Με 32 προσθήκες σε δύο χρόνια, οι μεταγραφές δεν μπορεί να είναι η μόνη λύση στον Παναθηναϊκό

Βρισκόμαστε στην εποχή της σεζόν, όπου το ρόστερ του Παναθηναϊκού είναι όλο για... πέταμα. Στην εποχή όπου στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα υπάρχει το ''διώξε τους όλους και φέρε 25 καινούριους'', στην συνθήκη εκείνη όπου καίγονται οι πάντες και τα πάντα.

Φυσικά το Τριφύλλι έχει ανάγκη από ενίσχυση στη τρέχουσα μεταγραφική περίοδο. Φυσικά πρέπει να διορθώσει τα μεγάλα καλοκαιρινά λάθη, στα οποία μέχρι στιγμής δεν έχει κάνει τις επιλογές του και αναφερόμαστε στον άξονα της μεσαίας γραμμής. Στο ''8'' και στο ''10''. Απέκτησε μέχρι στιγμής φορ, δύο εξτρέμ, έναν τερματοφύλακα και έναν κεντρικό χαφ.

Παιδιά με προοπτική, ταλέντο, χαρακτηριστικά που έλειπαν, που φέρνουν νέο αέρα στα αποδυτήρια αλλά μέχρι στιγμής απουσιάζουν οι ηγετικές φυσιογνωμίες στο πιο νευραλγικό χώρο του γηπέδου. Στα χαφ. Δεν είναι ευνοϊκή η καθυστέρηση αλλά από την άλλη ο αθλητικός και ο τεχνικός διευθυντής είναι μόλις δύο μήνες στον σύλλογο, μην τους φορτώσουμε αμαρτίες προηγούμενων καταστάσεων.

Οι μεταγραφές, όμως, απαγορεύεται να αντιμετωπίζονται από τον οργανισμό ως η μοναδική διαδικασία προόδου, βελτίωσης και λύσεων των προβλημάτων. Τα τελευταία δύο χρόνια, από τον Ιανουάριο του 2024 μέχρι τον φετινό, το Τριφύλλι έχει ολοκληρώσει 32 μεταγραφές!

Όχι δεν είναι... τυπογραφικό λάθος. Είναι η πραγματικότητα. 32! Σχεδόν τρεις ενδεκάδες παικτών έχουν εμφανιστεί στο Κορωπί και το λιγότερο θα φτάσουν τους 34 στο φινάλε της τρέχουσας μεταγραφικής περιόδου.

Από τότε μέχρι και σήμερα, ο σύλλογος όχι μόνο δεν κατέκτησε τον τίτλο αλλά δεν έφτασε καν στη διαδικασία διεκδίκησής του. Όχι μόνο δεν έλυσε τα προβλήματά του, αλλά απέχει αρκετά από το να χαρακτηριστεί μία καλή ομάδα με συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα πάνω στο χορτάρι. Η εξήγηση είναι απλή και όχι η απάντηση δεν κρύβεται στο ''και οι 32 που ήρθαν ήταν λίγοι για τον Παναθηναϊκό''.

Ο Παναθηναϊκός την διετία 2013-2015 και την διετία 2021-2023, παρουσίασε πολύ καλές ομάδες με Αναστασίου και Γιοβάνοβιτς, με τον προϋπολογισμό να απέχει χαοτικά σε σχέση με αυτόν των τελευταίων δύο ετών. Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία στο ποδόσφαιρο από μόνα τους.

Η αξία του καλού συνόλου, της συνέχειας σε ένα ποδοσφαιρικό σχέδιο, της συνέπειας στο τι θέλεις να παρουσιάζεις στον αγωνιστικό χώρο, είναι αγαθά ποδοσφαιρικά πολύ πιο σημαντικά από τις μεταγραφές. Πράγματα που εδώ και δύο χρόνια απουσιάζουν από το κλαμπ, προφανέστατα με απόλυτη ευθύνη της διοίκησης, όπου στο τέλος της ημέρας αποφασίζει για τους πάντα και τα πάντα, όπως συμβαίνει σε όλους τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους.

Πρόσφατα έγινε μια νέα αρχή στο κλαμπ, μια αρχή απολύτως ορθή και με σοβαρούς ανθρώπους του ποδοσφαίρου και σε αυτή την νέα αρχή είναι ζωτικής σημασίας το να μπορέσει ο Παναθηναϊκός να βρει το ποδοσφαιρικό νόημα, το οποίο δεν κρύβεται πίσω από τις μεταγραφές αλλά μέσα από την δημιουργία ενός αγωνιστικού μοντέλου, το οποίο θα εξυπηρετούν οι μεταγραφές.

Ανάμεσα σε αυτούς τους 32 παίκτες, ήρθαν κάποιοι επί Τερίμ, επί Αλόνσο, επί Βιτόρια, επί Μπενίτεθ και πάει λέγοντας. Διαφορετικοί προπονητές, διαφορετικά μοντέλα, άλλους παίκτες ήθελε ο ένας, άλλους ο άλλος.

Όταν δεν υπάρχει σταθερότητα και συνέπεια, το αποτέλεσμα θα είναι να ξοδεύονται εκατομμύρια χωρίς να υπάρχει ουσία.

Για αυτό και το πιο σημαντικό πράγμα για τον Παναθηναϊκό μέχρι το τέλος της σεζόν είναι να μπορέσει να κοιταχθεί στον καθρέφτη της αγωνιστικής περιόδου στο φινάλε και να πει στον εαυτό του πως ''είμαι μια καλή ομάδα, έχω συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα και με 4-5 τοπ καλοκαιρινές κινήσεις θα μπω στη νέα σεζόν ως πρωταγωνιστής και όχι ως κομπάρσος''...