Μόνο Καλλονή δεν τη λες

Ο Γιώργος Θαλάσσης, το ηρωικό παιδί φάντασμα που είχε αφιερώσει την ζωή του στην απελευθέρωση της Ελλάδας κοίταξε αγέρωχα τον γερμανό βασανιστή. Ο Γερμανός πλησίασε το πυρωμένο σίδερο στο πρόσωπο του ελληνόπουλου. Ο Γιώργος άρχισε να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο. Το πρόσωπο του γερμανού συσπάστηκε. Άφησε το σίδερο και πήρε στα χέρια την τανάλια για τα νύχια. Το ηρωικό παιδί φάντασμα τον έφτυσε κατάμουτρα. Ο Γερμανός κατευθύνθηκε στην τηλεόραση που βρισκόταν στην μέση του δωματίου. Ο Γιώργος Θαλάσσης κοίταξε απορημένος. «Βάλε το βίντεο» είπε ο γερμανός βασανιστής στον βοηθό του. «Το βίντεο με το ματς της Καλλονής». Το πρόσωπο του Γιώργου Θαλάσση συσπάστηκε σε μια μάσκα πόνου. «Εκτός αν μας πεις τους συντρόφους σου. Ονομα, διεύθυνση, τηλέφωνο». Ο Γιώργος Θαλάσσης έκανε μια τελευταία προσπάθεια να αντισταθεί. «Με ποιον παίζει;». «Με τον Παναιτωλικό» απάντησε ο Γερμανός. «Θέλετε και τα κινητά;» είπε ο Θαλάσσης.

Κάθε σεζόν υπάρχει μια ομάδα που δεν μπορείς να τις τα χώσεις αφού πηγαίνει καλά αλλά δεν μπορείς και να μείνεις ξύπνιος αφού από θέαμα δεν βλέπεται. Εφέτος το βάρος σηκώνει η Καλλονή. Εχω δοκιμάσει να την δω όρθιος, βρεγμένος, όρθιος και βρεγμένος αλλά ότι και να κάνω γλαρώνω. Τα ματς της Καλλονής στο μυαλό μου είναι μια ατελείωτη λούπα που ένα αντίπαλος σεντράρει και ο Αναστασιάδης να πηδάει για κεφαλιά. Μία, δύο, τρεις, δέκα, εκατο φορές σαν τα προβατάκια που μετράς για να σε πιάσει ο ύπνος.

Αντίθετα με την Καλλονή η ομάδα που έχει την μεγαλύτερη πλάκα να παρακολουθείς είναι ο Εργοτέλης. Όποιο να είναι το σκορ ξέρεις ότι είναι προσωρινό αφού κάποιος παίκτης του Εργοτέλη θα βρει έναν τρόπο να το βάλει (σπάνια) και κάποιος θα βρει έναν τρόπο να το φάει (συνεχώς). Μέχρι να λήξει η χρονιά ο πάγκος του Εργοτέλη θα έχει στείλει στην ανεργία μισή ντουζίνα προπονητές αλλά τουλάχιστον αξίζει τον κόπο.