Παναθηναϊκός: Όταν το προσπέρασμα του Λεβαδειακού είναι «κατόρθωμα» και η γιόμα σχέδιο, η ήττα είναι το λιγότερο...

Το τελευταίο ντέρμπι αιωνίων στη Λεωφόρο, δεν έφερε για τον Παναθηναϊκό μόνο μία ήττα και το τέλος σε κάθε συζήτηση για το αν προλαβαίνει κάτι παραπάνω από την τέταρτη θέση, όντας στο -11 από τον Ολυμπιακό, στο -8 από τον ΠΑΟΚ και στο -16 από την πρωτοπόρο ΑΕΚ, διαφορά που δείχνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο την απόσταση που έχει να διανύσει σε ποδοσφαιρικό επίπεδο την νέα αγωνιστική περίοδο για να διεκδικήσει τον τίτλο. Το βράδυ αυτό, ακόμη ένα πικρό βράδυ σε μία σούπερ αποτυχημένη σεζόν με ευθύνη της διοίκησης του συλλόγου, έφερε στον αφρό δύο μεγαλύτερα ζητήματα, θέματα, προβλήματα, πράγματα πιο σημαντικά από μία ήττα σε παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, σε play offs που αγγίζουν την αδιαφορία από βαθμολογικής άποψης για το Τριφύλλι. Το 0-2 ήταν το λιγότερο. Υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στον Παναθηναϊκό όταν ο προπονητής του, όπως και αν λέγεται, όποιος και αν είναι πόσω μάλλον όταν είναι ο Ράφα Μπενίτεθ των 4 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, μετά το παιχνίδι να κρίνει σωστό για την ομάδα, τον οργανισμό, τον εαυτό του να μιλήσει για το κατόρθωμα της προσπέρασης του Λεβαδειακού. ''That was an achievement'' ήταν τα λόγια του Ισπανού κόουτς που συμπλήρωσαν την περιγραφή της κατάστασης του -9 από το... μεγαθήριο που έπρεπε να προσπεράσει σε ερώτηση για τον στόχο από εδώ και πέρα.

First of all, για να παραμείνουμε σε περιβάλλον αγγλικών, το Τριφύλλι ήταν στο -9 με παιχνίδι λιγότερο από το εξαιρετικό σύνολο του Νίκου Παπαδόπουλου και επίσης όταν ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του συλλόγου στην 7η αγωνιστική ο Ράφα, ο Λεβαδειακός είχε 11 πόντους, ο Παναθηναϊκός 9 με ματς λιγότερο. Θεωρητικά, λοιπόν, στο +1. Και στο -5 από τον πρώτο της βαθμολογίας, τότε, ΠΑΟΚ. Οπότε δεν βρήκε μία τέτοια κατάσταση, κατάσταση η οποία δημιουργήθηκε στη συνέχεια και το όποιο προσπέρασμα του Λεβαδειακού δεν μπορεί να αποτελεί ούτε επίτευγμα, ούτε κατόρθωμα, ούτε τίποτα σοβαρό στο ποδοσφαιρικό του κομμάτι για τον Παναθηναϊκό! Ήταν απλά το αυτονόητο, απλά όπως έχουμε αναφέρει και σε πρόσφατο σημείωμα: Όλα είναι θέμα απαιτήσεων και πήχη στο Τριφύλλι. Αν το κριτήριο της αξιολόγησης δεν είναι το -16 από τον πρώτο, το -11 από τον δεύτερο και είναι η είσοδος στην τετράδα, τότε όλα είναι καλά, δεν χρειάζεται να αλλάξει τίποτα, να πούμε ένα μεγάλο ''μπράβο'' και να πάμε παρακάτω. Δεν μπορεί να αποτελεί κατόρθωμα για τον Παναθηναϊκό η τέταρτη θέση, δεν μπορεί να αποτελεί κατόρθωμα η παρουσία στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδος, όταν ήρθε ο αποκλεισμός με κάτω τα χέρια από τον ΠΑΟΚ. Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα έχει να κάνει με το αγωνιστικό σχέδιο του Παναθηναϊκού, ο οποίος στα μεγάλα παιχνίδια δεν απειλεί, δημιουργεί ελάχιστες ποιοτικές ευκαιρίες και για αυτό, από τα εννιά μεγάλα ματς επί Μπενίτεθ έχει πάρει τα δύο, έχει έξι ήττες και μια ισοπαλία.

Όταν στη διακοπή είχαμε αναφερθεί σε αυτή την κατάσταση που θα έπρεπε να αλλάξει ενόψει των υπόλοιπων αναμετρήσεων... πριονίζαμε δήθεν την θέση του προπονητή. Μέχρι που ήρθε το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, ακόμη ένα ματς, για να επιβεβαιώσει πως δημιουργικά το Τριφύλλι είναι κάτω του μετρίου. Με 0.67xG ανά παιχνίδι στα ντέρμπι, οι πιθανότητες επικράτησης είναι λίγες. Το σχέδιο στο δημιουργικό κομμάτι είναι το ίδιο, μονότονο, μη λειτουργικό και μη συμβατό με το ρόστερ και την ατομική του ποιότητα. Φεστιβάλ γιόμας στον Τεττέη και μετά ο Έλληνας φορ να κάνει τον σούπερ ήρωα. Δεν μπορεί αυτό να είναι το αγωνιστικό σχέδιο του Παναθηναϊκού, εκτός και αν ο οργανισμός πιστεύει πως έτσι μπορεί ο σύλλογος να πάρει του χρόνου το πρωτάθλημα ή έστω να το διεκδικήσει.

Εδώ υπάρχουν δύο σημαντικές λεπτομέρειες. Η πρώτη έχει να κάνει με το αγωνιστικό μοντέλο του προπονητή. Το ποδοσφαιρικό του id. Και είναι άδικο να περιμένεις κάτι διαφορετικό, από έναν κόουτς που έτσι βγάζει το παντεσπάνι του εδώ και πολλά χρόνια. Σε αυτό πιστεύει, δεν υπάρχει καλό ή κακό σχέδιο, υπάρχουν συμβατά ή μη σχέδια. Δεν φταίει ο Μπενίτεθ που ο Παναθηναϊκός δεν ήξερε πέρσι τον Οκτώβριο, ποιον προπονητή προσέλαβε πέρα από την λάμψη του βιογραφικού και το μεγαλείο του ονόματος, ούτε θα αλλάξει ο Ράφα στα 66 του. Όταν βγαίνεις στην αγορά για να πάρεις ό,τι καλύτερο υπάρχει και δεν εξετάζεις σοβαρά το ποιος και γιατί θες να είσαι πάνω στο χορτάρι, το να έρχεσαι μετά από έξι μήνες και να ζητάς τον λόγο δεν έχει νόημα. Το μόνο που έχει νόημα είναι να κοιταχθείς στον καθρέφτη. Τίποτα άλλο.

''Ναι μα με αυτό το ρόστερ, μόνο αυτό μπορεί να κάνει''. Ας την λιώσουμε και αυτή την καραμέλα, γιατί είναι πιθανό στο τέλος να πιστέψουμε πως κατεβήκαμε από κάποιον άλλον πλανήτη. Στους έξι μήνες, μετά από 40+ παιχνίδια, οι ιδέες του προπονητή είναι ξεκάθαρες. Εδώ υπάρχει μια ιδέα συγκεκριμένη, ένα αγωνιστικό σχέδιο συγκεκριμένο. Μη συμβατό. Ούτε με τον Παναθηναϊκό, ούτε με το ρόστερ. Αυτό το ρόστερ δηλαδή μπορεί να παίξει μόνο με φεστιβάλ γιόμας και περιμένοντας στη μεσαία γραμμή; Αυτό το ρόστερ δεν μπορεί να παίξει συνδυαστικό ποδόσφαιρο; Να πρεσάρει ψηλά; Να δημιουργεί καταστάσεις για να παίρνει το καλύτερο δυνατό από τους παίκτες του μέσα στον αγωνιστικό χώρο;

Κοτσόλης, Νάνο, Σίλντενφελντ, Κουτρουμπής, Τριανταφυλλόπουλος, Μέντες, Πράνιτς, Ζέκα, Αμπέντ, Λαγός, Καρέλης, Μπεργκ, Ατζαγκούν, Πέτριτς. Ένα μεγάλο κομμάτι από το ρόστερ του Παναθηναϊκού την σεζόν 2013-2014, όπου πήρε το Κύπελλο Ελλάδος, έπαιξε κυριαρχικό ποδόσφαιρο και είχε το αστρονομικό μπάτζετ των 4 εκατομμυρίων ευρώ! Εκείνο το ρόστερ μπορούσε να παίξει κάτι διαφορετικό και το φετινό, όχι; Πάμε σε ακόμη ένα παράδειγμα.

Σεζόν 2021-2022. Κι αυτό το ρόστερ έπαιξε κυριαρχικό ποδόσφαιρο, πήρε επίσης το Κύπελλο. Ήταν καλύτερο από το σημερινό; Μπρινιόλι, Κώτσιρας, Σένκεφελντ, Βέλεθ, Χουάνκαρ, Πέρεθ, Γκατσίνοβιτς, Αλεξανδρόπουλος, Βιγιαφάνιες, Κουρμπέλης, Παλάσιος, Σάρλια, Αϊτόρ, Ιωαννίδης, Καρλίτος, Μακέντα. Οι περισσότεροι ήταν... τελειωμένοι στην Παναθηναϊκή ατμόσφαιρα από την λαίλαπα Μπόλονι. Δεν... αναστήθηκαν, απλά κλήθηκαν να εξυπηρετήσουν ένα αγωνιστικό σχέδιο που έβγαζε στο χορτάρι τα θετικά τους στοιχεία.

Να αφήσουμε τον Παναθηναϊκό. Να πάμε στην ΑΕΚ. Και το περσινό ρόστερ της ΑΕΚ ήταν για... πέταμα στο τέλος της χρονιάς. Οι 9 από τους 14 που έπαιξαν στο 3-0 επί του ΠΑΟΚ, ήταν από το περσινό έμψυχο δυναμικό. Η φετινή Ένωση που καμία σχέση δεν έχει με την περσινή, τρία νέα πρόσωπα έχει ως πρωταγωνιστές. Τον Ρέλβας, τον Μάριν και τον Γιόβιτς. Οι υπόλοιποι είναι παίκτες που ο Νίκολιτς τους βρήκε στα Σπάτα. Ο Στρακόσα, ο Μουκουντί, ο Πήλιος, ο Ρότα, ο Πινέδα, ο Περέιρα, ο Γκατσίνοβιτς, ο Κοϊτά, ο Λιούμπισιτς, ο Μάνταλος και πάει λέγοντας.

Να πάμε και στην Θέλτα; Από τις τελευταίες θέσεις και με πωλήσεις των πιο σημαντικών της περιουσιακών στοιχείων τα τελευταία καλοκαίρια, βγήκε πέρσι στην Ευρώπη, το ίδιο πάει να κάνει και φέτος, έφτασε στους 8 του Europa League, έχει βελτιώσει όλους τους δείκτες της απόδοσής της πάνω στο χορτάρι.

Σε όλα τα παραπάνω παραδείγματα, ο κοινός παρανομαστής είναι η αγωνιστική ταυτότητα του προπονητή. Ανεξάρτητα από τα υλικά, τα μπάτζετ, τα πρωταθλήματα, όλες οι παραπάνω ομάδες είχαν την σφραγίδα του προπονητή που κατάφερε να φέρει στα δικά του μέτρα και θέλω, το ρόστερ με το οποίο κλήθηκε να συνεργαστεί και να δουλέψει.

Μόνο στον Παναθηναϊκό και πουθενά αλλού μπορεί να βρίσκει νόημα ΣΥΝΕΧΕΙΑ το ''να φύγουν 15 και να έρθουν 15''! Πόσω μάλλον την δεδομένη χρονική στιγμή, όταν τον Ιανουάριο έγιναν μεταγραφές που ξεπέρασαν τα 15 εκατομμύρια ευρώ και μόνο ο Τεττέη έχει καταφέρει να διακριθεί μέσα από το αγωνιστικό σχέδιο, ο Κοντούρης να ξεχωρίσει, την ώρα που αγνοείται ο Γιάγκουσιτς, ο Παντελίδης και ο Αντίνο με τον τρόπο που παίζει το Τριφύλλι, δεν μπορεί να δείξει τα καλά του αγωνιστικά στοιχεία.

Προφανώς το ρόστερ έχει θέματα στη μεσαία γραμμή, προφανώς χρειάζονται κινήσεις σημαντικές το καλοκαίρι αλλά από αυτό το σημείο μέχρι το ότι '' αυτό το ρόστερ μόνο αυτό μπορεί να κάνει'' υπάρχει χαοτική απόσταση. Το πρόβλημα δεν είναι το ρόστερ αλλά η αγωνιστικό ταυτότητα, το σχέδιο, η θετική επιρροή του προπονητή μετά από έξι μήνες, η μηδενική βελτίωση στο δημιουργικό κομμάτι...