Άρης: Πέντε φορ, ένα γκολ και μόνο το 32,5% των τελικών

Ο Άρης πέρασε από μία περίοδο στην οποία περίμενε σχεδόν τα πάντα στο σκοράρισμα από τον Λορέν Μορόν, σε μία σεζόν όπου διαθέτει σαφώς περισσότερες επιλογές στην κορυφή της επίθεσης και γύρω από αυτή.

Οι Καντεβέρε, Μορόν, Μιρ, Κουαμέ και πλέον ο Αλφαρέλα, μετά την απόφαση για την επανενεργοποίησή του, συνθέτουν ένα γεμάτο επιθετικό παζλ. Οι πρώτες πέντε αγωνιστικές, όμως, δείχνουν ότι η ποσότητα από μόνη της δεν αρκεί.

Σε πέντε παιχνίδια Πρωταθλήματος η στατιστική έχει καταγράψει 77 τελικές για τον Άρη. Από αυτές, οι πέντε επιθετικοί έχουν μόλις τις 25, δηλαδή περίπου το 32,5% του συνόλου, έχοντας πετύχει μόλις ένα γκολ. Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η εικόνα στα τρία τελευταία ντέρμπι. Απέναντι σε ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Ηρακλή ο Άρης είχε συνολικά 40 τελικές προσπάθειες. Οι 14 προήλθαν από τους επιθετικούς του, αλλά καμία δεν κατέληξε στα δίχτυα.

Οι αριθμοί δεν λένε από μόνοι τους ολόκληρη την ιστορία. Δεν αποτυπώνουν την ποιότητα κάθε τελικής, ούτε σημαίνει ότι κάθε επίθεση πρέπει υποχρεωτικά να ολοκληρώνεται από τον κεντρικό φορ. Δείχνουν όμως κάτι αρκετά καθαρό: μέχρι στιγμής η συμμετοχή των επιθετικών στην εκτέλεση και κυρίως στο σκοράρισμα είναι μικρότερη από αυτή που θα περίμενε ο Άρης από ένα τόσο γεμάτο γκρουπ.

Οι 25 τελικές και το ένα γκολ

Σε ατομικό επίπεδο, ο Τίνο Καντεβέρε έχει επτά τελικές σε 264 λεπτά συμμετοχής χωρίς γκολ, ενώ ο Λορέν Μορόν, σε σαφώς λιγότερο αγωνιστικό χρόνο (118’), έχει επίσης επτά. Ο Ράφα Μιρ μετρά έξι τελικές σε 181 λεπτά, ο Κριστιάν Κουαμέ τέσσερις σε 135 λεπτά και ο Μιγκέλ Αλφαρέλα μία σε 55 λεπτά. Το μοναδικό γκολ από αυτό το γκρουπ ανήκει στον Κουαμέ, απέναντι στον ΟΦΗ.

Το παιχνίδι με τον Ηρακλή ήταν ίσως η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση. Ο Άρης είχε 23 τελικές και ο Μορόν, στο πρώτο του παιχνίδι ως βασικός στο πρωτάθλημα έπειτα από σχεδόν έξι μήνες, κατέγραψε έξι προσπάθειες, τις πέντε στο πρώτο ημίχρονο, δείχνοντας ότι αρχίζει ξανά να μπαίνει δυνατά στην επιθετική εξίσωση. Ο Καντεβέρε είχε δύο τελικές, ενώ Κουαμέ, Αλφαρέλα και Μιρ πέρασαν στη συνέχεια στο παιχνίδι χωρίς να καταφέρουν να γίνουν ουσιαστικά αισθητοί στο επιθετικό τρίτο.

Από την καλοκαιρινή ιεραρχία στα νέα δεδομένα

Στο βασικό στάδιο της προετοιμασίας είχε αρχίσει να σχηματίζεται μία πρώτη ιεραρχία στις επιλογές του Μιχάλη Γρηγορίου.
Ο Καντεβέρε χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην κορυφή, ο Κουαμέ περισσότερο πίσω από τον φορ και το συγκεκριμένο δίδυμο δούλεψε αρκετά μαζί, δίνοντας την εντύπωση ότι θα αποτελούσε μία από τις βασικές επιλογές όταν άρχιζαν οι επίσημες υποχρεώσεις.
Ο Μορόν ακολουθούσε στην εξίσωση, με τον Αλφαρέλα πιο πίσω στις επιλογές, καθώς μέχρι πριν από μερικές εβδομάδες βρισκόταν σε αναζήτηση φόρμουλας για την αποχώρησή του.

Υπήρχε όμως μία σημαντική παράμετρος: στην περίοδο της προετοιμασίας ο Μανού Γκαρθία δεν βρισκόταν ακόμη στο ρόστερ.
Στη συνέχεια τα δεδομένα άλλαξαν σημαντικά. Ο Ράφα Μιρ προστέθηκε στην επιθετική γραμμή και δοκιμάστηκε σε περισσότερους από έναν ρόλους, ακόμη και στο αριστερό άκρο απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης, χωρίς να είναι ιδιαίτερα αποδοτικός στη συγκεκριμένη θέση.

Η επιστροφή του Μανού, από την άλλη, επηρέασε συνολικά τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να στηθεί η μεσοεπιθετική γραμμή. Δεν είναι φορ, αλλά η παρουσία του αλλάζει τις αποστάσεις, τη δημιουργία και τις κινήσεις των παικτών γύρω από τον επιθετικό. Παράλληλα, ο Μορόν άρχισε σταδιακά να μπαίνει ξανά πιο δυνατά στην εξίσωση και να παίρνει περισσότερο χρόνο συμμετοχής.
Έτσι, η πρώτη καλοκαιρινή ιεραρχία δεν εξαφανίστηκε, αλλά χρειάζεται πλέον επαναπροσδιορισμό με βάση το τελικό ρόστερ και την πραγματική απόδοση των ποδοσφαιριστών στα επίσημα παιχνίδια.

Και κάπου εδώ βρίσκεται το πραγματικό ζήτημα για τον Άρη και τον Μιχάλη Γρηγορίου. Το πρόβλημα δεν είναι η ποσότητα. Αυτή υπάρχει, με πέντε διαφορετικές λύσεις για την επίθεση και έναν ποδοσφαιριστή όπως ο Μανού που μπορεί να επηρεάσει άμεσα τον τρόπο λειτουργίας τους. Το ζητούμενο είναι να βρεθούν οι σωστοί ρόλοι, οι κατάλληλες συνεργασίες και κυρίως ο τρόπος ώστε οι επιθετικοί να φτάνουν με μεγαλύτερη συχνότητα και καθαρότητα σε θέσεις πραγματικής απειλής. Η διακοπή δίνει στον Γρηγορίου χρόνο να δουλέψει ακριβώς πάνω σε αυτό και να καταλήξει σε ένα πλάνο που θα μπορεί να υποστηριχθεί με συνέπεια. Όχι απαραίτητα μόνο στο ποιος θα παίζει, αλλά στο ποιοι θα παίζουν μαζί, σε ποιους ρόλους και μέσα σε ποια δομή.

Αν ο Άρης βρει ιεραρχία, συνεργασίες και ξεκάθαρους ρόλους, τότε οι πέντε φορ μπορούν να γίνουν πλεονέκτημα. Μέχρι τώρα, οι αριθμοί λένε ότι δεν έχουν γίνει ακόμη.