Οι βασικές αρχές του Νίστρουπ και οι εντυπωσιακοί αριθμοί του Παναθηναϊκού!

• Οι... ακραίοι αριθμοί του 4/4!

Παρατηρείτε μία συζήτηση, μία ανησυχία, ένας προβληματισμός για το ποια θα είναι η διάταξη στην οποία θα κατασταλάξει ο Τζέικομπ Νίστρουπ στον Παναθηναϊκό τώρα που ολοκληρώθηκε το μεταγραφικό παζλ του συλλόγου κι έχει στα χέρια του πολλές και ποιοτικές λύσεις. Συζήτηση, ανησυχία και προβληματισμός που έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι στην ποδοσφαιρική Ελλάδα παραμένουμε... διαταξολάγνοι και ξεχνάμε την ουσία των ποδοσφαιρικών πραγμάτων. Η αρχική διάταξη, που αναφέρεται σε στατικές και όχι δυναμικές θέσεις, λέει ελάχιστα για την αγωνιστική ταυτότητα ενός συνόλου. Ένα, απλό Παναθηναϊκό παράδειγμα, απλά ως παράδειγμα κι όχι για δημιουργία διλήμματος του στιλ το ένα ήταν καλό και το άλλο κακό, εξάλλου αυτά τα πράγματα είναι εύκολα. Ποδοσφαιρικά έχει καμία σχέση το 4-2-3-1 του Τζέικομπ Νίστρουπ με το 4-2-3-1 του Ράφα; Ίδια αρχική διάταξη. Ναι. Game model; Εκ διαμέτρου αντίθετο.

Άρα, λοιπόν, η σημαντική κουβέντα για τον Παναθηναϊκό αυτή την εποχή, προφανώς δεν έχει να κάνει με την διάταξη. Έχει να κάνει με τις βασικές αρχές του Δανού προπονητή, με τα όσα πραγματικά κάνει στον αγωνιστικό χώρο το Τριφύλλι και την βελτίωσή τους από παιχνίδι σε παιχνίδι. Άρα, λοιπόν, στην ερώτηση ''τι ομάδα είναι ο φετινός Παναθηναϊκός'' η απάντηση ''μία ομάδα που παίζει 4-4-2 και 4-2-3-1'' δεν λέει απολύτως τίποτα για όσα βλέπουμε μέχρι στιγμής στο χορτάρι.

Τι βλέπουμε, λοιπόν, μέχρι στιγμής μετά από έντεκα παιχνίδια με τον νεαρό τεχνικό στον πάγκο; Ένα σύνολο το οποίο έχει ξεκάθαρες βασικές αρχές, ξεκάθαρο στιλ ποδοσφαίρου, ξεκάθαρα μοτίβα ανάπτυξης και σε ξεκάθαρους ρόλους σε κάθε χώρο του γηπέδου και ανά θέση.

O Παναθηναϊκός του Νίστρουπ είναι μία ομάδα που:

Παίζει σούπερ επιθετικό, κυριαρχικό, συνδυαστικό ποδόσφαιρο.

Κατά κύριο λόγο χτίζει τις επιθέσεις της(build up) με συρτές και κοντινές πάσες, προσπαθώντας να περάσει την μπάλα ανάμεσα στις γραμμές, μέσα στη πίεση του αντιπάλου, έχοντας παρουσιάσει διαφορετικά μοτίβα μέχρι στιγμής.

Στο επιθετικό τρίτο ποντάρει πολλά στην υπερφόρτωση της μίας πλευράς και τις συνεργασίες που μπορούν να προκύψουν εκεί, στην γρήγορη αλλαγή πλευράς από την δυνατή στην αδύναμη που δημιουργεί καταστάσεις 1vs1 και στο παιχνίδι ανάμεσα στις γραμμές με κάθετο ποδόσφαιρο. Υπάρχουν έξι ή επτά παίκτες στα πέριξ κι εντός της περιοχής έτοιμοι να συνδυαστούν, να συνεργαστούν και να απειλήσουν την αντίπαλη εστία.

Μόνο όταν αμύνεται εμφανίζεται το 4-4-2 αλλά αφού πιάσαμε την κουβέντα για τις διατάξεις, ο Παναθηναϊκός σε φάση επίθεσης έχει παρουσιάσει και 3-1-6 και 3-2-5 (με τον έναν μπακ να γίνεται στόπερ στην ανάπτυξη) ενώ στο παιχνίδι με τον Παναιτωλικό είδαμε το απίθανα επιθετικό 2-1-7, με τον Ντε Φράι και τον Φαν Ντρόγκελεν δεκαπέντε μέτρα πάνω από την μεσαία γραμμή, τον Καμαρά μπροστά τους και τους υπόλοιπους παίκτες σε θέσεις για δημιουργία ή εκτέλεση. Στις κινήσεις υπάρχουν αρκετές ελευθερίες, χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Ταμπόρδα και οι χώροι που πατάει στο γήπεδο ή προχθές ο Ουναί. Αυτή η ρευστότητα του Τριφυλλιού στο επιθετικό τρίτο δημιουργεί αμφιβολίες, προβληματισμό στην αντίπαλη άμυνα και ευκαιρίες για γκολ. Oι μπακ γίνονται εξτρέμ, οι εξτρέμ δεύτεροι επιθετικοί, ο ένας από τους δύο σέντερ φορ στο 4-4-2 δίνει το πλάτος και γενικά τα rotations, δηλαδή οι εναλλαγές θέσεων κατά την διάρκεια μίας επίθεσης αλλάζουν τις ισορροπίες, βάσει και των υψηλών ποιοτικών χαρακτηριστικών των παικτών της φετινής έκδοσης.

Τα ρίσκα που παίρνει ένας προπονητής δεν φαίνονται, δεν αντικατοπτρίζονται από τις αρχικές διατάξεις. Για παράδειγμα ο Νίστρουπ όταν ο Παναθηναϊκός είναι στην επίθεση, χρησιμοποιεί τους δύο στόπερ ως κεντρικούς χαφ, πάνω από την σέντρα, έχει ακόμη δύο ενεργούς πόλους στη προσπάθεια για γκολ. Αντιλαμβάνεται κανείς πως όταν η μπάλα χάνεται, υπάρχει μισό γήπεδο εκμετάλλευσης για τον αντίπαλο. Ακόμη και στο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ, το πιο δύσκολο θεωρητικά μέχρι στιγμής, οι δύο κεντρικοί αμυντικοί του Τριφυλλιού ήταν πάρα πολύ ψηλά.

Εκεί, όμως, έρχεται η επόμενη αναφορά. Έχοντας δέκα παίκτες αρκετά κοντά, σε μία απόσταση μισού γηπέδου ή και λιγότερο, ο Νίστρουπ θέλει όταν χάνεται η μπάλα, να υπάρχει άμεση προσπάθεια για επανάκτησή της, counterpress, ώστε οι επιθέσεις να ανανεώνονται και ο Παναθηναϊκός να μένει ψηλά, πνίγοντας τον αντίπαλο. Το crash test αυτής της λογικής θα έρθει στα ντέρμπι, αν και εφόσον ο coach επιλέξει αυτή την στρατηγική.

Όταν ο αντίπαλος χτίζει τις επιθέσεις του, ο Παναθηναϊκός ασκεί high press με συγκεκριμένες παγίδες, έχοντας την τελευταία γραμμή της άμυνας του κοντά στη σέντρα του γηπέδου. Μέσα από μία τέτοια διαδικασία σκόραρε το 2-0 επί του Παναιτωλικού. Κλέψιμο από τον Λουζά, άμεση κάθετη του Καλάμπρια, Ουναί και γκολ.

Όλα τα παραπάνω είναι κάποια από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την αγωνιστική ταυτότητα του Παναθηναϊκού του Νίστρουπ. Πράγματα που παραμένουν σταθερά από την πρώτη ημέρα της προετοιμασίας μέχρι και σήμερα, προφανώς, προφανέστατα με διαφορετική υλικά ανά θέση, πολύ πιο ποιοτικά υλικά στο σήμερα από την μέση και μπροστά.

Οι... ακραίοι αριθμοί του 4/4!

Το ξεκίνημα του Παναθηναϊκού στο πρωτάθλημα είναι ιδανικό. Τέσσερα ματς, τέσσερες νίκες. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Είναι και ο τρόπος. Αυτός που γεννά προσδοκίες για το μέλλον και δημιουργεί ελπίδα στον κόσμο της ομάδας.

Με την βοήθεια του Wyscout ας ρίξουμε μια ματιά στους μέσους όρους του Τριφυλλιού σε αυτό το ξεκίνημα, αριθμοί που είναι εντυπωσιακοί. Φυσικά πάνω από όλα αυτή που μετρά είναι η συνέχεια, η συνέπεια και η διάρκεια αλλά το πρώτο δείγμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό.

xGoals: 3.17
xGA: 0.57
Κατοχή: 65%
PPDA: 7.03

Παρατηρούμε ένα σύνολο που δημιουργεί 3 προσδοκώμενα γκολ ανά παιχνίδι, ένα σύνολο που δείχνει να διορθώνει τον εαυτό που έδειξε στα προκριματικά και επιτρέπει ελάχιστα πράγματα στον αντίπαλο, μία ομάδα που επιβάλλεται μέσα από την κατοχή και τον έλεγχο του παιχνιδιού αλλά και μία ομάδα που πιέζει σε πολύ υψηλά επίπεδα. Αυτό το 7.03 στο PPDA μπορεί να συγκριθεί μόνο με το 6.6 της ομάδας του Ιβάν στο πρώτο μισό της σεζόν 2023-2024.

Για να δούμε τι θα φέρει η συνέχεια...