Μάριο Μπαλοτέλι: Απλά ο εαυτός του...

• Κίνηση ευκολίας
• Δεν μεγαλώνει ποτέ

Υπάρχει κάτι το αξιαγάπητο σχετικά με τον Πιτ Ντόχερτι. Ο τραγουδιστής και frontman των Libertines βγάζει μια αναιδή συμπεριφορά κάποιου που ξέρει ότι βρίσκεται μετέωρος ανάμεσα στον δρόμο του διαβόλου και σε αυτόν της ορθότητας. Ο απίστευτα προικισμένος καλλιτέχνης ακολουθεί τον νορμάλ δρόμο για την παγκόσμια αναγνώριση. Είναι σαν να μην μπορεί να αποφύγει τον εαυτό του. Δεν είναι κακός. Δεν προσπαθεί να κάνει κακό σε κάποιον. Είναι απλά ο Πιτ. Ο Μάριο είναι ο Μάριο. Γιατί πάντα αυτός; Επειδή ο Μάριο Μπαλοτέλι είναι μοναδικός.

Τα πυροτεχνήματα, οι κλήσεις, οι αδέσποτες γάτες στο προπονητικό της Μάντσεστερ Σίτι, το τσιγάρο και πολλά ακόμα. Μαζί τους και η συχνή παρουσία του Desmond N'Ze, του 25χρονου πρώην συμπαίκτη του στην Ίντερ, ο οποίος πλέον συνοδεύει τον Ιταλό σε όλο τον κόσμο, ενώ τον παίρνει ο ύπνος στη Ferrari του Μπαλοτέλι στο πάρκινγκ του Melwood.

Τώρα ο Μπαλοτέλι επιστρέφει στο Μιλάνο δανεικός από τη Λίβερπουλ, με αρκετό όνειδος να έχει συγκεντρωθεί στο πρόσωπο του. Οι περισσότεροι αναρωτιούνται τι σκεφτόταν ο Μπρένταν Ρότζερς όταν αποκτούσε έναν τέτοιον ποδοσφαιριστή για ένα σύστημα που προϋποθέτει πίεση ψηλά. «Που είναι η ποιότητα;», αναρωτιόταν ο Τζέιμι Κάραγκερ στην εκπομπή της Δευτέρας. «Που είναι η ένδειξη της ποιότητας; Πρέπει να είμαι τυφλός!»

Κίνηση ευκολίας

Όπως και με τον Ντόχερτι, η φήμη του Μπαλοτέλι προηγείται. Τα πρωτοσέλιδα και ο αρνητισμός προδιαθέτουν τον κόσμο. Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι το πέρασμά του από το Μέρσεϊσαϊντ πήγε καλά, αλλά ήταν η καλύτερη διαθέσιμη επιλογή με μόλις μια βδομάδα να απομένει στην περσινή μετατγραφική περίοδο.

Η Λίβερπουλ ήθελε έναν επιθετικός και για 16 εκατομμύρια πήρε έναν 24χρονο με μέσο όρο σχεδόν ένα γκολ ανά ματς, ο οποίος οδήγησε την Μίλαν στο Champions League την προηγούμενη σεζόν, με εμπειρία στην Premier League και στην πραγματικότητα, με κούπα στο αγγλικό πρωτάθλημα.

Δεν υπήρχε κάποιος καλύτερος διαθέσιμος για αγορά, ο οποίος να ήθελε να πάει στο Άνφιλντ. Προσπάθησαν να πάρουν τον Αλέξις Σάντσεθ, αλλά ήθελε να ζήσει στο Λονδίνο. Ο Μάρκο Ρόις δεν ήθελε να αφήσει την Μπορούσια Ντόρτμουντ. Ο Ρότζερς είχε επίσης αυτό που ήθελε. Όπως τονίζει στο βιβλίο Living on the Volcano: «Όταν έχασα τον Λουίς Σουάρες, έχασα κάτι μικρό που είχα σε όλη μου τη ζωή. Ανθρώπους που ήταν ξεγραμμένοι και επανήλθαν. Ένιωσα ότι ήθελα κάτι τέτοιο, για μένα».

Ο Ρότζερς γρήγορα κουράστηκε να είναι... φροντιστής του. Το ναδίρ ήρθε τον Μάρτιο. Σε ένα 10x10 ματς προπόνησης ο Μπαλοτέλι πήρε την μπάλα στο κέντρο, γύρισε και την πέρασε πάνω από τον αβοήθητο Μπραντ Τζόουντς. Το πρόβλημα; Ήταν αυτογκόλ και ο Ιταλός είχε βαρεθεί. Ξέσπασε σε γέλια. Η επόμενη παρουσία του στην 11άδα ήταν ένα μήνα αργότερα σε έναν ημιτελικό Κυπέλλου. Στη Μίλαν θα έχει επιπλέον όρους συμπεριφοράς στο συμβόλαιό του, αλλά το κλειδί για τον ψυχισμό του υψηλόσωμου επιθετικού ποτέ δεν άλλαξε. Πες του πόσο εκπληκτικός είναι, πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στην ομάδα σου και μην τον θάβεις με τακτικές οδηγίες -κάποτε πέρασε την διακοπή του ημιχρόνου σε αγώνα της Ίντερ παίζοντας PSP- και θα παίξει για σένα. Απλά ρώτησε τον πρώην Ομοσπονδιακό τεχνικός Τσέζαρε Πραντέλι και θα σας πει.

Δεν μεγαλώνει ποτέ

Όπου κι αν έπαιξε, οι συμπαίκτες του τον λάτρεψαν, σχεδόν χωρίς εξαίρεση. Προσφέρει άφθονο γέλιο στα αποδυτήρια, αν και του πήρε μέχρι τα Χριστούγεννα για να μάθει τα ονόματα των συμπαικτών του. Ξανά, δεν υπάρχει κακία. Γίνεται εύκολα αδερφή ψυχή, κάποιος που οι άλλοι θαυμάζουν για το ταλέντο του και για κάποια πράγματα που κάνει και εκείνοι δεν έχουν τα... άντερα να ακολουθήσουν. Όταν τον έστειλαν για προπόνηση με τους νέους το καλοκαίρι, το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Και η μόνιμη μετακίνηση του την επόμενη χρονιά για 8 εκατομμύρια, τα μισά από όσα έδωσε η Λίβερπουλ για να τον αποκτήσει, δείχνει αναπόφευκτη.

Στα τέλη του Ιουνίου, ο Πιτ Ντόχερτι επιβεβαίωσε την αναζωογόνησή του με ένα εκπληκτικό live στο Γκλαστονμπερι. Την ίδια στιγμή, ο... Πίτερ Ντόχερτι του ποδοσφαίρου εξοστρακιζόταν στην ομάδα Νέων. Ο Μάριο Μπαλοτέλι ίσως δείξει μερικά σημάδια ωριμότητας αλλά κάποιος, κάποτε, θα βρει τον εξοργιστικά παδικό χαρακτήρα που κρύβει μέσα του. Η δική του στιγμή αλά Γκλάστονμπερι.