Μόντρεαλ 2005: Μια ημέρα στον παράδεισο!

30 Ιουλίου... Μέρα και αυτή με τόσα γεγονότα.

Η Ουρουγουάη το 1930 κέρδισε το 1ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Το 1966 η Αγγλία κερδίζει το Παγκόσμιο Κύπελλο απέναντι στη Δ. Γερμανία στον τελικό που έμεινε στην ιστορία για το γκολ-φάντασμα του Τζεφ Χάρστ.

Το 1996 επίσης ο Νίκος Κακλαμανάκης κερδίζει χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα στην κλάση Μιστράλ.

Εννέα χρόνια μετά, το 2005, η εθνική ομάδα πόλο Ανδρών της Ελλάδος κερδίζει το πολυπόθητο μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση.

Είναι το χάλκινο και το αποκτά το Σάββατο 30 Ιουλίου 2005 στο Μόντρεαλ απέναντι στην Κροατία την οποία και κερδίζει με 11-10 στην παράταση με γκολ του Γιώργου Αφρουδάκη.

Προπονητής της ομάδας είναι ο Σάντρο Καμπάνια ο οποίος πριν από λίγες ημέρες κέρδισε το χρυσό με την Ιταλία στη διοργάνωση της Νοτίου Κορέας.

Το μετάλλιο αυτό είναι η δικαίωση μιας γενιάς. Των παικτών που γεννήθηκαν το 1976 και κυριάρχησαν για χρόνια στο ευρωπαϊκό πόλο.

Του Θόδωρου Χατζηθεοδώρου, του Γιώργου Αφρουδάκη, του Δημήτη Μάζη, του Νίκου Δεληγιάννη. Η ομάδα δεν είχε μόνο 76ρηδες.

Είχε τους γεννημένους το 1975 Αντώνη Βλοντάκη και Πέτρε Σάντα και τον πιο μεγάλο σε ηλικία παίκτη της τον τερματοφύλακα Γιώργο Ρέππα (1974).

Έπαιζε ο Τάσος Σχίζας (1977) που ήταν και ο πιο μικρός από αυτούς που είχαν γεννηθεί τη δεκαετία του '70.

Ο Μάνθος Βουλγαράκης που μαζί με τον επίσης Κρητικό Αντώνη Βλοντάκη ήταν οι φουνταριστοί της ομάδας ήταν γεννημένος το 1980, ο Αργύρης Θεοδωρόπουλος το 1981, ο Χρήστος Αφρουδάκης και ο Γιώργος Ντόσκας το 1984 και ο Μανώλης Μυλωνάκης το 1985.

Αυτοί οι παίκτες συνέθεταν την 13αδα της Ελλάδος στο Παγκόσμιο του Μόντρεαλ.

Αξίζει να θυμηθούμε και σε ποιούς συλλόγους έπαιζαν εκείνη την εποχή. Στον Ολυμπιακό αγωνίζονταν ο Χατζηθεοδώρου, ο Δεληγιάννης, ο Σχίζας, ο Ντόσκας και ο Θεοδωρόπουλος. Στον Εθνικό Πειραιώς ο Μάζης, ο Βλοντάκης και ο Μυλωνάκης. Στον Πανιώνιο ο Αφρουδάκης, ο Σάντα και ο Ρέππας.

Ο Χρήστος Αφρουδάκης έπαιξε στην Νάπολη και στην ιταλική Ποζίλιπο με την οποία είχε κατακτήσει εκείνη τη χρονιά το Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Μάνθος Βουλγαράκης αγωνιζόταν στα Χανιά.

Στην Ελλάδα εκείνη τη χρονιά το πρωτάθλημα είχε κερδίσει με 3-2 νίκες επί του Εθνικού ο Ολυμπιακός. Ο Εθνικός με προπονητή τον Μάκη Βολτυράκη είχε κερδίσει το Κύπελλο στη Θεσσαλονίκη και ήταν 1ος στην κανονική περίοδο.

Ο Ολυμπιακός έκανε την ανατροπή στους τελικούς οι οποίοι είχαν ένταση, πολλές αποβολές και για τις δυο ομάδες αλλά και επεισόδια.

Προπονητής του Ολυμπιακού ήταν ο Κροάτης Βέσκο Τζούχο με βοηθό τον σημερινό ομοσπονδιακό Θόδωρο Βλάχο. Στην 3η θέση ήταν ο Πανιώνιος και στην 4η η Χίος. Το καλοκαίρι εκείνο αναλαμβάνει τον Πανιώνιο ο Γιαννουρής.

Στη Χίο έπαιζε ο νεαρός Γιάννης Φουντούλης αλλά και ο Ντούλος και στο ΝΟΠ αγωνίζονταν ακόμη ο Μπιτσάκος και ο Γεωργαράς. Στα Χανιά ο Βιζυράκης και στη Βουλιαγμένη ο Λοράντος.

Στην πρώτη εξάδα είχαν τερματίσει η Χίος και τα Χανιά ενώ 7ος ήταν ο ΝΟΠ. Η επαρχία είχε δυνατές ομάδες ακόμη εκείνη την εποχή και το πρωτάθλημα ήταν ανταγωνιστικό.

Ας γυρίσουμε στην εθνική ομάδα. Αυτή η γενιά πάλευε για χρόνια για ένα μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση. Το 2002 ανέλαβε την ομάδα ο Σάντρο Καμπάνια και το 2003 έφτασε στην 4η θέση στο Παγκόσμιο της Βαρκελώνης.

Το 2004 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας η ομάδα παίζει στον μικρό τελικό με τη Ρωσία και χάνει τη μεγαλύτερη ευκαιρία της ... ζωής της για ένα μετάλλιο!

Κάποια από τα παιδιά αυτά ήταν και το 1999 στον χαμένο μικρό τελικό του Ευρωπαϊκού της Φλωρεντίας ενώ οι πιο νέοι (Αφρουδάκης, Ντόσκας, Θεοδωρόπουλος) το 2001 είχαν κερδίσει το χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων της Πόλης κόντρα στην Κροατία.

Η εθνική ομάδα είχε πάει αποφασισμένη στο Μόντρεαλ για να πάρει μετάλλιο. Είχε φτάσει η ώρα.

Στον Γ' όμιλο κερδίζει με 11-4 την Κίνα, με 8-4 τη Γερμανία και 10-8 την Αυστραλία και θα προκριθεί στους "8".

Στον προημιτελικό θα επικρατήσει με 13-9 της Ιταλίας αλλά στον ημιτελικό με τη βοήθεια και της διαιτησίας θα χάσει με 7-6 από τους Ούγγρους.

Έτσι θα παίξει στον μικρό τελικό. Το παιχνίδι θα τελειώσει 9-9. Στην παράταση θα σκοράρει ο Ντζόγκας και ο Σχίζας (10-10). Την μπάλα έχει ο Χρήστος Αφρουδάκης ο οποίος την στέλνει συστημένη στον αδελφό του Γιώργο και εκείνος την... καρφώνει στα δίχτυα για το 11-10.

Η Ελλάδα επιτέλους κερδίζει μετάλλιο σε Παγκόσμιο! Μια ημέρα μετά θα έρθει και το χρυσό του Άρη Γρηγοριάδη στα 50μ ύπτιο.

Ο Σάντρο Καμπάνια δηλώνει ότι το Μόντρεαλ είναι πλέον η αγαπημένη του πόλη ενώ ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής τονίζει σε δήλωση του ότι αυτό το μετάλλιο είναι η "δικαίωση μίας πολύχρονης, κοπιαστικής και συστηματικής συλλογικής προσπάθειας".

Αυτό ήταν το πρώτο ... μεγάλο μετάλλιο της ελληνικής υδατοσφαίρισης στους άνδρες.

Τα χρόνια πέρασαν όμως. Μετά από 14 χρόνια που είναι εκείνα τα παιδιά; Ο Καμπάνια είναι στην εθνική Ιταλίας και κερδίζει ακόμη χρυσά μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα.

Ο Θόδωρος Χατζηθεοδώρου έχει γίνει προπονητής σε υποδομές (Υδραϊκός, εθνικές ομάδες) αλλά παίζει ακόμη γιατί γουστάρει πόλο στην Κύπρο για κάποιες περιόδους. Ο Νίκος Δεληγιάννης έχει ξεκινήσει καριέρα προπονητή και φέτος ήταν άμεσος συνεργάτης του Χάρη Παυλίδη στη γυναικεία ομάδα του Ολυμπιακού ενώ ο άλλος τερματοφύλακας ο Γιώργος Ρέππας δεν έχει... κρεμάσει το δελτίο του (το έχει στον Απόλλων Σμύρνης) αλλά ασχολείται με την εκτός πόλο δουλειά του.

Ο Αντώνης Βλοντάκης έγινε ηθοποιός και μέσα στη χρονιά διατέλεσε και προπονητής στην Ακαδημία του ΑΝΟΓ, ενώ πρώτος προπονητής στον ίδιο όμιλο είναι ο Δημήτρης Μάζης.

Ο Τάσος Σχίζας είναι προπονητής στον Νηρέα Γέρακα (Α2) και ο Πέτρε Σάντα παίζει ακόμη πόλο και "ανέβασε" και την ΑΕΚ στην Α2.

Προπονητής στον Ναυτικό Όμιλο Χίου είναι ο Γιώργος Ντόσκας και άμεσος συνεργάτης του Τεό Λοράντου στο Παλαιό Φάληρο ο Αργύρης Θεοδωρόπουλος.

Ο Μάνθος Βουλγαράκης έπαιξε και φέτος στα αγαπημένα του Χανιά και ο Μανώλης Μυλωνάκης στον Ολυμπιακό.

Στη Βουλιαγμένη συνεχίζει να παίζει και να είναι αρχηγός της ο Χρήστος Αφρουδάκης ενώ ο αδελφός του ο Γιώργος είναι ο άνθρωπος που "τρέχει" με επιτυχία το πρότζεκτ Απόλλων Σμύρνης.

Αυτή η ομάδα άφησε μεγάλη κληρονομιά στην ελληνική υδατοσφαίριση. Ήταν ένα σπουδαίο μείγμα παικτών που έπαιξαν όλοι μαζί για αρκετά χρόνια και ξεπέρασαν τους εαυτούς τους.

Δυο μέλη εκείνης της ομάδας, ο Μανώλης Μυλωνάκης και ο Χρήστος Αφρουδάκης ήταν μάλιστα και οι ηγέτες της εθνικής που κέρδισε το 2ο χάλκινο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, το 2015 στο Καζάν.

Όσο αφορά το πρωτάθλημα εκείνης της περιόδου ήταν πολύ ανταγωνιστικό. Τα 12 από τα 13 μέλη της εθνικής ομάδας έπαιζαν στην Α1 ενώ στην υδατοσφαίριση εκείνα τα χρόνια βρέθηκαν άνθρωποι όπως ο Γιώργος Βασιλόπουλος (Εθνικός), ο Κωνσταντίνος Τσακίρης (Πανιώνιος) για να επενδύσουν.

Ο Ολυμπιακός την επόμενη χρονιά έχασε το πρωτάθλημα και ο Θεοδωρακάκης θ' απογειώσει το μπάτζετ. Η Βουλιαγμένη είχε φτάσει στον τελικό του Λεν Τρόφι το 2004. Ο Ολυμπιακός και ο Εθνικός παίζουν την περίοδο 2005-06 στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ.

Οι "ερυθρόλευκοι" θα παίξουν στο Final-4 του 2007 στο Μιλάνο ενώ ο Πανιώνιος θα περιμένει λίγα χρόνια αλλά θα παίξει στους τελικούς του Λεν Τρόφι το 2009 και το 2011.

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τα μπάτζετ έχουν πέσει... Ο Ολυμπιακός παίζει για χρόνια μόνος στο Τσάμπιονς Λιγκ και έχει άφθονες διακρίσεις ενώ στην Ελλάδα μόλις φέτος έχασε για πρώτη φορά μετά από 6 χρόνια στην Α1.

Κατά καιρούς έγιναν κουβέντες για Λίγκα αλλά δεν προχώρησε τίποτε με ευθύνη όλων.

Η υδατοσφαίριση στην Ελλάδα παραμένει ερασιτεχνικό άθλημα με ελάχιστους χορηγούς και με ακόμη πιο λίγους "ρομαντικούς" που θα βάλουν λεφτά στο άθλημα γιατί το γουστάρουν.

Στην Ουγγαρία και σ' άλλες χώρες έχουν δοθεί φοροαπαλλαγές σε μεγάλες επιχειρήσεις που θα επενδύσουν και στο πόλο. Στην Ελλάδα η φορολογία είναι στα ύψη και κανείς δεν πλησιάζει.

Το πρωτάθλημα της Α1 δεν έχει κεντρικό χορηγό, η τηλεόραση κάθε χρόνο απομακρύνεται και περισσότερο. Προτάσεις μπορεί να υπάρχουν αλλά τα μικροσυμφέροντα και οι προσωπικοί διαξιφισμοί δεν επιτρέπουν στο άθλημα να προχωρήσει.

Οι εθνικές ομάδες δεν έχουν το σπίτι τους. Στον Πειραιά και στο "Παπαστράτειο" κάνουν ακόμη μαζί προπόνηση, το ανδρικό του Ολυμπιακού και του Εθνικού, το γυναικείο του Εθνικού και του Ολυμπιακού, η κολύμβηση του Ολυμπιακού και του Εθνικού (μεταξύ αυτών ο Γκολομέεβ και ο Χρήστου), οι Ακαδημίες των δυο συλλόγων ενώ εκεί παίζουν οι εθνικές πόλο ανδρών-γυναικών, εκεί έχουμε κολυμβητικές ημερίδες και διοργανώσεις στην καλλιτεχνική κολύμβηση.

Μόνο καταδύσεις και αγώνες ανοιχτής θαλλάσης δεν γίνονται ακόμη.

Από την άλλη το 2005 μόνο ο Χρήστος Αφρουδάκης έπαιζε στο εξωτερικό και στην Ιταλία ενώ σήμερα με τα μπάτζετ να είναι πιο μειωμένα στην Ελλάδα, τα σύνορα να έχουν ανοίξει διάπλατα, από την εθνική ομάδα που μας εκπροσώπησε στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα δεν θα παίξουν σίγουρα τη νέα χρονιά σε ελληνικές ομάδες ο Γιάννης Φουντούλης (Φερεντσβάρος), ο Άγγελος Βλαχόπουλος (Έγκερ), ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου (Γιουγκ), ο Χριστόδουλος Κολόμβος (ΕΝΚΑ) ενώ πέρσι και ο Καπότσης έπαιζε στη Στεάουα.

Ο Έλληνας πολίστας είναι πλέον πόλος έλξης για ομάδες της Ευρώπης. Από αυτή την ομάδα στην Ιταλία έπαιξαν και οι Γούνας, Δερβίσης.

Εν κατακλείδι, το ελληνικό πόλο θέλει αλλαγές. Θέλει φρέσκιες ιδέες που δεν θα συζητιούνται στα καφενεία και στις καφετέριες. Θέλει ιδέες από τον ΣΕΑΥ, τους παλιούς παίκτες και σημερινούς προπονητές. Θέλει πίεση για να έρθουν χορηγοί και πίεση στην ΚΟΕ για να αναβαθμιστεί το προϊόν.

Η πάγια... καραμέλα όλων είναι ότι φταίει η ομοσπονδία που είναι τόσα χρόνια η ίδια. Φταίει ο Διαθεσόπουλος. Έχει ευθύνες και εκείνος αλλά δεν είναι το ελληνικό πόλο ο Διαθεσόπουλος.

Το ελληνικό πόλο είναι αυτοί που έφεραν και συνεχίζουν να δίνουν επιτυχίες στην Ελλάδα. Παράγοντες, παίκτες, προπονητές. Τα σωματεία. Εάν τα σωματεία αύριο πουν θέλουμε Λίγκα θα έχουμε Λίγκα.