Άρης: O πλέι μέικερ Ράτσιτς δείχνει το μεγαλύτερο αγωνιστικό λάθος

Ακόμη κι αν οι (βαθμολογικά) ανούσιοι αγώνες των Playoff δεν συμπεριληφθούν στα κριτήρια αξιολόγησης της χρησιμότητας κάθε ποδοσφαιριστή, υπάρχουν πράγματα τα οποία κανείς δεν μπορεί να πάρει αλόγιστα. Προφανώς αυτά αφορούν την τακτική προσέγγιση των αγώνων και την ολοφάνερη αξιοποίηση των χαρακτηριστικών των ποδοσφαιριστών. Το παράδειγμα του Ούρος Ράτσιτς – παράλληλα του τρόπου κίνησης των ακραίων επιθετικών αλλά και των full back – είναι χαρακτηριστικότερο όλων. Δηλαδή, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο Σέρβος μέσος είναι ο πολυτιμότερος παίκτης του Άρη στα παιχνίδια των Playoff, σαν το χθεσινό (13/5) απέναντι στον Βόλο, και στην πραγματικότητα, ο φυσικός ηγέτης αυτής της ομάδας.

Ο Ούρος Ράτσιτς έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Επιβλητικός στον άξονα της μεσαίας γραμμής λόγω κορμοστασιάς με εξαιρετική προστασία της μπάλας, παρέχει ασφάλεια στην πρώτη πάσα λόγω της γρήγορης ανάγνωσης της τοποθέτησης του αντιπάλου και φυσικά με αναγνωρισμένη ικανότητα στην κάθετη πάσα. Αντιθέτως, δεν είναι ο καταλληλότερος για να τρέχει… σαν το σκυλί στο χορτάρι, ίσα-ίσα που χρειάζεται ένα τέτοιο στα κοντινά του μέτρα. Εφόσον οι πλάγιοι επιθετικοί κάνουν την αυτονόητη κίνηση χωρίς την μπάλα, αυτομάτως αποκτά τη δυνατότητα ξεδιπλώματος και των επιθετικών χαρακτηριστικών του καθώς τού είναι εξαιρετικά εύκολες οι κάθετες πάσες, ανεξαρτήτως απόστασης. Στον αγώνα με τον Βόλο, η στατιστική κατέγραψε 7/11 (τέτοιες) πάσες και φυσικά η σχετική ικανότητά του σχημάτισε τη βάση στην επιθετική έκφραση του Άρη. Η συνολική ακρίβειά του στην πάσα έφτασε στο 82% και μάλιστα οι περισσότερες εξ’ αυτών έγιναν στο μισό του αντιπάλου.

Λόγω σωματικών χαρακτηριστικών, ο Ράτσιτς προφανέστατα έχει ικανότητα στο ψηλό παιχνίδι αλλά στη λίστα των επιθετικών χαρακτηριστικών του κυριότερο στοιχείο είναι η εκτέλεση από τη γραμμή της περιοχής. Σπανίως δεν έχει βρει εστία στα σχετικά σουτ που έχει επιχειρήσει φέτος. Αν συνολικά ο Άρης δούλευε γι’ αυτά τα σουτ του Σέρβου μέσου – ούτως ώστε να γινόντουσαν υπό καλύτερες συνθήκες – πιθανότατα σήμερα να ήταν και ο πρώτος σκόρερ της ομάδας.

Καθώς ο Σέρβος είναι η επιτομή του ομαδικού ποδοσφαιριστή, μέσα από την απόδοσή του, γίνεται ευνόητο, το πόσο καλύτερος είναι ο τρόπος αξιοποίησής του από τον Μιχάλη Γρηγορίου σε σχέση με τον Μανόλο Χιμένεθ. Στην πραγματικότητα, το μέγεθος του κακού που προκάλεσε η παράταση του διαστήματος παραμονής του Ισπανού τεχνικού αναδεικνύεται μέσα από τη βελτιωμένη εικόνα που παρουσιάζει ο Άρης επί Γρηγορίου. Ακόμη και σε παιχνίδια που δεν νίκησε, έκανε πραγματάκια στο γήπεδο σε αντίθεση με την εποχή του Ισπανού που παρήγαγε από… μηδέν έως τίποτε. Πέραν φυσικά του ότι ο Ισπανός προπονητής δεν είχε καταφέρει να «κερδίσει» έστω έναν παίκτη.

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, επαναλαμβάνω ότι σε ανούσια παιχνίδια, ο ένας βλέπει το ποτήρι μισοάδειο και άλλος μισογεμάτο, αλλά πρέπει να κατατεθεί ότι ο Άρης παίζει σωστά. Γιατί εμφανίζεται δημιουργικός, έχει off ball κινήσεις και δεν επιδεικνύει την αγωνιστική τεμπελιά και την τακτική απειθαρχία του προηγούμενου διαστήματος. Το «γιουρούσι» και η γενικότερη κακοτεχνία φθινοπώρου και χειμώνα, δεν συμβαίνει στους τελευταίους δύο μήνες. Ένα ακόμη στοιχείο που υποδηλώνει τη διαφορετικότητα των δύο εποχών είναι η αγωνιστική συμπεριφορά παικτών οι οποίοι ήταν «κομμένοι» από τον Χιμένεθ και εμφανίζονται καταλυτικοί στα Playoff. Εδώ μπορούμε απλά να βάλουμε μια φωτογραφία του Γιάννη Γιαννιώτα και τα σχόλια περιττεύουν…