Παναθηναϊκός: Τελικά, είχε δίκιο ο Μπενίτεθ; Όχι, φίλε, δεν είχε δίκιο ο Μπενίτεθ

• Στον ρυθμό του Γιάννη Αλαφούζου

Ήταν πραγματικά απολαυστικό το φετινό μεταγραφικό καλοκαίρι για το φιλοθεάμον κοινό του ποδοσφαιρικού μας πλανήτη κι όχι μόνο για τα τεράστια ποσά που διέθεσαν κυρίως Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός που είχαν ούτως ή άλλως τις μεγαλύτερες ανάγκες σε σχέση με την ΑΕΚ, η οποία κι εκείνη έκανε το δικό της κομμάτι.

Ήταν περίπου σαν μια σαπουνόπερα, που εύκολα θα γινόταν σειρά στο Netflix.

• Σκεφτείτε μόνο πόσα καλοκαίρια μέσα σε ένα έζησε ο Ολυμπιακός, που όταν αποφάσισε να συνεχίσει τη συμπόρευση με τον σχεδόν... υπό αποχώρηση, Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, και να τον στηρίξει με δυνατές μεταγραφές, είχε ήδη κάνει περίπου 12-13 προσθήκες και μάλιστα η μία εξ αυτών είχε προλάβει ήδη να φύγει (λέγε με Μαφέο).

• Σε ό,τι αφορά στον ΠΑΟΚ και θεωρώντας δεδομένο ότι δεν μπορεί να πάρει τον Μπέλιγχαμ ή τον Βινίσιους, όποιος... Ούγκρεσιτς και να αποκτηθεί, μέχρι να αποδείξει τι είναι εντός αγωνιστικού χώρου, το κενό που άφησε ο Γιάννης Κωνσταντέλιας στο συνειδησιακό αξιακό κώδικά του μέσου Παοκτσή δεν καλύπτεται με τίποτα, άρα το πρόσημο είναι εξ ορισμού αρνητικό, μέσα σε ένα καλοκαίρι που λύθηκε με επιθυμία της διοίκησης η συνεργασία με τον εξαιρετικό προπονητή, αλλά και μόνιμο contect creator για το συνάφι μας, Ράζβαν Λουτσέσκου.

• Από την πλευρά της, η ΑΕΚ ως ο πιο... στρωμένος οργανισμός είτε διοικητικά, είτε προπονητικά, είτε σε επίπεδο ρόστερ έκανε το δικό της κομμάτι μεταγραφικά χωρίς σίριαλ, όπως ακριβώς το έχει επιβάλλει ο Χαβιέρ Ριμπάλτα ενώ όπως έχει επιβάλλει τα δικά του ο Μάρκο Νίκολιτς, οι κινήσεις ήταν πολύ «to the point» των επιθυμιών του Σέρβου.

Στον ρυθμό του Γιάννη Αλαφούζου

Και φυσικά, φτάνουμε στον Παναθηναϊκό, που ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ, Γιάννης Αλαφούζος, έχει μετατρέψει την υπόθεση τα τελευταία δύο χρόνια σε «one man show» και έχοντας πλέον ως άμεσο συνεργάτη του, τον Στέφανο Κοτσόλη. Είναι ασύλληπτα τα ποσά που έχει ξοδέψει τα τελευταία χρόνια ο ισχυρός άνδρας του «τριφυλλιού», που σε κάνει στα αλήθεια να σκέφτεσαι αν είναι ο ίδιος άνθρωπος που παρουσίαζε τέτοιο βαθμό απροθυμίας να εμπλέκεται με τον Παναθηναϊκό, που η ομάδα του είχε τιμωρηθεί και μάλιστα τότε είχε γλιτώσει πολλά χειρότερα.

Είναι ξεκάθαρο ότι εκείνος ο εαυτός του κάπου «εξαϋλώθηκε» και ο Γιάννης Αλαφούζος τα τελευταία τρία χρόνια κυνηγάει μετά μανίας το πρωτάθλημα και αυτό έχει φροντίσει να το δείξει με κάθε τρόπο. Περίπου με 50 εκατομμύρια... τρόπους μόνο το φετινό καλοκαίρι. Μέχρι τώρα το κοντέρ έχει καταγράψει 12 μεταγραφές και φυσικά είναι ένας «μαγικός» αριθμός που ηχεί πολλά καμπανάκια στους φίλους του Παναθηναϊκού.

«Τι έγινε τώρα δημοσιογράφοι; Ο Ράφα Μπενίτεθ είχε δίκιο που ήθελε 12-13 βασικούς για το καλοκαίρι; Γι' αυτό τον... έφαγαν», είναι περίπου το επιμύθιο μερίδας μηνυμάτων στα social media, σε youtubiκές εκπομπές κλπ.

Όχι, φίλε του Παναθηναϊκού! Και πάλι άδικο είχε ο Ράφα Μπενίτεθ. Μιλάμε για τον ίδιο προπονητή που στο μεταγραφικό παράθυρο του Ιανουαρίου, ήταν ήδη δύο μήνες στη θέση του και οι «πράσινοι» απέκτησαν τους Αντίνο, Γιάγκουσιτς, Τεττέη, Παντελίδη, Κοντούρη, Τσάβες, Σισοκό, Ερνάντεθ, από τους οποίους ο Ισπανός εισηγήθηκε τους δύο τελευταίους και πολλοί μπορεί ήδη να μην τους θυμούνται, «έθαψε» τους Παντελίδη, Γιάγκουσιτς και στο πλάνο ήταν να «θάψει» τους Τεττέη και Αντίνο, οι οποίοι επαναλαμβάνουμε ήρθαν στον Παναθηναϊκό επί δικής τους θητείας.

Επιπλέον, από τα 12 νέα πρόσωπα, οι πραγματικά βασικοί θα είναι περίπου οι μισοί ή κάτι παραπάνω (Πένια, ντε Φράι, φαν Ντρόγκελεν, Ουναΐ, Λούζα ή Κάνγκουα, Καμαρά, Λιβάι) και οι άλλοι απλά ανεβάζουν τον ποιοτικό πήχη του ρόστερ.

Οπότε, ναι, ο Ράφα Μπενίτεθ είχε άδικο και η νοοτροπία του που παρουσίασε με ενδεικτική την περίπτωση του Γιάγκουσιτς, τον οποίο δεν τον έβαλε ποτέ ως εκδίκηση, επειδή δεν ήταν δική του επιλογή, δεν είναι αισιόδοξα μηνύματα ότι μια συνεργασία μπορεί να μακροημερεύσει.

Σχετικά με τις δηλώσεις του περί επιτυχίας που ξεπέρασε με τον Λεβαδειακό, δεν είναι να δίνει κανείς ιδιαίτερη βάση. Κάθε επαγγελματίας προσπαθεί να πουλήσει καλύτερα τον εαυτό του, ειδικά στα τελευταία χρόνια μιας πλούσιας σταδιοδρομίας.