Πόσα δάκρυα προκαλούν τέσσερις λέξεις...

Η Bundesliga επέστρεψε με Live Streaming* και προσφορές* | *Ισχύουν όροι & προϋποθέσεις

Μία βόλτα στης Φιλαδέλφειας τα μέρη είναι κάτι που συνιστά κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Σίγουρα και πολλών άλλων όπως μπορώ να καταλάβω και κυρίως μου συμβαίνει να διαπιστώνω στην καθημερινή βόλτα που θα επιχειρήσω στο χώρο που τα όνειρά μας έχουν πάρει -αυτό που λέμε- σάρκα και οστά (πιο σωστά τσιμέντα, εξέδρες, σουίτα, στέγαστρο και άλλα πολλά). Πριν μας προκύψει η πανδημία, αρκετές φορές, όχι τις περισσότερες για να είμαι τίμιος απέναντί σας, επέλεξα να κάνω την καθημερινή μου βόλτα με τα πόδια είτε από το σπίτι μου είτε από τον Περισσό με το τρένο για να θυμηθώ...

Όπως κατάλαβα στην πορεία φυσικά ο λόγος που επέλεγα να το κάνω αυτό ήταν για να επαναφέρω στο μυαλό μου εικόνες που δεν θέλω να χάσω – ξεχάσω ποτέ. Έχω εμπεδώσει πλέον ότι η βασική αιτία για την οποία επέλεγα να το περπατήσω από τη διαδρομή που το έκανα και σαν παιδί ήταν για να νιώθω ότι δίπλα μου βρίσκεται ο πατέρας μου... Κανείς δεν φεύγει από κοντά μας, λένε, αν συνεχίσουμε να τον έχουμε στο μυαλό και την καρδιά μας. Ζει μέσα από εμάς...

Αλήθεια είναι... Δεν αντιλέγω... Μα όσες φορές και να έκανα την ίδια βόλτα, όσες φορές κι αν κοίταξα πίσω μου να τον δω, κι άλλες τόσες που έψαξα τη τεράστια παλάμη (για τα παιδικά μου τότε μάτια) του πατέρα μου στην οποία θα βρισκόταν το χέρι μου, καμία δεν ήταν εκεί! Κι ας το ήθελα και ας το θέλω ακόμη... Αυτό είναι κάτι με το οποίο μαθαίνεις να ζεις. Δεν σβήνει ο πόνος και δεν στερεύουν τα δάκρυα όταν φέρνεις στο μυαλό σου εικόνες από το μέλλον και δεν θα βρίσκεται εκεί ένας άνθρωπος που λάτρεψες!

Έτσι είναι η ζωή όμως... C'est la vie που λένε και οι Γάλλοι. Όμως δεν γίνεται να σημαίνει ότι μαθαίνεις να σου... αρέσει κιόλας! Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Έχουμε μπει στη διαδικασία αντίστροφης μέτρησης για την επιστροφή της ΑΕΚ στην πόλη της, στη δική της γειτονιά, στην Νέα Φιλαδέλφεια... Κάτι τόσο όμορφο όταν πρόκειται για ένα χώρο που μεγάλωσες από παιδί και έχεις τις πιο γλυκές, όμορφες, αθώες (και μη) αναμνήσεις σου σαν παιδί και σαν έφηβος...

Είναι, ωστόσο, λίγο δύσκολο ταυτόχρονα. Για όλους εκείνους που έχουν πρόσωπα τα οποία δεν θα είναι μαζί μας εκείνη την πρώτη μέρα, αλλά και όλες τις υπόλοιπες που θα είναι εξίσου υπέροχο, μοναδικό και μαγικό να βρισκόμαστε ξανά στης Φιλαδέλφειας τα μέρη... Αυτό είναι κάτι που το αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα όταν περνάει από το γήπεδο και αρχίζει το μέσα του να γεμίζει από συναισθήματα και νιώθει τα μάτια του να υγραίνουν.

Όπως γέμισαν δάκρυα τα μάτια όλων μας βλέποντας ξανά και ξανά τη φωτογραφία όπου σε ένα κομμάτι της περίφραξης ένας φίλος της ΑΕΚ, προφανώς ο Μπάμπης (από τον οποίο ζητώ συγγνώμη ταπεινά αν δεν ήθελε να το αναφέρω και να το φτιάξουμε εδώ στη φωτογραφία τούτου του άρθρου μα τον ένιωσα και τον κατάλαβα τόσο πολύ), έγραψε το απλό μα τόσο αληθινό: «Πατέρα το γήπεδο έγινε»... Μπορούσε να γίνει πιο δύσκολο για όλους μας;

Πόσα δάκρυα μπορεί να προκαλέσουν τέσσερις μόνο λέξεις; Μιλώντας για τον εαυτό μου οφείλω να ομολογήσω ότι όποτε περνάω, όποτε το συναντώ και το διαβάζω, πάντα ίδιο είναι το συναίσθημα. Σαν να το έγραψε για όλους μας... Ναι, το γήπεδο έγινε, είναι πλέον γεγονός. Μπορεί να πρέπει να κάνουμε λίγο ακόμη υπομονή μέχρι να το δούμε ολοκληρωμένο και να μας φύγουν τα... σαγόνια, διότι ακόμη δεν έχουμε καταλάβει τι παλάτι, τι ναό, τι έργο πραγματοποιεί ο Δημήτρης Μελισσανίδης, αλλά πολλά αγαπημένα μας πρόσωπα δεν θα το ζήσουν, θα το δουν από κει ψηλά και θα μας ακούσουν όλοι τους, αυτό είναι σίγουρο...

Το είδα και χθες που πήγα πάλι, θα το δω και σήμερα, μα πάγωσα περισσότερο όταν το συνάντησα και στο βίντεο που έφτιαξε ο Βασίλης Τσίγκας από το γήπεδο για το foodball stories εδώ στο gazzetta.gr και πάλι τα μάτια... μούσκεμα. Δεν αλλάζει όσες φορές και να το δει κανείς φαντάζομαι, προσωπικά μπορώ να το πω με βεβαιότητα, όσες φορές και να το δω δεν το ξεπερνάει απλά το μάτι, δεν φεύγει η σκέψη, δεν ξεχνιέται το μήνυμα.

Την ημέρα που θα μπούμε μέσα στο νέο μας γήπεδο, λίγη ώρα προτού αρχίσει το πρώτο ματς ξανά στα πατρογονικά μας εδάφη, τα περισσότερα κεφάλια θα κοιτάνε ψηλά στον ουρανό. Τα δάκρυα χαράς και ευτυχίας θα συμπληρώσουν δάκρυα λύπης και αναμνήσεων για όλους τους πατεράδες μας που δεν θα είναι μαζί μας... Για όλους τους φίλους μας που τα 'φερε έτσι η μοίρα και δεν θα είναι δίπλα μας στην πιο σημαντική στιγμή της νεότερης ιστορίας της ΑΕΚ.

«Μην απελπίζεσαι και δεν θ' αργήσει. Κοντά σου θα 'ρθει μια χαραυγή... Καινούρια αγάπη να σου ζητήσει. Κάνε λιγάκη υπομονή...»! Η δική μας, Σωτηρία Μπέλλου το 'χει τραγουδήσει χρόνια πριν, για άλλο λόγο προφανώς, μα οι στίχοι και η στιγμή που παντρεύτηκαν στην παρουσίαση του νέου γηπέδου τη στιγμή που γκρεμιζόταν το παλιό, δεν ξεχνιέται, τότε που ήταν... ένα οικόπεδο με σκουπίδια, χώματα και μπάζα. Εκεί που ο Κώστας Βουτσάς έκλαιγε και ο οποίος ανήκει στην κατηγορία εκείνων που δεν θα το προλάβουν, δεν θα το δουν, δεν θα είναι μαζί μας την πρώτη μέρα που θα ανοίξει το νέο σπίτι της μεγαλύτερης Κυρίας του ελληνικού ποδοσφαίρου...

Ναι, λοιπόν, ναι πατέρα, το γήπεδο έγινε!

Υγ: Μπήκε και η πρώτη πλάκα, λοιπόν, στα κτίρια που θα φιλοξενήσουν τα μουσεία στο γήπεδο. Επίσης ξεκίνησε και το ντύσιμο γύρω γύρω έξω από το γήπεδο... Αυτό που θα δούμε στο τέλος, πίστεψτε με, δεν θα μπορούμε να το "αντέξουμε", θα είναι καλύτερο κι από όσο έχουμε φανταστεί!