Οι «2Late» στο Gazzetta: «Το “24” ήταν να γίνει»
- «Με τον Νίκο, λοιπόν, καταλάβαμε ότι μας αρέσει αυτό πράγμα και είπαμε ωραία πάμε να το κάνουμε»
- «Όταν βρισκόμαστε στο στούντιο και γράφουμε δεν συμβαίνει τίποτα άλλο στον κόσμο!»
- «Και βρισκόμαστε στη Lyra»
- «Είχαμε αφήσει ελεύθερους τους εαυτούς μας και γράφαμε»
- «Την ώρα που πατάγαμε το κουμπί, όλα ήταν στο μηδέν!»
Η συνέντευξη τελειώνει και αμέσως έρχεται η απαίτηση του Ντενζέλ Ουάσιγκτον! Πες μου μια ιστορία. […] Όχι τη δική σου, ΜΙΑ ιστορία. Και κάπως έτσι απαντάς, άκου ρε φίλε τι έχω να σου πω. Θα σου πω για τους «2Late», για δύο παιδιά, δύο φίλους, που ξεκίνησαν από το μηδέν και τώρα πατάνε στους απρόβλεπτους δρόμους του ονείρου τους. Σοβαροί, μετρημένοι, παθιασμένοι, σίγουροι και πάντα ενθουσιασμένοι, συστήνονται στην ελληνική ραπ σκηνή και προσπαθούν να κερδίσουν το χειροκρότημα. Τα καταφέρνουν και συνεχίζουν.
Ο Νίκος και ο Γιώργος, ο «Οxtari» και ο «Duodecima», τα καλλιτεχνικά τους ονόματα, μας είπαν την ιστορία τους, το πώς έφτιαξαν το πρότζεκτ «24». Τους ευχαριστούμε και περιμένουμε να τους δούμε στη live παρουσίαση του άλμπουμ τους. Αυτό θα γίνει στις 17 Μαΐου στο «2Ten».
Ποιος ήταν ο λόγος που δημιουργήθηκε το συγκρότημα
Νίκος: Οι δυο μας κάνουμε παρέα από παιδάκια, από έξι ετών.
Γνωρίζεστε χρόνια.
Νίκος: Ναι. Το ραπ μπήκε στη ζωή μας από την εφηβεία. Είχαμε πει από τότε να κάνουμε γκρουπ, κι ας μην είχαμε καμία επαφή με το αντικείμενο.
Για την πλάκα σας.
Νίκος: Όχι.
Γιώργος: Θέλαμε να το κάνουμε!
Νίκος: Ναι, ήμασταν πολύ μέσα σε αυτό. Είχαμε σχεδιάσει ακόμα και εξώφυλλο! Έτσι, χωρίς να έχουμε τίποτα.
Για ποια χρονιά μιλάμε;
Νίκος: Πρέπει να είναι 2002, 2003. Εγώ είχα γνωρίσει κάτι παιδιά που παίζανε DJ σε πάρτι. Ε, αυτή η εικόνα μου είχε μείνει. Από μικρός είχα μια τρέλα με το ηχητικό σύστημα του σπιτιού μου, το hi-fi, έτσι το έλεγαν τότε. Καθόμουν εκεί και έπαιζα. Θυμάμαι, είχε είσοδο για μικρόφωνο και είχα ζητήσει από τον πατέρα μου να μου πάρει ένα. Έπαιρνα, λοιπόν, τους δίσκους της μάνας μου, του πατέρα μου, και έκανα ραδιοφωνικές εκπομπές! Ό,τι είχαμε σε cd και βινύλιο το έγραφα σε κασέτες με «ραδιοφωνικό» πρόλογο πριν από κάθε τραγούδι και έφτιαχνα συλλογές που μοίραζα στο σχολείο. Κάποια στιγμή μέσα σε όλες τις μουσικές ήρθε στο σπίτι μια ραπ συλλογή της εποχής από τη Warner Music. Αυτό ήταν! Κόλλησα τον ιό. Όταν, λοιπόν, ξεκίνησε η φάση με το ραπ, παίρναμε από τα σινγκλ τα ινστρουμένταλ και δοκιμάζαμε να ηχογραφήσουμε από πάνω με την ίδια μέθοδο. Κάπως έτσι ξεκίνησα.
Έτσι και συ Γιώργο;
Γιώργος: Πάνω-κάτω, ναι. Η πρώτη μας γνωριμία με αυτό το μουσικό είδος ήταν όταν ακούσαμε Ημισκούμπρια. Όταν τους άκουσα, είπα τι είναι αυτό!
Εντάξει, δεν υπάρχει κάτι ανάλογο σήμερα.
Και οι δύο: Όχι!
Γιώργος: Ήταν πολύ εύστροφο, μοναδικό. Κι αν πάει κάποιος να το κάνει τώρα, θα φανεί ότι απλά τους αντιγράφει.
Νίκος: Οι τύποι κάνανε εξαγωγή τη διάλεκτο της παρέας τους! Αυτά που λέγανε και γελάγανε, τα έβαλαν στο ραπ.
«Με τον Νίκο, λοιπόν, καταλάβαμε ότι μας αρέσει αυτό πράγμα και είπαμε ωραία πάμε να το κάνουμε»
Η πρώτη επιρροή δυνατή.
Γιώργος: Ήταν ακραίο. Θυμάμαι να λέω ώπα! Τι έγινε εδώ! Με αφορμή αυτό άρχισα να ψάχνω τα πάντα γύρω από το χιπ-χοπ. Εγώ, από μικρός ήθελα να γράφω, να ζωγραφίζω… Μέσα από το χιπ-χοπ βρήκα τρόπο έκφρασης. Με τον Νίκο, λοιπόν, καταλάβαμε ότι μας αρέσει αυτό πράγμα και είπαμε ωραία πάμε να το κάνουμε. Δεν μας νοιάζει πως, αλλά θα γίνει. Και έτσι ξεκινήσαμε.
Τότε ήρθε το όνομα, το «2Late»;
Και οι δύο: Όχι.
Γιώργος: Ήρθε πολλά χρόνια μετά.
Υπήρχε κάτι άλλο στην αρχή;
Νίκος: Ναι! Έχουμε αλλάξει αρκετά.
Γιώργος: Όταν ήμασταν 13-14 ετών είχαμε διαλέξει το riot. Στο σχολείο έγιναν τα πρώτα βήματα. Όταν αποφασίσαμε να κάνουμε ένα τραγούδι για το σχολείο μας, μας πρόσεξαν λίγο περισσότερο. Αναφέραμε πράγματα από την τετραήμερη εκδρομή μας και διάφορα άλλα της τότε παρέας.
Παίξατε σε κοινό.
Νίκος: Ναι και μοιράσαμε και το τραγούδι! Το κάναμε cd και βγάλαμε αντίτυπα (γέλια). Εκεί λέγαμε καφρίλες για τους καθηγητές κ.α.
Ήσασταν αποφασισμένοι.
Νίκος: Ξέρεις τι γινόταν; Μαζευόμασταν στο δωμάτιο μου ή το δωμάτιο του και το κάναμε στούντιο. Αυτή η φάση, η παρέα, εμείς, ήταν η καλοπέρασή μας, ο χαβαλές μας…
«Όταν βρισκόμαστε στο στούντιο και γράφουμε δεν συμβαίνει τίποτα άλλο στον κόσμο!»
Και τώρα κάπως έτσι λειτουργείτε;
Γιώργος: Αυτή η φάση, να μαζευόμαστε στο δωμάτιο μου, στο δωμάτιο του, μας έδινε ένα ιδιαίτερο συναίσθημα. Ήταν το συναίσθημα του παιδιού που παίζει και δεν το νοιάζει ό,τι κι αν γίνεται εκτός παιχνιδιού του. Αυτό το συναίσθημα το ψάχνουμε ακόμα και σήμερα, απ’ αυτό αντλούμε. Όταν βρισκόμαστε στο στούντιο και γράφουμε…
Νίκος:… δεν συμβαίνει τίποτα άλλο στον κόσμο!
Γιώργος: Εγώ νιώθω ότι παγώνει ο χρόνος! Αυτό το συναίσθημα μας δημιουργεί η ενασχόλησή μας με το ραπ.
Πότε αποφασίσατε ότι «θα κάνουμε ραπ και θα ζήσουμε απ’ αυτό!»;
Νίκος: Ξεκινήσαμε να γράφουμε και το ένα έφερε το άλλο. Σιγά-σιγά εξελισσόμασταν. Εγώ μπήκα πιο πολύ και στα της ηχοληψίας και στη δουλειά του DJ.
Γιώργος: Θέλαμε να γράφουμε τη δική μας μουσική. Μπορούσαμε να γράφουμε στίχους και θέλαμε να μάθουμε και αυτό το πεδίο.
Νίκος: Θέλαμε να φύγουμε από τα ινστρουμένταλ. Και πώς το κάναμε; Μέσα από ένα κουτί με δημητριακά! Κάποια περίοδο έδιναν το hip-hop eJay. Το έβαζες στο pc σου και σε καθοδηγούσε να κάνεις, απλοϊκές φυσικά, ραπ παραγωγές!
Ψάχνατε τρόπο να φτιάξετε τη μουσική σας.
Νίκος: Ναι. Μετά απ’ αυτό που σου περιέγραψα, μάθαμε για τα προγράμματα δημιουργίας μουσικής στο pc. Ζωγραφίζαμε τις νότες με το ποντίκι! Εν τω μεταξύ, τα προγράμματα έκαναν συνέχεια αναβάθμιση και εμείς ακολουθούσαμε. Δεν κάναμε τίποτε άλλο! Κάναμε ένα διάλειμμα για να δώσουμε πανελλαδικές και μετά συνεχίσαμε ακάθεκτοι. Συνεχίζαμε να ψάχνουμε τη μουσική, γράφαμε και παράλληλα κάναμε και δουλειές. Ήταν καλά τα μεροκάματα τότε.
Σας καλούσανε να παίξετε;
Νίκος: Εγώ έπαιζα ως DJ, σε πάρτι, σε καφετέριες, από Β’ Λυκείου.
Λέω ως γκρουπ.
Νίκος: Αυτό ήρθε πολύ μετά. Εξάλλου δεν είχαμε βγάλει και τίποτα. Κάτι παρεΐστικα, συνοικιακά, μόνο.
Γιώργος: Ήταν και η εποχή τότε που δεν βοηθούσε. Η δισκογραφία ήταν πεσμένη.
Νίκος: Και το διαδίκτυο ήταν περισσότερο για χαβαλέ.
«Και βρισκόμαστε στη Lyra»
Πώς σας ανακάλυψαν;
Νίκος: Εμείς, για να συνεχίσω την ιστορία μας, συνεχίζουμε να γράφουμε, ασταμάτητα. Αναβαθμίζουμε, όσο μπορούμε, αυτό που κάνουμε και περνάμε ένα καλοκαίρι στην Πάρο, είναι το εξοχικό του Γιώργου, δουλεύοντας πάνω στη μουσική μας, στο ραπ μας. Ένα μήνα δεν κάναμε τίποτε άλλο! Έχουμε αποφασίσει να βάλουμε τα κομμάτια στο στούντιο και να φτιάξουμε ένα ντέμο. Σκεφτόμαστε πού θα πάμε, σε ποιον. Μέσα από μια επαφή του Γιώργου, επικοινωνούμε με τον dj Smartie. Παλιός στον χώρο.
Γιώργος: Αυτός ήταν μαζί με Αρτέμη και Ευθύμη, όταν έκαναν την επιστροφή τους μετά τους TXC.
Νίκος: Αυτός, ήταν σειρά του Sparkie T. Εμείς ήμασταν 18-19 και αυτός ήδη 40αρης. Ήθελε να φτιάξει ένα label μαζί με τον Φώτη Κίκιρα, θρυλικός ηχολήπτης στο Ηχοτρον. Εκεί είχαν βγάλει δίσκο οι FFC.
Ήσασταν τυχεροί.
Νίκος. Ναι, ναι. Μας λέει, λοιπόν, ο Smartie, να πάτε στον Φώτη να γράψατε. Σταματάμε τις διακοπές και αποφασίζουμε ό,τι λεφτά έχουμε να τα ρίξουμε για να φτιάξουμε το ντέμο. Στο μεταξύ, έχουμε πείσει συμμαθήτρια μας να κάνει κάποια φωνητικά, να λέει ορισμένα ρεφρέν.
Γιώργος: Ξέρεις, τα ακούσματά μας δεν ήταν μόνο χιπ-χοπ. Θέλαμε να δώσουμε κάτι παραπάνω, γι’ αυτό και η επιλογή της γυναικείας φωνής. Εγώ ακούω τα πάντα. Με τον Νίκο πηγαίναμε σε συναυλίες χιπ-χοπ, σε μαγαζιά που έπαιζε electro house, dance, θα ακούγαμε έντεχνο…
Το κάνατε για να τα αξιοποιήσετε μετά στο δικό σας υλικό;
Γιώργος: Υποσυνείδητα, ναι. Όλο αυτό μας έφτιαξε ένα καλλιτεχνικό χαρακτήρα. Όταν γράφαμε μουσική, θέλαμε να βάλουμε όλα τα στοιχεία που μας αρέσουν.
Νίκος: Ισχύει.
Ασυνείδητα όλο αυτό. Δεν λέγατε «πάω να ακούσω έντεχνο για να το βάλω στη δική μου μουσική»;
Νίκος: Όχι, όχι. Κάποιες φορές τα γκάζια που δίνει ένα drop techno θέλαμε να τα γυρίσουμε σε ραπόμπιτο (sic). Από τότε μας έβγαινε αυτό. Μέσα σε όλο αυτό θέλαμε να έχουμε και γυναικεία φωνητικά. Καταφέρνουμε, λοιπόν, να ολοκληρώσουμε το ντέμο και σκάει μια δουλειά με τρέλα, με κάτι το πειραματικό… Ο Φώτης, ο ηχολήπτης, και DJ Smartie θέλουν να πάνε στη Lyra και να τους προτείνουν να φτιάξουνε ένα label με καλλιτέχνες που θα φέρνουν αυτοί. Στη Lyra τότε είχαν προτείνει τον Tus. Και αποφασίζουν να τους πάνε το ντέμο μας! Έτσι ξαφνικά! Τους είπαν ελάτε για ραντεβού και επειδή δεν είχαν κάτι άλλο εκείνη τη στιγμή, πήραν το ντέμο μας. Και βρισκόμαστε στη Lyra. Μάλιστα, εγκρίνουν κι ένα μπάτζετ 10-12 χιλιάδες ευρώ. Από το πουθενά όλο αυτό! Μας λένε ότι θα κάνουμε και άλμπουμ και εμείς λέμε ότι αυτό ήταν. Πάμε!
Γιώργος: Το 2008 ήταν αυτό;
Νίκος: Τα κομμάτια γράφτηκαν το 2007 και το 2008 έτρεξε η παραγωγή.
Και μετά ήρθε η κατάρρευση.
Νίκος: Η πρώτη δουλειά βγαίνει το 2009, από την Pan Box, άλλη εταιρεία της Lyra. Υπάρχει ροή. Από τη δισκογραφική στέλνουν τους καλλιτέχνες στο Mad για να κάνουν live παρουσίαση, παίρνουμε θέσεις σε ραδιόφωνα… Εκεί, όμως, που έρχεται η ώρα να κάνουμε πιο ενεργά το δικό μας promo ,αρχίζουν τα δεν μπορούμε να κάνουμε μπουφέ σε δημοσιογράφους, κόβονται τα πάρε-δώσε με το Mad… Ε, μετά από πολύ λίγο σκάει το κανόνι, κλείνει η εταιρεία και εμείς μένουμε στο τίποτα.
Και, ξενερώσατε;
Νίκος: Συνεχίσαμε να γράφουμε.
Γιώργος: Γίνεται αυτό το 2009 και εμείς είμαστε τριετής στη σχολή μας. Βρισκόμαστε στη φάση του λεφτά υπάρχουν. Τότε συνειδητοποιούμε ότι ακόμη κι αν κάνουμε αυτό που μας αρέσει, δύσκολα θα βγάζουμε εισόδημα για να ζήσουμε.
Νίκος: Τα μεροκάματα στην ηχοληψία κόβονταν, τα στούντιο έκλειναν το ένα μετά το άλλο… Δεν υπήρχε αγορά να κάνεις παραγωγή, ούτε άξιζε να παίξεις DJ….
Άρα, ήταν δύσκολο από την αρχή.
Γιώργος: Ναι. Κάποια πράγματα δεν ήταν λυμένα.
Νίκος: Και πέρα απ’ αυτό. Σε πιάνει μια αυτοαναίρεση. Νιώθεις πως δεν κάνεις τίποτα.
Γιώργος: Ναι. Εμείς μεγαλώσαμε ακούγοντας τους γονείς μας να μας λένε σπούδασε να γίνεις γιατρός, δικηγόρος, να μπορείς να βγάζει τα προς το ζην. Και το κάναμε. Εγώ σπούδασα στο Πολυτεχνείο. Και να σου πω την αλήθεια; Ήταν απογοήτευση. Όχι οι σπουδές, αλλά το γεγονός ότι βγήκα σε μια αγορά εργασίας που έδινε μόλις 700 ευρώ. Είχε χαθεί, λοιπόν, αυτό το να σπουδάσεις γιατρός, δικηγόρος…
«Είχαμε αφήσει ελεύθερους τους εαυτούς μας και γράφαμε»
Και πώς καταλήγουμε στο πρότζεκτ «24»; Πόσο χρόνο σας πήρε;
Γιώργος: Όλο αυτό βγήκε μέσα σ’ ένα χρόνο, μπορεί και λιγότερο.
Νίκος: Το γράψιμο των τραγουδιών έγινε μέσα οκτώ-δέκα μήνες. Η υπόλοιπη διαδικασία πήρε άλλους τόσους.
Επιλέξατε να βγάλετε τα κομμάτια στοχευμένα, ένα-ένα. Αυτό πώς προέκυψε; Πρώτη φορά βλέπω να βγαίνει έτσι δίσκος.
Γιώργος: Δεν ξέραμε πώς θα βγουν όταν τα γράφαμε. Απλά είχαμε αφήσει ελεύθερους τους εαυτούς μας και γράφαμε. Κάποια στιγμή πέρυσι, τον Ιανουάριο, συνέβη κάτι άσχημο στη ζωή μας και μας τάραξε. Είμαστε στο σπίτι του Νίκου, στο στούντιο και μου λέει άκου να δεις. Έγινε ό,τι έγινε. Και ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να κυκλοφορήσουμε τη δουλειά μας, να το τρέξουμε όσο δεν πάει. Έχω σκεφτεί να βγάζουμε ένα τραγούδι κάθε μήνα.
Νίκος: Σου είχα πει, όμως, την ιδέα του «24» στο‘24 από πριν, από τον Δεκέμβριο του 2023. Τότε μου είχες πει ρε φίλε, too much μου φαίνεται. Το αφήσαμε να πλανάται. Ε, έρχεται μετά αυτό το προσωπικό γεγονός που μας τάραξε και προχωράμε.
Γιώργος: Ήταν σφαλιάρα για μας.
Νίκος: Και αυτό, το τραγικό, συνέβη στις 24/1/24! Και τότε «κλείδωσε» το «24».
Γιώργος: Όλο αυτό ήταν κάτι που μας ένωνε και μας δημιούργησε το παιδικό συναίσθημα που λέγαμε στην αρχή. Αυτό μας δένει ακόμη και σήμερα. Ξέρεις, η απώλεια ενός ανθρώπου σου βάζει όρια, σου λέει ότι ο χρόνος είναι πεπερασμένος, όσο κι αν το ξεχνάς στην καθημερινότητα. Γι’ αυτό έπρεπε να προχωρήσουμε εκείνη τη στιγμή και με αυτόν τον τρόπο.
Νίκος: Η απώλεια αυτή μας οδήγησε να γράψουμε μουσική όπως παλιά, με την πείνα που είχαμε όταν ήμασταν πιτσιρικάδες. Ξέρεις, για ένα διάστημα ήμασταν σε αναμονή. Έγραφε λίγο ο Γιώργος… Εγώ πέρασα πέντε χρόνια σε φάση άρνησης. Δεν άκουγα καν μουσική. Ήμουν σε κατάθλιψη. Τελείωσα τη σχολή, ξεκίνησα άλλη δουλειά… Δεν ήθελα να κάνω τη μουσική πρόχειρα. Διοχέτευα τη φιμωμένη δημιουργικότητά μου σε μάταια πράγματα. Προχωρούσα σαν το χάμστερ στη ρόδα του. Έκανα υπερβολές, βλακείες. Κάποια στιγμή, όμως, συνήλθα και είπα πρέπει να γράψεις ξανά.
Το τραγικό σας ένωσε.
Νίκος: Ήμασταν εδώ και εκεί. Είχαμε εκτιμήσει ξανά το δωμάτιο και τον κοινό μας χρόνο. Αυτό μας έβγαλε έξω στον κόσμο και είπαμε παιδιά, είμαστε εδώ και το κάνουμε! Είχαμε να βγάλουμε μουσική, μαζί, πολλά χρόνια.
«Την ώρα που πατάγαμε το κουμπί, όλα ήταν στο μηδέν!»
Τώρα που έχει ολοκληρωθεί το «24», τι ανταπόκριση έχει;
Νίκος: Σε πολλά πράγματα έχει περισσότερη απ’ όση περιμέναμε. Ας πούμε ο περίγυρος μας. Πλέον τους κερδίζει η μουσική πρώτα, ασχολούνται με αυτό που κάνουμε, ουσιαστικά.
Από τους ανθρώπους που δεν ξέρετε, τι αντιδράσεις έχετε λάβει;
Γιώργος: Αν μου έλεγες, όταν πατούσαμε το κουμπί για τα πρώτα releases, ότι μετά από λίγο καιρό ο Mpelafon θα μας καλούσε να ανοίξουμε live του, δεν θα σε πίστευα. Την ώρα που πατάγαμε το κουμπί, όλα ήταν στο μηδέν!
Νίκος: Δεν είχαμε ούτε καν social media, τίποτα! Και στα live επισφραγίστηκε η δουλειά μας. Φίλοι μου, δικοί μου άνθρωποι, που μας ζούνε τόσο καιρό, κατάλαβαν τη δυναμική αυτού που κάνουμε σα να το βλέπουν πρώτη φορά.
Άρα, έχει πετύχει το πρότζεκτ, έτσι;
Γιώργος: Ήταν να γίνει.
Νίκος: Είχαμε συμμετοχές που τις χάρηκα πολύ. Με τον Δημήτρη(DIMISV), που είναι δυνατός new comer, με τους Pindos Atletico, η συνάντηση με τον Mpelafon… Είναι και ωραία ιστορία το πώς έγινε η συνεργασία με Pindos.
Γιώργος: Είμαστε στούντιο, γράφουμε. Εγώ μπροστά στον Η/Υ, φτιάχνω, κόβω, ράβω… Ο Νίκος από πίσω γράφει το κουπλέ του και κάποια στιγμή λέει φίλε, σε αυτό το τραγούδι πρέπει να κάνουν feat οι Pindos. Δεν τους ξέρουμε, έτσι; Απλά τους γουστάρουμε. Περνάει ο καιρός, έρχεται σπίτι μου, ηχογραφούμε και μου λέει ξανά το ίδιο. Τότε, ο Νίκος πάει Θεσσαλονίκη για δουλειά.
Νίκος: Εγώ δουλεύω με συνεργάτες. Είναι καλοκαίρι και η γυναίκα συνεργάτη μου αρρωσταίνει. Λέω Δεν πειράζει, θα την κάνω μόνος τη δουλειά.
Εσύ δούλευες…
Νίκος: Εγώ ασχολούμαι με τα οικονομικά. Μένω, λοιπόν, μια εβδομάδα, Θεσσαλονίκη μόνος μου. Κάνω τις δουλειές μου το πρωί και το απόγευμα, με μια μπίρα στο χέρι και μουσική στ’ αυτιά, περπατάω στην πόλη. Έχω τελειώσει με την παραλία και αποφασίζω να πάνω προς την άνω πόλη. Μπαίνω τυχαία σε ένα στενό και πέφτω στα εγκαίνια ενός μαγαζιού με ρούχα. Εκεί είναι οι Μικρός Κλέφτης, Tsaki, Mpelafon, Thel. "Σκάω" πάνω τους και σκέφτομαι να πάω να μιλήσω στον Mpelafon. Θα μπορούσα να βρω κι αλλιώς επαφή μαζί του. Παρ’ όλα αυτά, είναι μπροστά μου. Ε, πάω, παρεμπιπτόντως γαμώ τα παιδιά οι Mpely, Thel, και του λέω τι θέλω. Μου απαντάει εννοείται! Στείλε μου! Του στέλνω, ακούει και μου λέει πάμε!
Το δικό σας live, για το «24», πότε θα γίνει;
Νίκος: Η παρουσίαση του «24» θα γίνει το Σάββατο 17/5/25 στο «2Ten» με διοργανωτή την Innersense Productions. Το ετοιμάζουμε. Θέλουμε να φτιάξουμε το σετ με τον τρόπο που το έχουμε φανταστεί. Να σου πω ότι εμείς παίζουμε κανονικά τις φωνές live, δεν έχουμε προ-ηχογραφημένες. Θέλουμε το τελικό αποτέλεσμα να διατηρεί μεν την ηλεκτρονική αισθητική που έχει το ηχογράφημα, αλλά να είναι και γνήσια η μοναδικότητα της στιγμής που οφείλει να έχει μια ζωντανή εμφάνιση . Θέλουμε να φτιάξουμε μια ξεχωριστή εμπειρία για όποιον είναι εκεί, αλλά και για μας.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Και οι δύο: Και εμείς.
INFO
2LATE Live at 2TEN - Παρουσίαση Δίσκου "24"
Σάββατο 17 Μαΐου
Στο «2Ten» [Ερμού 135, Θησείο]
Διάρκεια: 180 λεπτά
Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:30
Για εισιτήρια ΕΔΩ
Διοργανωτής: Innersense Productions
