Χάρρυ Κλυνν: Τι να λέμε τώρα (vid)
Τι να λέμε τώρα. Ένα όνομα μια ιστορία, μια εποχή που σφραγίστηκε απ’ αυτόν, από τη δράση, την αντίδρασή του, την καλλιτεχνία του. Αν κάποιος σημάδεψε τα 80’s, 90’s, στο πολιτιστικό πεδίο, αυτός ήταν ο Χάρρυ Κλυνν. Ένα κείμενο γι’ αυτόν δεν είναι αρκετό και ο γράφων δεν σκοπεύει να μείνει στο πρώτο και τελευταίο. Με αυτόν τον τύπο, εμείς που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε σε αυτό το χρονικό πλαίσιο, μάθαμε τι σημαίνει επιθεώρηση, σάτιρα, stand up. Φυσικά δεν εμφανίστηκε ξαφνικά στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Τα χιλιόμετρα στο πάλκο, στη σκηνή που τίποτα δεν χωρίζει τον θεατή από τον καλλιτέχνη, τα είχε γράψει και κατακτήσει με τον δικό του τρόπο. Ταξιδεμένος και σίγουρα ευφυής, μια και αφομοίωσε και αξιοποίησε την ξένη κουλτούρα με τον καλύτερο τρόπο. Ανήκει στους ελάχιστους που δικαιούνται να λένε ότι έκαναν ριζοσπαστικά, ανατρεπτικά, πράγματα. Ο τρόπος που αντιδρούσε απέναντι στην πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα ήταν καίριος. Τα σχόλια του διέλυαν κάθε σοβαροφάνεια και την υποκρισία των ανθρώπων. Μας χάρισε μεγάλες στιγμές, αξέχαστους χαρακτήρες και τον τρόπο να σεβόμαστε την αλήθεια της ζωής. Ο Χάρρυ Κλυνν ήταν ένα ασταμάτητο αλαλούμ που όλους τους αγκάλιαζε, όλους τους αγαπούσε και όλους, μα όλους, τους σατίριζε. Χάρρυ Κλυνν, λοιπόν, και πάσης Ελλάδος ναούμε.
Όλα σε ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο
Οι στιγμές ξεκινάνε σκόρπιες και φτάνουν σε ένα πρόσωπο που όλα τα φυλούσε στο παιχνιδιάρικο χαμόγελό του. Ο αστυνόμος Μπέκας στο «Αλαλούμ». Ο Αρτέμης που έκλαιγε απαγγέλοντας το ντίμπι ντίμπι ντάι γιατί με πότισες φαρμάκι βρε μελαχρινάκι; Ο Τάσος και η Γκόλφω στο φανταστικό «Λέτσοβο» και ο μοναδικός Τραμπάκουλας που έγινε καθοδηγητής. Ο Τζέι Αρ που κόλλαγε τα πεντοχίλιαρα στο τζουκ μποξ και ο προφήτης που ο μ@#!ας έσφαζε το παιδί του. Ο Χάρυ Κλυνν έδωσε τον ορισμό για τις ταινίες τέχνης και γιατί μας αρέσουν. Καπέλο μας. Αυτός ήταν που έδειξε τι σημαίνει το μεταπολιτευτικό «Made in Greece». Επειδή δεν παράγουμε πια, από τότε προσφέραμε ήλιο, θάλασσα, μουζάκα (sic), τρέλα, ρεμούλα, νεποτισμό, μπάχαλο και διπλές, τριπλές, κούρσες που οδηγούσαν στο χάος. Ο ίδιος είχε προβλέψει, δει, σκηνοθετήσει τον θάνατό του με το αμίμητο «Εις μνήμην Χάρρυ Κλυνν». Ο ίδιος πούλησε καλύτερα από τον καθένα τα φουντούνια και έψαχνε τους συντρόφους του στο ΚΚΕ στις επιθεωρήσεις του. Αν ο Τζιμάκος τραγούδησε τον «νεοέλληνα», ο Χάρρυ Κλυνν του έδωσε εικόνα και τα λόγια που ντρεπόταν να παραδεχτεί, την απάτη που οδηγούσε τον λαό αρμέγει λαγούς και να κουρεύει χελώνες. Και σε αυτό τον χειροκροτούσαν φίλοι, εχθροί, σύντροφοι και αντίπαλοι κομματικοί.
Οι μνήμες από το «Άλσος»
Με τον Χάρρυ Κλυνν δεν υπήρχε λάθος. Κι αν υπήρχε, το διόρθωνε αμέσως με τους αυτοσχεδιασμούς του. Οι μνήμες από το θερινό θέατρο «Άλσος» δεν φεύγουν. Ένα τεράστιο θέατρο που απαιτούσε μεγάλο ανάστημα στη σκηνή. Ο ίδιος ποτέ δεν φοβήθηκε την έκθεση και την «πλατεία», τον εξώστη. Απλός, λιτός, απέριττος, στεκόταν στο σανίδι και «έκλεβε» τα γέλια και τα χαμόγελά μας με άνεση και ανάγκη. Ήταν, και είναι, ανάγκη του κοινού να ξεδώσει, να ξεχαστεί για τρεις ώρες και ο Χάρρυ Κλυνν του έδινε το διάλειμμα από την σκληρή κοινωνική πραγματικότητα. Οι ατάκες, οι τίτλοι των επιθεωρήσεων -Πίτσες Μπλε, Μπρόκολα και λαχανίδες κάποιο λάκκο έχει η φάβα, κ.α.- η συνύπαρξη με άλλους μεγάλους κωμικούς…. Αξέχαστη η στιγμή με τον Σωτήρη Μουστάκα ντυμένο κοκκινοσκουφίτσα και τον ίδιο ντυμένο λύκο-γύφτο. Βέβαια, ο Χάρρυ Κλυνν ήταν και συγγραφέας, είχε οξεία πολιτική αντίληψη και η σάτιρα του τσάκιζε κόκκαλα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι σατιρικοί του δίσκοι ανήκουν στην παντοτινή λίστα των ευπώλητων. Με τον Χάρρυ Κλυνν η ανατροπή, η αυθαιρεσία, η αναρχία είχαν νόημα εντός και εκτός σκηνής. Η επαφή του με το κοινό έχει μείνει αναλλοίωτη και αν δείτε το βιντεάκι που παραθέτουμε θα καταλάβετε τι σημαίνει αβίαστο γέλιο, χαρά, ψυχαγωγία.
