Ο μακρύς δρόμος του πρωταθλητισμού για τον Παναθηναϊκό

Η κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος ολοκληρώθηκε για τον Παναθηναϊκό, ο οποίος δύο αγωνιστικές πριν το φινάλε κατάφερε να εξασφαλίσει την παρουσία του στα play offs και τούτο θα μπορούσε να τα πει όλα για την παρουσία, την εικόνα, την απόδοση του Τριφυλλιού στη φετινή Super League.

Με τρεις διαφορετικούς προπονητές, βεβαίως. Τον Ρουί Βιτόρια σε δύο παιχνίδια, τον Χρήστο Κόντη σε τέσσερα και τον Ράφα Μπενίτεθ σε είκοσι. Ένα σύνολο ταλαιπωρημένο από τις αλλαγές προπονητών, φιλοσοφιών, τακτικών, διατάξεων και προπονήσεων.

Το -11 από την ΑΕΚ, το -9 από τον Ολυμπιακό και το -8 από τον ΠΑΟΚ, θα μπορούσαν κι αυτά να μιλήσουν από μόνα τους, ωστόσο, υπάρχουν μερικά εξίσου σημαντικά στοιχεία που προκύπτουν από τους δείκτες απόδοσης του Τριφυλλιού σε σχέση με τον παλιό, καλό του εαυτό αλλά και σε σχέση με τον ανταγωνισμό.

Ο ανταγωνισμός μπορεί να αποτελεί ένα μέτρο σύγκρισης αλλά επειδή κάθε ομάδα μπορεί να επηρέασει μόνο όσα εκείνη κάνει, είναι πάντα προτιμότερο να κοιτά τον εαυτό της στον καθρέφτη.

Τα αποτελέσματα στο ποδόσφαιρο είναι ένα πράγμα. Άλλο ένα πράγμα, διαφορετικό, είναι η απόδοση. Το αν θα νικήσεις, θα έρθεις ισόπαλος ή θα χάσεις μπορεί να εξαρτηθεί από πολλούς και διαφορετικούς παράγοντες που δεν έχουν να κάνουν με την δική σου απόδοση. Η απόδοση, όμως, τα όσα κάνεις καλά ή λιγότερο καλά ή άσχημα πάνω στο χορτάρι, σε βάθος χρόνου, μπορούν να αποτελούν τον καλύτερο και μοναδικό σοβαρό κριτή πέρα από την όποια συγκυρία των αποτελεσμάτων που πολλές φορές οδήγησαν σε λανθασμένα συμπεράσματα. Πιο πρόσφατο παράδειγμα στον Παναθηναϊκό, η εποχή του Λάζλο Μπόλονι.

Τι θα συνέβαινε αν ο Παναθηναϊκός είχε πάρει το ματς με τον Παναιτωλικό, την ΑΕΛ, την Κηφισιά, τον Βόλο; Αυτό είναι ένα ερώτημα που μπορείς να ακούσεις για την φετινή παρουσία του Τριφυλλιού στο πρωτάθλημα. Τα αποτελέσματα που λέγαμε και παραπάνω. Οι συγκυρίες. Δοκάρι και μέσα, τρίποντο. Δοκάρι κι έξω, ισοπαλία. Στη μεγάλη εικόνα, στην ουσία των πραγμάτων, οι ''πράσινοι'' τερμάτισαν τέταρτοι, γιατί πολύ απλά, για μέχρι εκεί ήταν η απόδοσή τους. Συνολικά στις 26 αλλά και στις 20 αγωνιστικές επί των ημερών του Μπενίτεθ.

Το σύνολο του Ισπανού προπονητή είχε την τέταρτη καλύτερη παραγωγή ευκαιριών και την τέταρτη καλύτερη αμυντική λειτουργία. Και μάλιστα με μεγάλη διαφορά από τους δύο πρώτους του βαθμολογικού πίνακα.

2.14xG ο Ολυμπιακός, 2.03 η ΑΕΚ, 1.82 ο ΠΑΟΚ και μόλις στο 1.67 ο Παναθηναϊκός!

Στα xGA, δηλαδή στις ποιοτικές τελικές των αντιπάλων ανά παιχνίδι, η ομάδα του Μεντιλίμπαρ ήταν καταπληκτική στο 0.52, ο ΠΑΟΚ εξαιρετικός στο 0.68, η ΑΕΚ ''τσιμπημένη'' στο 0.96 με περιθώρια βελτίωσης αλλά με τον Στρακόσια να είναι ο πιο επιδραστικός κίπερ της Super League έχοντας ''σώσει'' 7 σίγουρα γκολ και ο Παναθηναϊκός στο 1.03, δεχόμενος ένα ''σίγουρο'' τέρμα ανά παιχνίδι.

Επίδοση προβληματική που την καθιστά ακόμη πιο προβληματική το γεγονός πως ο Παναθηναϊκός στο δημιουργικό κομμάτι δεν έχει την ομαδική ποιότητα των τριών μεγάλων αντιπάλων του.

Η σύγκριση με τον καλό του εαυτό είναι ακόμη πιο ενδεικτική για τον μακρύ δρόμο που πρέπει να διανύσει στην επόμενη κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος για να μπει στα play offs ως πρωταγωνιστής, ως διεκδικητής και όχι ως κάποιος που απλά θα παλέψει για το θαύμα του να προλάβει την τρίτη θέση. Όπως και το κάνουμε είναι τεράστια ποδοσφαιρική αποτυχία η τέταρτη θέση, οι μεγάλες διαφορές με τους αντιπάλους και δεν μπορεί να σταθεί κανένα επιχείρημα προόδου τύπου ''ήμασταν 9οι και τερματίσαμε 4οι'' όταν μιλάμε για τον Παναθηναϊκό.

Στη σεζόν 2022/2023 με μπάτζετ συγκλονιστικά μικρότερο από το φετινό, ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε την κανονική διάρκεια με 1.81xGoals ανά παιχνίδι και 0.75xGΑ, έχοντας πολύ καλή εικόνα τόσο δημιουργικά όσο πολύ περισσότερο ανασταλτικά, όπου η άμυνα ήταν και το δυνατό σημείο εκείνης της ομάδας. Ήταν η μόνη σεζόν που τερμάτισε πρώτος πριν τα play offs.

Στο εξάμηνο της επόμενης χρονιάς και μέχρι την απομάκρυνση του Ιβάν Γιοβάνοβιτς έφτασε την παραγωγή του πολύ υψηλά, στο 2.22xGoals, δίνοντας πιο επιθετικό τόνο στο παιχνίδι του, γεγονός που ανέβασε τα xGA στο 0.98 αλλά και πάλι η διαφορά του ''τι δημιουργώ και τι δέχομαι'' ήταν σε πολύ ικανοποιητικά επίπεδα.

Η λαίλαπα Τερίμ έριξε τους δείκτες κατακόρυφα. Το 2.22 έγινε 1.68 και το 0.98 μεταμορφώθηκε στο αδιανόητο για ομάδα πρωταθλητισμού, 1.32!

Ακόμη και η κανονική διάρκεια του Ρουί Βιτόρια στο 1.87xG-0.89xGA, είναι μία πολύ καλύτερη εικόνα απόδοσης σε σχέση με αυτή που ολοκλήρωσε την κανονική διάρκεια ο φετινός Παναθηναϊκός.

Ανεξάρτητα, λοιπόν, από τα αποτελέσματα, ο Παναθηναϊκός έχει να διανύσει μεγάλη απόσταση και να βελτιωθεί σημαντικά την νέα σεζόν για να φτάσει εκεί που πρέπει, να φτάσει στο σημείο να διεκδικήσει τον τίτλο με αξιώσεις.

Αυτό θα πρέπει να είναι το δίδαγμα για όλο τον οργανισμό. Η φετινή κανονική διάρκεια πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο σοβαρής μελέτης, για όσα έκανε η ομάδα πάνω στο χορτάρι, για τον τρόπο που προσπάθησε να πάρει τα παιχνίδια, για την όποια ταυτότητα του τελευταίου μήνα.

Μα πάνω από όλα θα πρέπει το κλαμπ να καταλήξει, να απαντήσει σε ένα κομβικό ερώτημα που δεν έχει απαντηθεί ποτέ τα τελευταία χρόνια, αν κρίνουμε από τους προπονητές που αναλαμβάνουν την ομάδα και πρεσβεύουν μόνιμα κάτι διαφορετικό ως προς το μοντέλο παιχνιδιού τους.

Το ερώτημα είναι απλό: Με ποιό ποδόσφαιρο πιστεύουμε ότι μπορούμε να γίνουμε πρωταθλητές και γιατί; Όταν ο Παναθηναϊκός απαντήσει στον εαυτό του, τα πράγματα ίσως να γίνουν πολύ πιο εύκολα για τις ποδοσφαιρικές του αποφάσεις στο μέλλον...