Απόστολος Σουγκλάκος: Και με τον Θεό θα πάλευε! (vid)
Οι φήμες, οι ψίθυροι και τα σκόρπια λόγια επιβεβαίωσαν και γιγάντωσαν τον λαϊκό μύθο που ακούει στο όνομα «Απόστολος Σουγκλάκος». Ας το πούμε λίγο αλλαγμένο. Ο μύθος του Απόστολου Σουγκλάκου. Η αλλαγή και έμφαση στην πτώση έχει τη σημασία της. Αυτός ο τύπος έπεφτε και σηκωνόταν και μετά έριχνε τους άλλους και όλα όσα βρίσκονταν απέναντί του. Η σύγχρονη αστική ποπ κουλτούρα του οφείλει πολλά. Τα χρόνια που αφήσαμε πίσω του οφείλουν πολλά. Τα εφηβικά, νεανικά, ανέμελα, μοναδικά, σίγουρα συναντήθηκαν κάποια στιγμή μαζί του. Και αυτός φρόντισε όλοι να περάσουν καλά. Και ξέρετε πώς τα κατάφερε; Γιατί είχε καρδιά μικρού παιδιού και τα παιδιά δεν χάνουν ποτέ. Πεισμώνουν μόνο και προχωράνε και είναι έτοιμα να κάνουν τα πάντα. Ε, αυτό συνέβη και με τον Απόστολο. Μην παραξενεύεστε με την οικειότητα, θα την εξηγήσουμε παρακάτω. Ο Σουγκλάκος δεν ηττήθηκε ποτέ! Ουσιαστικά, ολοκληρωτικά, ποτέ! Αλύγιστος, παρορμητικός και σίγουρος για κάθε μάχη που έπρεπε να δώσει. Κάποτε ζητούσε να του φέρουν τον Τάισον να παλέψει. Οι περισσότεροι χαμογελούσαν όταν το άκουγαν. Ίσως και ο ίδιος. Πίσω, όμως, δεν θα έκανε. Ακόμα και ο Θεός ο ίδιος να κατέβαινε να τον προκαλέσει, ο Απόστολος θα έμπαινε στο ρινγκ μαζί του. Ποιος θα κέρδιζε; Ποιος νοιάζεται;
Πάντα τον αγαπούσε ο κόσμος
Ο κόσμος ταυτίστηκε μαζί του και τον αγάπησε από πολύ νωρίς. Στην ουσία, από πάντα! Στις ατέλειωτες επαναλήψεις ταινιών του ελληνικού κινηματογράφου, την εποχή του Φίνου, του Καραγιάννη Καρατζόπουλου, κ.α., σίγουρα θα τον έχετε δει. Συνήθως έκανε τον ρόλο του παλαιστή, όπως και στην πραγματική ζωή, του σωματοφύλακα, του σκληρού. Κι αν ήταν ογκώδης, με αξιόλογο εκτόπισμα, και το πρόσωπό του έδειχνε σοβαρό και απειλητικό, αυτός ήταν «ψυχάρα!». Γι’ αυτό και μικροί-μεγάλοι τον έλεγαν Απόστολο, ήταν, και είναι, δικό τους παιδί. Δεν μπορούσε να γίνει και διαφορετικά. Τα σόου που έδινε στα ρινγκ, οι επιδείξεις, τα αληθινά και τα ψεύτικα χτυπήματα, η εξωστρέφεια και η μετάδοση της ενέργειάς του, τον έκαναν λαϊκό ήρωα και ζωντανό αστικό μύθο. Η μπάσα φωνή του, η αμεσότητα και το θάρρος του ήταν σημάδια-υπογραφή της προσωπικότητάς του. Όλα έμαθε να τα αντιμετωπίζει με σθένος και χαμόγελο και ποτέ δεν θέλησε να κακοκαρδίσει κανέναν. Πώς να χωρέσει, λοιπόν, ο φόβος στη ζωή του; Ό,τι ήταν ανθρώπινο και το έβλεπε, το άγγιζε, το ένιωθε, το πολεμούσε, το δεχόταν, το καταλάβαινε. Ο Απόστολος ήξερε να ερμηνεύει καταστάσεις και ανθρώπους. Χρόνια στη βιοπάλη «έκοβε» το μάτι του, η ψυχή του. Αξιομνημόνευτα τα αεροπλανικά του, οι ατάκες του και η σύντομη, μα καθαρή, παρουσία του μπροστά στον φακό.
Σφιχταγκάλιασε τη ζωή
Σύντομη ήταν, δυστυχώς, και η πορεία της ζωής του. Ο Απόστολος Σουγκλάκος πέθανε σε ηλικία 56 χρονών. Και ναι, το μόνο που φοβόταν ήταν ο θάνατος. Είχε πει σε συνέντευξή του ότι «Παλιά έλεγα δε φοβάμαι τίποτα. Τώρα που ωριμάζω, φοβάμαι... Τι φοβάμαι; Τίποτα δε φοβάμαι. Κανέναν δε φοβάμαι. Την έχω βρει με τον εαυτό μου, περπατάω, είμαι "αρίμπα", γυρνάω... Το μόνο που φοβάμαι... Εντάξει, δε γουστάρω, ρε παιδί μου, να πεθάνω - κούφια η ώρα - θέλω να ζήσω 850 χρόνια. Γιατί η ζωή είναι ωραία». Το απόσπασμα το βρήκαμε από τον «Ριζοσπάστη» και εκπέμπει την αυθεντικότητα του ανδρός, τη φιλοσοφία και τη στάση ζωής του. Το ωραίο θράσος, το κομμάτι παιδικότητας που επιβίωσε, η φευγάτη κίνηση και αντίληψη, το σφιχταγκάλιασμα με τη ζωή, όλα αυτά πέρασαν στις cult πια κινηματογραφικές ταινίες που έλαβε μέρος, κυρίως στα 80’s, 90’s, στις τηλεοπτικές του εμφανίσεις και στις προσωπικές γιορτές που έδινε στο ταπί, ανάμεσα στα σχοινιά και στον κόσμο που αγάπησε και τον αγάπησε. Μάλιστα, στα Φεστιβάλ Cult Ελληνικού Κινηματογράφου, συνήθως στο «Gagarin», που διοργάνωνε ο αείμνηστος Νίκος Τριανταφυλλίδης πάντα αποθεωνόταν από το κοινό. Και πώς αλλιώς; Ένα αληθινό παιδί του λαού επέστρεφε στον λαό τους αγώνες και ανόθευτη χαρά που τόσο είχε ανάγκη.
Πηγές
-«Μόνο τον θάνατο φοβόταν» [εφ. Ριζοσπάστης]
-«Απόστολος Σουγκλάκος. Ένας λαϊκός, αγαθός γίγαντας» [katiousa.gr]
