ΑΕΚ: Πατέρα το γήπεδο έγινε και μας (ξανά) απογείωσε!

Είχαν περάσει δυο δεκαετίες από τη τελευταία φορά που η Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως αγωνιζόταν στο γήπεδο της, στη δική της πόλη, σε εκείνη που σαν Πολίτες και Μικρασιάτες τους παραχώρησαν, στην Νέα Φιλαδέλφεια και δίπλα και γύρω από τον Ποδονίφτη... Η επιθυμία για επιστροφή στην πόλη μας, στη γειτονιά μας, στα μέρη μας, είχε μετατραπεί σε κάτι που φάνταζε όσο περνούσαν τα χρόνια σε κάτι το ουτοπικό, σαν ένα όνειρο απατηλό, κάτι το οποίο θα μείνει να εξιστορείται σαν επιθυμία, που δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Πραγματικά έμοιαζε για όλους εμάς που αγαπήσαμε από μωρά παιδιά την ΑΕΚ σαν κάτι το οποίο θα μείνει να υπάρξει για να το λέμε σαν ιστορίες παλιές στα παιδιά μας, στα εγγόνια μας στο μέλλον, για να μη σβήσει, να μη χαθεί η μαγεία της Νέας Φιλαδέλφειας. Σαν άλλοι μεγάλοι άνθρωποι αναφέραμε ιστορίες σε αγώνες, σε βραδιές στο γήπεδο δίχως να παίζει ο Δικέφαλος, στο πώς γιγάντωσε το γήπεδο την ομάδα της προσφυγιάς και είχαμε εμπεδώσει ότι δεν θα ζήσουμε ξανά το μεγαλείο του γηπέδου στην Νέα Φιλαδέλφεια!

Τα χρόνια περνούσαν, η ΑΕΚ παρέμενε άστεγη, υποχρεωμένη να βιώνει μια νέα, διαφορετικού είδους προσφυγιά, 20 χρόνια, ολόκληρες νέες γενιές μεγάλωναν με ένα όνειρο που είχε γίνει εφιάλτης και έμαθαν να αγαπούν τον Δικέφαλο στα δύσκολα: δίχως τίτλους, δίχως επιτυχίες, δίχως το κυριότερο το σπίτι του, το ναό του, την πόλη του... Μαζί με τα χρόνια που έτρεχαν και δεν ξαναγυρνούσαν, έφευγαν και αγαπημένα μας πρόσωπα από τη ζωή, άνθρωποι που μας γνώρισαν την Νέα Φιλαδέλφεια και μας μεταλαμπάδευσαν την αγάπη για την μοναχοκόρη της προσφυγιάς, οι παππούδες μας, οι γιαγιάδες μας, οι πατεράδες μας και κάποια φιλαράκια μας, αδέρφια μας, μέλη της οικογένειας που είναι πιο δυνατή ακόμη και από εκείνη που συνδέουν δεσμοί αίματος μιας και τους επέλεξες και σε επέλεξαν. Μαζί με το "φευγιό" τους έσβησαν και όνειρα να ζήσουμε ξανά, έστω για μια φορά, αυτό που είχαμε σαν παιδική (και γενική) ανάμνηση και έγινε ζωής μιας και δεν σβήνει ποτέ...

Ακόμη όποτε περνάω και κατευθύνομαι στην Νέα Φιλαδέλφεια και στο γήπεδο, τέσσερα χρόνια μετά, βλέπω πάντα, κάθε φορά, την ίδια εικόνα: εγώ παιδί στην ίδια διαδρομή, ξανά και ξανά: από τον Περισσό, στο γεφυράκι και από κει στο παρκάκι, αριστερά και αμέσως δεξιά στο μικρό στενάκι και να τη μπροστά μου η Σκεπαστή. Εκεί και φυσικά μαζί με τον πατέρα μου, το χέρι μου χαμένο στη πελώρια όπως μου έμοιαζε παλάμη του, την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά, τη στιγμή που νιώθω ακόμη το σφίξιμο στο χέρι του μπαμπά μου από τον ενθουσιασμό μου που θα βρεθούμε δίπλα Της. Ένα δυο μέτρα δίπλα μου χαρούμενη και τρελαμένη η μητέρα μου και λίγο πιο μπροστά τ' αδέρφια μου να τραγουδάνε για την ΑΕΚ. Πολλές φορές πιάνω το κεφάλι μου να μου παίζει λούπα όλα τα παραπάνω και φυσικά περισσότερα που έχω ζήσει με ένα... φιλμ μάλλον μελαγχολικό, πάντα εκεί στα ίδια, της Φιλαδέλφειας, τα μερη. Διάολε κάθε μέρα σχεδόν είμαι εκεί, μα εξακολουθεί να με κατακλύζει το συναίσθημα, πολλές δε φορές μας βρίσκει κανείς πολύ μετά τα μεσάνυχτα, στα παγκάκια, φουλ ΑΕΚοκουβέντα και απλά βλέπουμε το γήπεδο.

Δυστυχώς όμως το όνειρο να ζήσω ξανά έστω μια φορά τη στιγμή αυτή με τον μπαμπά έσβησε, δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα, δεν ανταπέδωσα ποτέ αυτό που μου προσέφερε εκείνος, γεγονός που με πονάει, με πειράζει, με ενοχλεί τόσο πολύ. Θαρρείς και είναι και δικό μου σφάλμα... Ας είναι το κατάφερα με τη μαμά και μαζί μας, μέσω του εγγονού του που πήρε το όνομά του, ήταν θέλω να πιστεύω και ο μπαμπάς. Ήταν αρκετό πραγματικά το βλέμμα έκπληξης, θαυμασμού, αγάπης και χαράς της μητέρας μου Ρένας, όπως και τα δάκρυά της, που έβγαιναν δίχως βία: δάκρυα λύπης και χαράς, όπως όλων μας μια μέρα σαν τη σημερινή, πριν τέσσερα χρόνια, όταν έγιναν τα εγκαίνια του νέου ματς σπιτιού στην πόλη μας, εκεί που βρισκόταν ο ναός του Δικέφαλου από και για πάντα χάρη στην επιμονή και την προσπάθεια επί χρόνια του Δημήτρη Μελισσανίδη! Δάκρυα συγκίνησης, αναμνήσεων, χαράς, ανείπωτου πόνου, κλάματα ψυχής, θανάτου, απώλειας μα και ζωής, οράματος, προσδοκίας... Ποτέ ένα τέτοιο βουβό κλάμα εκατομμυρίων ανθρώπων δεν έκανε ξανά τέτοιο θόρυβο.

Πατέρα το γήπεδο έγινε λοιπόν και μας (ξανά) απογείωσε φυσικά όπως ακριβώς όλοι το λέγαμε, το προσμονούσαμε και το γνωρίζαμε, διότι σα το σπίτι σου δεν έχει. Τέσσερα χρόνια μετά, διανύουμε τον 5ο στην πόλη μας και στον Ναό του Δικέφαλου, η ΑΕΚ είχε διεκδικήσει ΟΛΑ τα πρωταθλήματα που παίχτηκαν, κατέκτησε δε τα δύο από αυτά, κοινώς κυριαρχεί ξανά στο ελληνικό ποδόσφαιρο και επιβεβαιώνει ότι και τα τσιμέντα, και η πόλη, και ο λαος, και η έδρα, παίζουν μπάλα και έχουν σημασία στο ποδόσφαιρο... Έφτασε ξανά σε προημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης, συμμετέχει ξανά στο Champions league στο γήπεδο που ξεκίνησαν όλα σαν διοργάνωση στην Ελλάδα, ενώ απογειώνει τον κόσμο της, πολλαπλασιάζει τη δυναμική της σε επίπεδο λαού και έχει γίνει η πρώτη και μεγαλύτερη ενεργή οπαδική δύναμη! Πατέρα το γήπεδο έγινε και τα καλύτερα έρχονται, σ' αγαπώ πολύ...

****Απόβαση ΑΕΚτζήδων κανονικότατη στην Αγγλία αφού σε διάστημα έξι ημερών θα βρεθούν στο Νησί τουλάχιστον 12.000 με 15.000 φίλοι της πρωταθλήτριας Ελλάδας. Αν μη τι άλλο πιο επίκαιρο από ποτέ εκείνο το πανί της Original 21 στο (και από το) Λονδίνο που ανέφερε: United Kingdom of AEK... Απίστευτο και η επιθυμία ήταν τέτοια που και 30.000 εισιτήρια να υπήρχαν θα έφευγαν σε χρόνο ρεκόρ...