Ο Άρης έχασε από τον Άρη

Ομολογώ ότι στενοχωρήθηκα λίγο, το βράδυ του Σαββάτου. Δεν το ήθελα "διπλό" αυτό το παιχνίδι. Το ήθελα "άσο". Ήταν η δεύτερη φορά που μου συνέβη αυτό, μέσα στο τελευταίο δίμηνο. Και το προηγούμενο ντέρμπι που έγινε στο ίδιο γήπεδο "άσο" το ήθελα. Όχι "διπλό".

Νίκες του Άρη επί του Ολυμπιακού και επί του Παναθηναϊκού. Να χάσουν οι πλούσιοι και να γελάσει ο φτωχός. Χωρίς κραυγές και χωρίς ψιθύρους. Καθαρά και ξάστερα. Το βραδυνό αεροπλάνο από Θεσσαλονίκη προς Αθήνα να γεμίζει από μελαγχολία και το Αλεξάνδρειο να χορεύει. Όχι το αντίστροφο. Γι'αυτό σας λέω, στενοχωρήθηκα λίγο.

Άφησα επίτηδες λίγο ελεύθερο χώρο μετά την προηγούμενη παράγραφο, ώστε να προσθέσει ο αναγνώστης το μακρύ του ή το κοντό του. Κάποιοι θα σπεύσουν να με χαρακτηρίσουν "γνωστό Αρειανό". Οι "κόκκινοι" θα πουν ότι γράφω παραμύθια και ότι στην πραγματικότητα ("σε ξέρουμεεεεε") επιθυμούσα νίκη του Παναθηναϊκού και ήττα του Ολυμπιακού. Οι "πράσινοι" θα ισχυριστούν το ανάποδο: "Όχι δα, εμείς σε ξέρουμε καλύτερα".

Σχεδόν όλοι θα μου ζητήσουν να γράψω κάτι για τη διαιτησία, άλλος επειδή θεωρεί ευνοημένο στο Παλέ τον Ολυμπιακό, άλλος επειδή πιστεύει ότι ευνοήθηκε ο Παναθηναϊκός, άλλος για να καταγγείλει το σφαγιασμό του Άρη. Το μαγγανοπήγαδο δεν σταματάει ποτέ.

Θα μπορούσα να γράψω ότι οι διαιτητές σφύριξαν σωστά στα δύο ντέρμπι, αλλά δεν έχει νόημα. Ο οπαδός βγάζει τα συμπεράσματά του χωρίς καν να ανάψει την τηλεόραση. Οι περισσότεροι τα βγάζουν πριν την έναρξη των αγώνων, για να κερδίζουν χρόνο.

Δεν με ενδιαφέρουν όλα αυτά. Τα βαρέθηκα πια και τα θεωρώ παραμύθια για μικρά παιδιά. Έχω ζήσει τους διαιτητές στο πετσί μου και ξέρω ότι η εκδούλευση προς τους μεγάλους είναι μέρος του dna τους, όπως και το χαμόγελο προς την έδρα. Πρόκειται για ένστικτο επιβίωσης, επαγγελματικής και συχνά προσωπικής.

Όταν συγκρούονται οι δύο χρυσοί κανόνες που υπαγορεύουν τη συμπεριφορά τους σαν αόρατα γκέμια, υπερισχύει συνήθως η κονσομασιόν προς τους έχοντες και τους κατέχοντες. Προχθές έπαιρνε τα περισσότερα σπόρια η αυτοκρατορία του Άρη, χθές η αυτοκρατορία του Ολυμπιακού, σήμερα η αυτοκρατορία του Παναθηναϊκού, αύριο ίσως η αυτοκρατορία του, ξέρω-γω, Κολοσσού. Μην ανοίξω κουβέντα και για το ποδόσφαιρο.

Αφήνω πάλι λίγο χώρο από κάτω για να βγάλετε το άχτι σας. "Πού τα είδες τα σπόρια που παίρνουμε ρε Παπαδογιάννη" και τα τοιαύτα.

Να σας πω τι με ενοχλεί σε μερικές περιπτώσεις, με τρανό παράδειγμα τον Άρη των δύο πολυσυζητημένων αγώνων; Η νοοτροπία του "κατ'επάγγελμα αδικημένου".

Με το πέρασμα του χρόνου, αλλάζει και η ταυτότητα της ομάδας που φοράει αυτή τη μάσκα. Στη δεκαετία του '80 ήταν ο ΠΑΟΚ, έπειτα για λίγο ο Άρης, μετά ο Παναθηναϊκός, πρόσφατα ο Ολυμπιακός. Κατατρεγμένοι πριν το τζάμπολ. Πώς την αντέχουν τόση αδικία;

Βλέπεις τον αγώνα, νιώθεις τις διαμαρτυρίες να σου τρυπάνε τα αυτιά και καταλαβαίνεις ότι προτιμούν μία άδικη (ή "άδικη") ήττα παρά μία δίκαιη νίκη. Όπως ο μέσος νεοέλληνας πολίτης, που προτιμά να καταγγέλλει όσους τον κυνηγάνε και ναρκοθετούν τη ζωή του, παρά να ομολογήσει τη δική του συνευθύνη και να εργαστεί για να την ανατρέψει.

Ο Άρης δεν είναι ο πρώτος διδάξας αυτής της νοοτροπίας, αλλά η Θεσσαλονίκη είναι η κορυφαία της πρέσβειρα, εδώ και δεκαετίες. Δεν είναι εντελώς ανεδαφική αυτή η μανία καταδίωξης, ωστόσο γίνεται μπούμερανγκ και καταδικάζει μία ολόκληρη πόλη σε αυτισμό και μαρασμό.

Τι της φταίει; Η κακιά Αθήνα, τα κέντρα εξουσίας και τα φερέφωνά τους. Αρχής γενομένης από τα μέσα ενημέρωσης. Προσθέστε, πάλι, εδώ, την κατάρα της αρεσκείας σας. Εικοσιπέντε χρόνια ανεβοκατεβαίνω στα αεροπλάνα που κάνουν το δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη, τις συνήθισα πιά.

Η Σουόνσι είναι μία από τις καλύτερες ομάδες της αγγλικής Πρέμιερ Ληγκ, πίσω από τις 6-7 μεγάλες. Δεν έχει όμως πείρα ούτε προσωπικότητα. Είναι νεοφώτιστη. Μετά από μία ηρωική αλλά χωρίς αντίκρυσμα εμφάνιση απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο προπονητής της μάλωσε τους ποδοσφαιριστές: "Σας βλέπω ευχαριστημένους από το 0-1 και θυμώνω", είπε. "Δεν μου αρέσουν οι δοξασμένες ήττες. Μη συμβιβάζεστε τόσο εύκολα".

Το μήνυμά του έπιασε τόπο. Λίγες μέρες αργότερα, η Σουόνσι πήρε βαθμό στο 85' σε ένα πανομοιότυπο ματς (με τη φορμαρισμένη Τότεναμ), ενώ χθες νίκησε την Άρσεναλ με 3-2, μολονότι βρέθηκε να χάνει από το 4ο λεπτό. Οι ένδοξες νίκες είναι προτιμότερες από τις ένδοξες ήττες.

Ο "δεν-θα-υπήρχε-μπάσκετ-χωρίς-τον-αυτοκράτορα-και-θα-τρώγατε-όλοι-σας-ακρίδες" Άρης έφτασε μία ανάσα από τη νίκη επί του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού. Όταν όφειλε να μείνει ψύχραιμος για να τελειώσει τη δουλειά, παρασύρθηκε σε κύμα διαμαρτυριών -συνήθως άδικων- και έχασε τις χρυσές ευκαιρίες μέσα από τα χέρια του. Ηττήθηκε μάλλον από τον εαυτό του παρά από τον αντίπαλο.