι πράγμα μιλάει εδώ; Τι θέλει να πει;. Πολλές φορές μου κάνουν ερωτήσεις για στίχους – όπως, για παράδειγμα, όταν λέω «φιλά όλα τα παιδιά μου» στο κομμάτι τσούνα τρίμα. Και τότε εξηγώ πως αυτά τα «παιδιά» είναι τα προσφυγόπουλα, όπως εκείνα στο πλοίο που ναυάγησε κοντά στην Πύλο. Ήταν μια από τις στιγμές που ένιωσα, ξανά, ως πολίτισσα και ως Σαβίνα, τα χέρια μου δεμένα. Σαν να ακούμε συνέχεια ειδήσεις, ιστορίες πόνου, και σιγά-σιγά να μη μας σοκάρει τίποτα. Αυτό το πλοίο ήταν γεμάτο ανθρώπους που μετέφεραν μόνο ελπίδες – πίστευαν πως σώθηκαν, πως θα ξεφύγουν από τον Γολγοθά τους. Και τελικά πνίγηκαν, επιτηδευμένα, από όρια.
Με ποιους καλλιτέχνες θα ήθελες να συνεργαστείς;
Θα αναφέρω κυρίως καλλιτέχνες από την εγχώρια σκηνή, ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί κάποιος να διαβάσει αυτή τη συνέντευξη, να του κάνει κάτι το όνομά μου και να θελήσει να συνεργαστούμε. Θα μου άρεσε πάρα πολύ να δουλέψω με τον Νέγρο του Μοριά, τον Σάσκε, αλλά και την ellise, που μου αρέσει πολύ. Κάθε ένας από αυτούς κουβαλάει κάτι διαφορετικό.
«Να μπορέσω κάποια στιγμή να προσφέρω στους γονείς μου τη ζωή που τους αξίζει»
Όταν είσαι πάνω στη σκηνή, τι σκέφτεσαι;
Τίποτα το υπερβολικό, απλά το ζω. Είναι μια κατάσταση που μου βγαίνει πολύ φυσικά, δεν με πιάνει ιδιαίτερο άγχος. Νιώθω cool, σαν να βρίσκομαι ακριβώς εκεί που πρέπει να είμαι. Βγαίνω και το δίνω όλο ενέργεια, λόγο, σώμα, αλήθεια. Είναι μια στιγμή που δεν σκέφτομαι πολύ, απλά υπάρχω μέσα της.
Υπάρχει κάποιος στόχος σου που δεν τον ξεχνάς ποτέ;
Ναι, να μπορέσω κάποια στιγμή να προσφέρω στους γονείς μου τη ζωή που τους αξίζει. Να φτάσω σε ένα σημείο που να τους στηρίζω οικονομικά τόσο, ώστε να μη χρειάζεται να δουλέψουν ξανά. Είναι ένας βαθύς στόχος που κουβαλάω μέσα μου καθημερινά. Και ταυτόχρονα, θέλω να χτίσω ένα μέλλον για μένα μέσα από αυτό που αγαπάω και με παθιάζει: τη μουσική μου. Να ζω πιο άνετα, χωρίς να παλεύω συνέχεια για τα βασικά, και να μπορώ να αναπνέω μέσα στην ίδια μου την τέχνη.
Υπάρχει κάποιο project που ετοιμάζεις;
Ναι, έρχονται αρκετά κομμάτια και όχι μόνο solo. Από Σεπτέμβρη θα ακούσετε και αρκετά futurings με εμένα σε νέες συνεργασίες που με ενθουσιάζουν πολύ. Αυτή την περίοδο πειραματίζομαι με τον ήχο μου, δοκιμάζω καινούριες κατευθύνσεις, και μπορώ να πω με σιγουριά ότι έρχονται αρκετά bangers. Είμαι σε μια δημιουργική φάση και ανυπομονώ να τα μοιραστώ.
