Η μέρα της Μαρμότας του εξτρέμ

Κάθε μεταγραφική περίοδος είναι στην πραγματικότητα και μια αφορμή για συζητήσεις. Έχει ενδιαφέρον ότι το πράγμα θυμίζει πολύ συχνά με τα όσα συνέβαιναν στην ωραία εκείνη παλιά ταινία με τον Μπιλ Μάρεϊ που λεγόταν «η Μέρα της Μαρμότας». Συχνά οι οπαδοί των ομάδων εγκλωβίζονται σε μια συζήτηση που έρχεται και επανέρχεται χωρίς ποτέ ν’ αλλάζει. Στον ΠΑΟΚ πχ συζητάνε πάντα στις τελευταίες μεταγραφικές περιόδους για το σέντερ φορ που θα ρθει και θα κάνει την διαφορά κτλ. Στον Ολυμπιακό το πράγμα έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον γιατί ο εγκλωβισμός σε τέτοιου τύπου συζητήσεις είναι διαρκής: απλά αλλάζουν οι θέσεις για τις οποίες γίνονται οι συζητήσεις. Θυμάμαι παλιά, για πάνω από τέσσερα – πέντε χρόνια (δηλαδή για καμιά δεκαριά μεταγραφικές περιόδους) οι συζητήσεις είχαν να κάνουν με τον στόπερ που θα ερχόταν και θα έκανε την διαφορά. Τώρα συζητάνε εδώ και πολύ καιρό για το περίφημο εξτρέμ που θα ρθει και θα χαλάσει κόσμο. Ποιο είναι το παράδοξο; Ότι εξτρέμ έρχονται διαρκώς! Κι όσο πιο πολλά έρχονται τόσο μεγαλύτερη είναι η συζήτηση. Χωρίς κανείς σχεδόν να προβληματίζεται γιατί αυτά τα εξτρέμ πάντα έρχονται και πάντα λείπουν.

Εντεκα και πάλι ψάχνει

Για να μην παρεξηγηθώ θέλω να πω ότι συντάσσομαι με όλους όσους λένε ότι ο Ολυμπιακός χρειάζεται οπωσδήποτε ένα εξτρέμ. Δεν το λέω γιατί απαραίτητα έχουν δίκιο, αλλά γιατί σε γενικές γραμμές συμφωνώ με την άποψη ότι «ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο» και νομίζω πως σε όλες τις ομάδες οι απαιτήσεις των οπαδών έχουν να κάνουν με αυτό κυρίως: ο κόσμος θέλει να βλέπει καλύτερους παίκτες οπότε καλώς να έρθουν. Μόνο που στην περίπτωση του πρωταθλητή και της συζήτησης για εξτρέμ υπάρχει μια λεπτομέρεια: στον Ολυμπιακό τον καιρό του Μεντιλίμπαρ έχουν χρησιμοποιηθεί οκτώ ξένοι εξτρέμ, δηλαδή ο Ζέλσον, ο Πάλμα, ο Βέλντε, ο Στρεφέτσα, ο Γουίλιαν, ο Καμπελά, ο Γιαζίτζι και ο Ποντένσε, ο Βάσκος κόουτς είχε στην θέση αυτή ένα ένατο - και Ελληνα - που έφυγε (τον Γιώργο Μασούρα), και είχε ως βασικό εξτρέμ το περασμένο καλοκαίρι στην περίοδο της προετοιμασίας τον Πνευμόνιδη. Επίσης έχει χρησιμοποιήσει στην θέση αυτή (και επανειλημμένως) τον Ροντινέι. Εχουν δουλέψει δηλαδή με τον κόουτς έντεκα (!) εξτρέμ σε δυο χρόνια και αναζητείται κι άλλος! Κι ορθώς αναζητείται. Αλλά δεν ξέρω γιατί ο δωδέκατος θα είναι καλύτερος από τους έντεκα προηγούμενους. Αφήνω μάλιστα εκτός της σχετικής λίστας και τον Μπάμπη Κωστούλα, αλλά και τους Τσικίνιο και Ταρέμι που έχουν χρησιμοποιηθεί στο πλάι: ας πούμε ότι αυτοί έπαιξαν ως εξτρέμ σε κάποιες ειδικές περιπτώσεις ως λύσεις ανάγκης.

Ολοι βρήκαν ομάδες

Είναι όλοι αυτοί οι παίκτες που δούλεψαν με το Βάσκο κακοί; Δεν ξέρω: αυτό που ξέρω είναι ότι όποιοι έφυγαν βρήκαν ομάδες αμέσως. Ο Γουίλιαν ήρθε μεγάλος, έφυγε γρήγορα, αλλά η Φούλαμ τον πήρε πίσω αμέσως: σήμερα βρίσκεται στην Γκρέμιο. Ο Πάλμα είναι στην Λεχ Πόζναν και ήταν στην καλύτερη ενδεκάδα του πολωνικού πρωταθλήματος στον πρώτο γύρο. Ο Μασούρας πήρε στην Σαουδική Αραβία το μεγαλύτερο συμβόλαιο της καριέρας του αφού προηγουμένως πέρασε από την Μπόχουμ. Ο Βέλντε πωλήθηκε στους Τίμπερς του Πόρτλαντ για 4,5 εκατ ευρώ: για να δώσουν οι Αμερικάνοι τα χρήματα κάτι έβλεπαν. Ο Καμπελά βαρέθηκε να μην υπολογίζεται και πήγε στην Ναντ, όπου τον υποδέχτηκαν ως σωτήρα.

Αλλά ας μην μιλάμε για αυτούς που έφυγαν: ας δούμε αυτούς που υπάρχουν. Ο Ποντένσε ξέρουμε τι μπορεί να κάνει: βέβαια η σεζόν του είναι για την ώρα κατώτερη της προηγούμενης. Ο Στρεφέτσα ήρθε από την Κόμο στην οποία ήταν ένας από τους καλύτερους επιθετικούς: η αλήθεια είναι ότι κι αυτός δυσκολεύεται. Ο Γιαζίτζι δυσκολεύεται μάλλον λιγότερο, αφού κάθε φορά που χρησιμοποιείται κάτι σκαρώνει, αλλά παίζει και πιο λίγο και ίσως για αυτό να διακρίνεται περισσότερο: αν έπαιζε πιο πολύ θα υπήρχε γκρίνια και για αυτόν όπως και για τον Ζέλσον πχ. Ο Πνευμονίδης γύρισε στον Ολυμπιακό β΄ όπου παιδεύονται να τον κάνουν «δεκάρι». Αλλά όταν καμιά δεκαριά παίκτες δυσκολεύονται (είτε είναι νέοι, είτε είναι έμπειροι, είτε γνωρίζουν το πρωτάθλημά μας, είτε όχι) είμαστε βέβαιοι ότι είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για τα όποια προβλήματα τους;

Η ερώτηση που εγώ κάνω είναι πολύ απλή: μήπως το παιχνίδι του Μεντιλίμπαρ με την γνωστή πίεση ψηλά και τα πολλά γεμίσματα δεν βολεύει πολύ τα εξτρέμ; Η δική μου υποψία είναι πως αυτό κυρίως συμβαίνει. Στο μοντέρνο ποδόσφαιρο, αν θέλεις να βοηθήσεις τον εξτρέμ, δεν αρκεί να τον χρησιμοποιείς ή να του λες «πάρε τη μπάλα και κάνε ό,τι σε φωτίσει ο Θεός»: πρέπει να στήσεις γύρω του ένα μηχανισμό. Δείτε για παράδειγμα πως αξιοποιεί ο Λουτσέσκου τον αγέραστο Τάισον. Φέτος χρησιμοποιεί πίσω του ένα πιο στατικό μπακ από τον Μπάμπα, δηλαδή τον Τέιλορ, ώστε να μην είναι υποχρεωμένος ο Βραζιλιάνος συνεχώς να γυρίζει, ενώ ζητάει από τον Κωνσταντέλια να παίζει πολύ από τα αριστερά του ώστε ο Τάισον να έχει στήριγμα, αλλά και χώρους αφού καμιά ομάδα δεν μπορεί να αδιαφορήσει για αυτές τις μετατοπίσεις του Κωνσταντέλια.

Σε φουλ κίνηση

Στον Ολυμπιακό δεν λείπουν τα εξτρέμ: λείπει ένα παιχνίδι για τα εξτρέμ. Όποιος στη μέρα του μπορεί να κάνει ατομικές ενέργειες μπορεί να διακριθεί – ο Ζέλσον πχ. Αλλά οι ατομικές ενέργειες είναι δύσκολα πράγματα όταν απέναντί σου έχεις σταθερά δύο παίκτες καθώς όλες σχεδόν οι ομάδες τον Ολυμπιακό τον περιμένουν οργανωμένα στα μετόπισθεν έχοντας δει τα παιχνίδια του. Οι εξτρέμ χρειάζονται κυρίως χώρους και τους χώρους τους έχεις όταν ανοίγεις τις κλειστές άμυνες, δηλαδή όταν σκοράρεις νωρίς. Αλλά ο Ολυμπιακός αργεί συνήθως να μπει στα ματς: έχοντας την σιγουριά ότι ο Ελ Καμπί ένα γκολ θα το βρει, αποφεύγει τα ρίσκα – οι χαφ του πχ πατάνε σπάνια την αντίπαλη περιοχή και απλά μαζεύουν «δεύτερες μπάλες». Κι ο τρόπος αυτός δεν βολεύει πολύ τα εξτρέμ που έχουν στην πραγματικότητα δυο επιλογές: ή να γεμίσουν για τον φορ ή να συγκλίνουν και να σουτάρουν από μακριά και σε κίνηση. Αν ο Ολυμπιακός είχε ένα παίκτη που μπορούσε να πετύχει δέκα γκολ το χρόνο σουτάροντας σε φουλ κίνηση όπως ο Ρόμπεν κάποτε θα τον πουλούσε 35 εκατομμύρια χθες.

Στόπερ και φορ

Ο Μεντιλίμπαρ που δεν ζητάει εξτρέμ μετ’ επιτάσεως όπως οι οπαδοί δεν είναι κουτός: ξέρει το είδος της δυσκολίας που αντιμετωπίζουν οι παίκτες του. Από την άλλη είναι εντυπωσιακό πως ο Βάσκος βελτιώνει τους στόπερ πχ. Επί των ημερών του είδαμε τον καλύτερο Ρέτσο, προσφέρει πάντα ο Μπιανκόν, έγινε άλλος παίκτης ο Πιρόλα με τον οποίο οι Ιταλοί τρίβουν τα μάτια τους, γίνεται συνεχώς καλύτερος ο Καλογερόπουλος και φυσικά έκανε ο Κάρμο μαζί του τα κορυφαία παιχνίδια της καριέρας του - παιχνίδια που δεν έκανε σε άλλη ομάδα και μου φαίνεται δύσκολο να τα ξανακάνει. Γιατί; Γιατί τα στόπερ είναι προστατευμένα όχι μόνο από δύο αμυντικά χαφ, αλλά από μια ολόκληρη εξάδα ποδοσφαιριστών που πρεσάρει, πιέζει, δεν επιτρέπει κάθετες πάσες και κατά συνέπεια ούτε και πολλά ένας εναντίον ενός. Με τον Μεντιλίμπαρ προκόβουν βέβαια και οι χαφ που παίζουν μπροστά από την άμυνα γιατί τα όσα ζητά είναι απλά: κάπως έτσι έχει ωριμάσει ο Εσε, ο Μουζακίτης κάνει βήματα προόδου συνεχώς, ο Γκαρθία χάρη στον προπονητή του παρατείνει την καριέρα του και ο κατά πολλούς «άχρηστος περιπατητής» Ιμπόρα, μόλις βρήκε τον Βάσκο έγινε ένα από τα μυστικά της ομάδας που κέρδισε το Conference League.

Βελτιώνονται επίσης με τον Μεντιλίμπαρ τα φορ. Ο Ελ Καμπί σκοράρει ακατάπαυστα αλλά αυτός είναι μια περίπτωση μόνος του. Ας δούμε τις άλλες. Ο Κωστούλας βρέθηκε στην Πρέμιερ λιγκ. Ο Γιάρεμτσουκ πέρσι αναγεννήθηκε μετά από δύο χρόνια γεμάτα δυσκολίες. Ο Ταρέμι φέτος ξαναθυμήθηκε τα νιάτα του. Η γρήγορη μεταφορά της μπάλας στην αντίπαλη περιοχή είναι όνειρο για κάθε φορ.

Ο Ολυμπιακός μπορεί να πάρει όχι ένα, αλλά τρία εξτρέμ. Τι έντεκα, τι δεκατέσσερις. Μόνο που να βρει κάποιον που με την μπάλα στα πόδια θα ντριπλάρει τρεις παίκτες, θα μπαίνει στην περιοχή, θα ντριπλάρει κι ένα τέταρτο και θα σκοράρει ή θα δίνει ασίστ για να μπει ο φορ με την μπάλα στα δίχτυα με λιγότερο από 50 εκατομμύρια είναι δύσκολο να βρει.