Οκτώ χρόνια από το... colpo του Grosso (vids)

Είναι ένας από τους λόγους που το Mundial είναι η κορυφαία διοργάνωση. Μόνο σε αυτό ένας αριστερός μπακ που αγωνίζεται στην Παλέρμο μπορεί να αναδειχθεί σε Εθνικό ήρωα. Ο 28χρονος τότε, Φάμπιο Γκρόσο, χωρίς να έχει καμία εμπειρία από κάποιο μεγάλο κλαμπ στην καριέρα του, ήταν μέσα στις τρεις πιο καθοριστικές φάσεις που έφεραν στην Ιταλία το τέταρτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της. Σαν σήμερα πριν οκτώ χρόνια, ο Γκρόσο πέρασε στην ποδοσφαιρική αιωνιότητα κάνοντας το μεγάλο κόλπο για την Σκουάντρα Ατζούρα...

Γεννήθηκε στην Ρώμη, όμως η σκούφια του κρατάει από το Κιέτι, όπου πολύ σύντομα επέστρεψε η οικογένειά του. Το 1994, σε ηλικία 17 ετών εντάχθηκε στο δυναμικό της Ρενάτο Κούρι και έπαιξε στα τμήματα υποδομής μέχρι το 1995. Εναν χρόνο μετά πήρε προαγωγή στη μεγάλη ομάδα, έγινε αμέσως παίκτης-κλειδί και την επόμενη σεζόν μεταγράφηκε στην ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του. Με τη φανέλα της Ρενάτο Κούρι πραγματοποίησε 108 εμφανίσεις και σε ρόλο επιτελικού και αριστερού εξτρέμ πέτυχε 47 γκολ!

Το καλοκαίρι του 1998 ξεκίνησε η καριέρα του στην Κιέτι, η οποία αγωνιζόταν στην Serie C2, τη δική μας Γ' Εθνική και σε τρία χρόνια -ξανά σαν επιθετικό χαφ- πέτυχε 17 γκολ σε 68 αγώνες. Μετά τις εξαιρετικές εμφανίσεις τα βλέμματα από την Serie A δεν άργησαν να πέσουν πάνω του και η Περούτζια ανακοίνωσε την απόκτησή του τον Ιούλιο του 2001.

Στην πρώτη του σεζόν στα σαλόνια του calcio έπαιξε σε 24 ματς και πέτυχε μόλις ένα γκολ, αφού ο Σέρσε Κόσμι τον είχε μετατρέψει σε αριστερό μπακ. Τον επόμενο χρόνο και ενώ είχε πάρει σπίτι του τη φανέλα του βασικού, αγωνίστηκε σε 30 παιχνίδια και σημείωσε 4 τέρματα, ενώ στην τρίτη πρόλαβε να δώσει το «παρών» μόλις σε 12 αναμετρήσεις.

Αυτό ήταν κάτι που προκάλεσε εντύπωση και τον Ιανουάριο του 2004 πήρε μεταγραφή στην Παλέρμο, η οποία αγωνιζόταν τότε στην Serie B. Επί των ημερών του στην Περούτζια έπαιξε το 2003 για πρώτη φορά με την Εθνική Ιταλίας και έγινε βασικό στέλεχος της Σκουάντρα Ατζούρα.

Στο υπόλοιπο της σεζόν βοήθησε τους Ροζανέρι να ανέβουν στην Serie A πραγματοποιώντας 21 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας ένα γκολ. Η πρώτη χρονιά των Σικελών στην μεγάλη κατηγορία ήταν κάτι παραπάνω από επιτυχημένη, αφού παρά τις 9 ήττες κατάφεραν να τερματίσουν στην 6η θέση και να εξασφαλίσουν την έξοδο στο Κύπελλο UEFA. Σε αυτή ο Γκρόσο έπαιξε σε 36 αγώνες, ενώ την επόμενη σε 33 και το 2006 ήταν ένας από τους 4 «Παλερμιτάνους» που κάλεσε ο Μαρτσέλο Λίπι για το Mundial του 2006 στα γήπεδα της Γερμανίας. Μία διοργάνωση με την οποία ταύτισε το όνομά του.

Στους «16» η Ιταλία έπαιζε για 30 λεπτά με παίκτη λιγότερο με αντίπαλο την Αυστραλία λόγω της αποβολής του Ματεράτσι και ο Γκρόσο ξεκίνησε να γράφει τον μύθο του. Με κούρσα και ντρίμπλα από αριστερά στο 93' κέρδισε το πέναλτι με το οποίο ο Φραντσέσκο Τότι έστειλε την Σκουάντρα Ατζούρα στα προημιτελικά (1-0).

Και αν στους «8» πέρασε απαρατήρητος εξαιτίας της άνετης τριάρας σε βάρος της Ουκρανίας (3-0), όταν τα πράγματα έγιναν πολύ δύσκολα κόντρα στην διοργανώτρια, ο Γκρόσο ήταν ξανά εκεί που έπρεπε. Μετά την εκπληκτική πάσα του Αντρέα Πίρλο ανάμεσα από τέσσερις Γερμανούς, ο αριστεροπόδαρος μπακ έπιασε στο 119' φαλτσαριστό πλασέ με-τη-μία που πολλοί θα ζήλευαν και άνοιξε τον δρόμο για το τελικό 2-0 στην παράταση και την τεράστια πρόκριση στον τελικό. Αυτό ήταν το πρώτο του γκολ με το Εθνόσημο στο στήθος και στον πανηγυρισμό μιμήθηκε αυτόν του Μάρκο Ταρντέλι στον τελικό του Mundial του 1982 επίσης κόντρα στους Γερμανούς.

Στον τελικό τα φώτα έμελλε να πέσουν ξανά πάνω του και ο ίδιος να γράψει μία ιστορία που δεν θα πεθάνει ποτέ. Κόντρα στην Γαλλία εκτέλεσε το τελευταίο πέναλτι στην ρώσικη ρουλέτα ξεγελώντας τον Φαμπιάν Μπαρτέζ και στέλνοντας τους Ιταλούς στην κορυφή του κόσμου για τέταρτη φορά στην ιστορία.

Πριν το μεγάλο ραντεβού είχε κλείσει στην Ιντερ, της οποίας οι παράγοντες μετά το Mundial θα είχαν θεωρήσει ότι έχουν κάνει το deal του αιώνα. Ο Γκρόσο είχε αποκτηθεί αντί 5 εκατ. ευρώ συν τον Πάολο Ερνάν Ντελαφιόρε, όμως παρότι ήταν μέλος της καλύτερης ομάδας της διοργάνωσης, είχε ήδη αφήσει τις καλύτερες μέρες πίσω του.

Στην Ιντερ δεν κατάφερε να καθιερωθεί. Μπαινόβγαινε στην 11άδα και ερχόταν περισσότερο από τον πάγκο. Μετά από μία απογοητευτική σεζόν με μόλις 23 αγώνες, πουλήθηκε το καλοκαίρι του 2007 στην Λιόν.

Στους πρωταθλητές Γαλλίας υπέγραψε για 4 χρόνια και έφερε πίσω στην Ιντερ 7 εκατ. ευρώ. Η πρώτη του σεζόν ήταν επιτυχημένη αφού ήταν βασικός σε Ligue1 και Champions League, όμως η επόμενη δεν ήταν έτσι και το 2009 επαναπατρίστηκε για χάρη της Γιουβέντους, με την οποία έπαιξε σε 28 ματς. Το 2010-11 οι Μπιανκονέρι αποδέσμευσαν αρκετούς παίκτες, όμως ο Γκρόσο αρνήθηκε κάθε μεταγραφή.

Το τέλος γράφτηκε έναν χρόνο μετά, όταν έμεινε ελεύθερος και αφού δεν υπήρξε πρόταση, αποφάσισε να βάλει τέλος σε μία καριέρα στην οποία έζησε στιγμές που παίκτες πολύ μεγαλύτερης κλάσης θα ονειρεύονταν να ζήσουν...