Άρης: Το δύσκολο αρχίζει όταν χαλάει το σχέδιο

Ο Άρης μπήκε στο ντέρμπι με τον Ηρακλή στο «Κλεάνθης Βικελίδης» όπως ακριβώς όφειλε να μπει. Με ένταση, επιθετική διάθεση και καθαρή πρόθεση να επιβάλει το παιχνίδι του. Για περισσότερο από μισή ώρα είχε τον έλεγχο, δημιούργησε ευκαιρίες και έδειχνε ότι αργά ή γρήγορα θα έβρισκε τρόπο να σκοράρει. Μόνο που αυτό δεν έγινε.

Κι όσο το γκολ δεν ερχόταν, τόσο άλλαζε και ο ίδιος ο Άρης. Η υπομονή έγινε βιασύνη, η καθαρότητα χάθηκε, οι αποφάσεις στο τελευταίο τρίτο έγιναν όλο και πιο πρόχειρες και το παιχνίδι που είχε φέρει στα μέτρα του άρχισε σταδιακά να του ξεφεύγει.
Αυτό είναι ίσως το πιο ουσιαστικό στοιχείο του αγώνα με τον Ηρακλή. Γιατί αυτή τη φορά το ματς δεν στράβωσε επειδή ο αντίπαλος τον χτύπησε πρώτος. Στράβωσε επειδή δεν αξιοποίησε την ανωτερότητά του και, όταν η συνθήκη άλλαξε, έχασε ξανά την αγωνιστική του κατεύθυνση. Με την ΑΕΚ αυτό συνέβη όταν το σκορ άρχισε να ξεφεύγει . Με τον ΠΑΟΚ μετά το πέναλτι του 1-0. Με τον Ηρακλή, για πρώτη φορά, η αιτία ήταν διαφορετική. Ο Άρης τιμωρήθηκε από τη δική του αδυναμία να τελειώσει ένα διάστημα ξεκάθαρης υπεροχής. Και όσο περνούσε ο χρόνος, η πίεση του «πρέπει» άρχισε να βαραίνει περισσότερο από την ίδια την αντίσταση του Ηρακλή.

Οι 16 τελικές του πρώτου ημιχρόνου και οι 23 συνολικά δεν μεταφράζονται αυτομάτως σε ισάριθμες καθαρές ευκαιρίες. Περιγράφουν όμως την κατεύθυνση του αγώνα. Ο Άρης είχε την μπάλα, είχε μέτρα, είχε παρουσία γύρω από την περιοχή και είχε στιγμές για να προηγηθεί. Δεν το έκανε και τελικά αυτό ήταν το σημείο που άλλαξε όλο το παιχνίδι.

Δεν είναι όλα θέμα προπονητή, αλλά δεν είναι και έξω από την ευθύνη του

Σε επίπεδο προσώπων, ο Μιχάλης Γρηγορίου χρησιμοποίησε σχεδόν ό,τι επιθετικό είχε στη διάθεσή του. Ξεκίνησε με Μορόν και Καντεβέρε, έβαλε τον Μανού Γκαρθία για περισσότερη δημιουργία, χρησιμοποίησε Κουαμέ και Μιρ, επανέφερε ακόμη και τον Αλφαρέλα στο rotation. Δεν πήρε όμως την αλλαγή που περίμενε. Και αυτό δεν μπορεί να αποτελεί αποκλειστικά προπονητική ευθύνη. Ο Μορόν, για παράδειγμα, είχε μία φάση πριν από το δεκάλεπτο την οποία ένας επιθετικός της δικής του κλάσης οφείλει να τελειώσει. Ο Καντεβέρε είχε συμμετοχή και ενέργεια, αλλά όχι πάντα την καθαρότητα που απαιτούσε η τελευταία επιλογή. Ο Κουαμέ και ο Μιρ δεν επηρέασαν το παιχνίδι, ενώ ο Μανού μπήκε για να δώσει περισσότερη ποιότητα μεταξύ των γραμμών, αλλά χάθηκε κι αυτός μέσα στη γενικότερη βιασύνη του δεύτερου μέρους.

Από ένα σημείο και μετά, η ποιότητα αυτού του ρόστερ πρέπει να εμφανίζεται και στις στιγμές που κρίνουν ένα παιχνίδι. Ο προπονητής μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις. Δεν μπορεί, όμως, κάθε χαμένη τελική, κάθε λανθασμένη απόφαση ή κάθε άτονη είσοδος από τον πάγκο να μεταφέρεται αποκλειστικά στον ίδιο. Είναι και ευθύνη των ποδοσφαιριστών.
Από την άλλη, όταν μία ομάδα επαναλαμβάνει την ίδια δυσκολία στη διαχείριση αγώνων, τότε αυτό επιστρέφει και στον πάγκο.

Η διακοπή αλλάζει πλέον και τη συζήτηση

Ο ένας βαθμός στα τρία ντέρμπι και ο συντελεστής τερμάτων 0-7 δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα. Ειδικά από τη στιγμή που πριν από αυτά τα παιχνίδια είχε δημιουργηθεί η αίσθηση ότι η ομάδα πατούσε καλύτερα στα πόδια της και είχε αρχίσει να χτίζει μία σαφέστερη αγωνιστική ταυτότητα.

Ο Άρης πηγαίνει στη διακοπή με πίεση και σε καμία περίπτωση με την ηρεμία που επιζητούσε πριν. Μέχρι τώρα είχε μία λογική εξήγηση για τις δυσκολίες στη λειτουργία του, την οποία παραδέχθηκε και ο προπονητής μετά το παιχνίδι με τη Μαρκό. Αρκετοί βασικοί παίκτες εντάχθηκαν μετά την προετοιμασία και τα συνεχόμενα παιχνίδια άφηναν ελάχιστο πραγματικό χρόνο για δουλειά. Η διακοπή αλλάζει πλέον τα δεδομένα. Ο Μιχάλης Γρηγορίου θα έχει για πρώτη φορά μπροστά του ένα καθαρό διάστημα δουλειάς με ένα ρόστερ που έχει πάρει σχεδόν την τελική του μορφή. Χωρίς αγώνες ανά τρεις και τέσσερις ημέρες, θα μπορεί να επιστρέψει στις βασικές αρχές, να ξεκαθαρίσει ρόλους και να δουλέψει πάνω στις σχέσεις που αυτή τη στιγμή δεν λειτουργούν με συνέπεια.

Μέχρι σήμερα η έλλειψη χρόνου αποτελούσε μία βάσιμη εξήγηση. Μετά τη διακοπή, όμως, η συζήτηση θα αλλάξει. Δεν θα μετράμε πλέον τον χρόνο που δεν είχε ο Άρης, αλλά τι κατάφερε να κάνει με αυτόν που του δόθηκε. Γιατί το ρόστερ έχει πλέον βάθος και ποιότητα. Το μεγάλο στοίχημα είναι να αποκτήσει και σταθερότητα και να γίνει μία ομάδα που δεν θα χρειάζεται όλα να πηγαίνουν σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο.