ΟΦΗ - Λεβαδειακός: Οι εκπλήξεις του πρωταθλήματος με τη «σφραγίδα» των προπονητών τους

• Από τους «εφιάλτες» στο όνειρο
• Η καλολαδωμένη επιθετική μηχανή του Νίκου Παπαδόπουλου

Κάθε χρονιά στη Stoiximan Super League υπάρχουν οι ομάδες-έκπληξη και αυτές διαχωρίζονται σε δύο κατηγορίες: τη δυσάρεστη, στην οποία συγκαταλέγονται ομάδες που δεν στάθηκαν αντάξιες των προσδοκιών, και την ευχάριστη, στην οποία ανήκουν τα... αουτσάιντερ που κανείς δεν περίμενε ότι θα εντυπωσιάσουν.

Τη σεζόν που ολοκληρώθηκε, ο «τίτλος» της ευχάριστης έκπληξης μπορεί να πάει σε δύο ομάδες. Από τη μία είναι ο Κυπελλούχος ΟΦΗ, ο οποίος κατέκτησε το δεύτερο τρόπαιό του έπειτα από 39 χρόνια, και από την άλλη ο Λεβαδειακός, που μπορεί στο τέλος της ημέρας να μην βγήκε στην Ευρώπη ή να μην κατέκτησε έστω την 5η θέση για το γόητρο, όμως σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς έπαιξε υπέροχο ποδόσφαιρο και έφτασε κοντά στη μεγάλη έκπληξη, δηλαδή να αφήσει εκτός τετράδας τον Παναθηναϊκό. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την υπέρβαση.

Φυσικά, τα... φώτα πέφτουν πάνω στους δύο αρχιτέκτονες αυτών των ομάδων: τον Χρήστο Κόντη και τον Νίκο Παπαδόπουλο, δύο προπονητές που μπορούν αναμφίβολα να λογίζονται ως οι κορυφαίοι Έλληνες του πρωταθλήματος και που σίγουρα έχουν κι άλλα να μας δείξουν στο μέλλον.

Δείτε Επίσης

Τσαμπούρης στο Gazzetta: «Το Κύπελλο είναι δικαίωση για όλους μας, το DNA του ΟΦΗ βοηθάει τους Έλληνες»

Από τους «εφιάλτες» στο όνειρο

Για τον ΟΦΗ αυτή η σεζόν ήταν αρκετά ιδιαίτερη, καθώς πέρασε και από τα δύο... στάδια που αναφέραμε. Μέχρι τον Δεκέμβριο πολλοί θα έκαναν λόγο για την απογοήτευση της χρονιάς, καθώς η ομάδα που έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας βρέθηκε να «κολλάει» στα χαμηλά στρώματα της βαθμολογίας και με την εικόνα της προκάλεσε ανησυχία ακόμα και για περιπέτειες περί παραμονής, όμως όλα αυτά τα «σύννεφα» έφυγαν από μία μόλις κίνηση. Την έλευση του Χρήστου Κόντη!

Ο ΟΦΗ ξεκίνησε το πρωτάθλημα με δύο νίκες στις πρώτες οκτώ αγωνιστικές και έχοντας τον αστερίσκο του εξ αναβολής ματς με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο οι Κρητικοί ήταν τότε στη 12η θέση, με μόλις 6 βαθμούς και η απόσταση από την επικίνδυνη ζώνη ήταν στο +1. Εκτός απο τα αποτελέσματα ο ΟΦΗ είχε κακή εικόνα και γνώρισε βαριές ήττες, στα ματς με Λεβαδειακό (4-0), Κηφισιά (1-3), Παναιτωλικό (4-2) και Ατρόμητο (1-3), στο... κύκνειο άσμα του Μίλαν Ράσταβατς.

Στις αρχές Νοεμβρίου ο Σέρβος τεχνικός αντικαταστάθηκε από τον Έλληνα κόουτς, ο οποίος λίγες μέρες νωρίτερα είχε φύγει από τον Παναθηναϊκό, καθώς η διοίκηση του Τριφυλλιού αποφάσισε να πορευθεί με τον Ράφα Μπενίτεθ.

Ο 51χρονος προπονητής πήγε στο ΒΑΚ με αύρα νικητή και εξ αρχής δεν μιλούσε για καμιά... παραμονή, κάτι το οποίο είναι αυτονόητο για μια ομάδα όπως ο ΟΦΗ, αλλά έκδηλα εξέφραζε την πεποίθηση του για τον στόχο του Κυπέλλου Ελλάδας, όντας μαζί με τον Μιχάλη Μπούση οι δυο άνθρωποι που πίστευαν πως αυτή η ομάδα μπορούσε να γράψει ιστορία.

Η αρχή ήταν δύσκολη και αυτό φαίνεται από το γεγονός πως στο ντεμπούτο του ο ΟΦΗ έχασε στην Τρίπολη με 3-0 από τον Αστέρα AKTOR, ο οποίος πέρασε μια πολύ δύσκολη χρονιά. Ο Κόντης και οι ποδοσφαιριστές του δούλεψαν πολύ και βήμα βήμα ήρθε η αλλαγή.

Καταρχάς ο Έλληνας κόουτς άλλαξε τον σχηματισμό από 4-2-3-1 σε 3-4-3, «δένοντας» την άμυνα του με τριάδα σέντερ μπακ και αξιοποιώντας τους επιθετικογενείς μπακ του, όπως ο Μπόρχα Γκονθάλεθ και ο Νίκος Αθανασίου, ο οποίος από όταν ήρθε πήρε τη... φανέλα σπίτι. Στη θέση του δεξιού μπακ - χαφ «αναγεννήθηκε» και ο Λέβαν Σενγκέλια, ο οποίος αποτέλεσε τον παίκτη - κλειδί στον τελικό.

Στην άμυνα ο Κόντης «εμφάνισε» τον Κωνσταντίνο Κωστούλα ως τρίτο στόπερ και ο νεαρός τον έβγαλε... ασπροπρόσωπο. Στην επίθεση η τριάδα Νους - Φούντας - Σαλσέδο είχε «δέσει» από την προηγούμενη χρονιά, ενώ στα χαφ ο Θανάσης Ανδρούτσος αναδείχθηκε σε ηγέτης του ΟΦΗ.

Με αυτήν τη «συνταγή» ο ΟΦΗ έκανε το «μπαμ» στις αρχές Ιανουαρίου όταν απέκλεισε την ΑΕΚ, νικώντας τη στη Νέα Φιλαδέλφεια με 1-0 και άνοιξε τον δρόμο προς τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Μετά τον θρίαμβο επί των μετέπειτα πρωταθλητών οι Κρητικοί βρήκαν την ψυχολογία για να κάνουν την... αντεπίθεση και στο πρωτάθλημα.

Η ομάδα του Κόντη δεν ηττήθηκε από καμία ομάδα εκτός του Big 4, καθώς νίκησε κατά σειρά Παναιτωλικό (1-0), Ατρόμητο (1-2), Λεβαδειακό (3-2), ΑΕΛ Novibet (3-0), είχε δυο εκτός έδρας ισοπαλίες με Κηφισιά (2-2) και Βόλο (1-1), ενώ το σπουδαίο «διπλό» στην έδρα του Άρη (0-2) έκρινε την είσοδο στα Play Off 5-8.

Παράλληλα ο ΟΦΗ απέκλεισε την ομάδα που έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν, τον Λεβαδειακό, ενώ κατάφερε να... τελειώσει πρόωρα για όλους τη διαδικασία των Play Off 5-8, με τον θρίαμβο του στον τελικό με τον ΠΑΟΚ.

Μπορεί η σεζόν να μην ξεκίνησε ιδανικά για τους Κυπέλλουχους, όμως στο τέλος η ιστορία έγραψε πως ο Όμιλος μετά από 39 χρόνια έφερε τρόπαιο στην Κρήτη και η επόμενη σεζόν θα τον βρει στη League Phase ευρωπαϊκής διοργάνωσης.

Η καλολαδωμένη επιθετική μηχανή του Νίκου Παπαδόπουλου

Η φετινή έκδοση του Λεβαδειακού δεν είχε προηγούμενο. Δεν έχει υπάρξει άλλη ομάδα από την περιφέρεια τα τελευταία χρόνια που να έχει να παρουσιάσει ένα σύνολο παικτών τόσο καλά δουλεμένο και με τέτοια επιθετικότητα.

Ο «αρχιτέκτονας» της ομάδας, Νίκος Παπαδόπουλος έγινε δέκτης της εμποστοσύνης του ιδιοκτήτη της ομάδας, Γιάννη Κομπότη, όταν είχε υποβάλλει την παραίτησή του την προηγούμενη χρονιά και «απάντησε» σ' αυτή προσφέροντας στον μεγαλομέτοχο του κλαμπ της Βοιωτίας την καλύτερη version της ομάδας του ever.

Οι δυό τους δημιούργησαν ένα πολύ ενδιαφέρον μείγμα έμπειρων παικτών, όπως οι Παλάσιος, Μάγκνουσον, Λοντίγκιν, ταλαντούχων νεαρών όπως οι Τσόκαϊ, Κωστή, Τσάπρας, Βήχος και Λιάγκας, οι τρεις τελευταίοι εκ των οποίων προήλθαν από τις ακαδημίες της ομάδας, παικτών-στοιχημάτων, όπως οι Όζμπολντ και Πεντρόσο, αλλά και λύσεων που είχαν δοκιμαστεί και παρέμειναν όπως οι Βέρμπιτς, Τσόκαϊ και Μπάλτσι.

Η ομάδα έκανε τρομερό ξεκίνημα και με όπλο την τρομερή επιθετική της λειτουργία έδωσε μάχη... σώμα με σώμα με τον Παναθηναϊκό για την τέταρτη θέση μέχρι το φινάλε το πρωταθλήματος ενώ έφτασε και μία... ανάσα από τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, όταν και αποκλείστηκε μέσα στην έδρα της από τον Κυπελλούχο ΟΦΗ, σ' έναν αγώνα που ήταν σαφώς καλύτερη.

Δυστυχώς για κείνους ο αποκλεισμός αυτός αποτέλεσε ένα turning point προς το χειρότερο, αφού η απογοήτευση που επήλθε και το δύσκολο πρόγραμμα που τους απέμενε μέχρι το φινάλε της κανονικής διάρκειας τους οδήγησε να χάσουν και την τετράδα.

Για να κατανοήσει κανείς πόσο σπουδαίο είναι αυτό που κατάφερε ο Λεβαδειακός τη φετινή σεζόν ακόμα και τώρα που δεν συμμετείχε στον τελικό ή δεν βγήκε Ευρώπη, μπορεί να εφαρμώσει δύο πρακτικές.

Η πρώτη είναι να δει τα εγκωμιαστικά σχόλια που υπάρχουν από τους φίλους όλων των ομάδων για το ποδόσφαιρο που έπαιζε και η άλλη είναι να ρίξει μια ματιά στους αριθμούς, που περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο τα κατορθώματά του.

Μιλάμε για την ομάδα που σημείωσε τα περισσότερα γκολ στο φετινό πρωτάθλημα με 63, έχοντας τέσσερα περισσότερα από τον δεύτερο ΠΑΟΚ και έξι από την πρωταθλήτρια ΑΕΚ.

Αν δούμε τα xG των Βοιωτών μέσω του Wyscout, τότε βλέπουμε πως είναι τέταρτοι στη σχετική λίστα με 49,77 πίσω από Ολυμπιακό, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ έχοντας στην ουσία σκοράρει 13,23 γκολ παραπάνω από το κανονικό.

Ωστόσο αυτό δεν συνέβη μόνο λόγω ρέντας, αλλά και επειδή μιλάμε για την ομάδα που φτιάχνει τις πιο επικίνδυνες τελικές του πρωταθλήματος. Κάθε τελική του Λεβαδειακού αξίζει 0,148, όταν μία μέση τελική φτάνει τα 0,10.

Όλο αυτό το αποτέλεσμα προήλθε από έναν συνδυασμό ατομικής ποιότητας και καλής λειτουργίας του συνόλου.

Η ομάδα του Νίκου Παπαδόπουλου ήταν τέταρτη σε κατοχή με 55,8%, 5η στο πρέσινγκ έχοντας 9,96 στο PPDA (πάσες που γίνονται μέχρι την πρώτη αμυντική δράση) και τρίτη σε πάσες ανά ματς με 410,02 παίζοντας ένα κυριαρχικό ποδόσφαιρο που σπανιότητα έχουμε δει στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου από μία ομάδα της Περιφέρειας.

Σίγουρα το πως τελείωσε η φετινή σεζόν αφήνει μία πικρία, όμως αυτή δεν πρέπει να επηρεάσει το εντυπωσιακό αποτέλεσμα που παρουσίασαν οι Βοιωτοί στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν.