Άρης: Ο Μάρτιν Χόνγκλα είναι μαθημένος στα δύσκολα

• «Στην Μπαρτσελόνα απαγορευόταν να είσαι σκληρός με τον Μέσι»
• Οι «διαφωνίες» των προπονητών για τη θέση του

Το… «κάλλιο αργά παρά ποτέ» ταιριάζει στην περίσταση καθότι και το περασμένο καλοκαίρι ο 27χρονος μέσος είχε ετοιμάσει βαλίτσες με προορισμό τη Θεσσαλονίκη αλλά αυτή η μεταγραφή χρειάστηκε έξι μήνες για την ολοκλήρωσή της. Οι πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας γνωρίζουν αν τα γραφειοκρατικά ζητήματα που αφορούσαν την άφιξη και διαμονή της οικογένειάς του Μάρτιν Χόνγκλα στην Ελλάδα ήταν η πραγματική αιτία της καθυστέρησης ή αν ο Άρης εμφανίστηκε πιο αποφασιστικός στις (προ ημερών) διαπραγματεύσεις με τη Γρανάδα. Η απόσβεση μιας επένδυσης της τάξεως των 3 εκατ. ευρώ ήταν ο βασικός στόχος της ισπανικής ομάδας η οποία είχε να διαχειριστεί και τις υψηλότατες φιλοδοξίες της για τον Καμερουνέζο, όπως αποτυπώθηκαν αυτές μέσα από τη ρήτρα των 10 εκατ. ευρώ που περιλάμβανε το συμβόλαιό του. Δηλαδή, ο συμβιβασμός με την πραγματικότητα και της αποκόμισης ενός ποσού περί των 1.3 εκατ. ευρώ (σ. σ. αυτό προβλέπει η συμφωνία με τον Άρη), ήταν αναγκαίος.

Σε αυτή την υπόθεση, υπήρξε ένα δεδομένο. Η εκατέρωθεν επιθυμία για διαζύγιο. Η Γρανάδα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να νιώσει ο Χόνγκλα… ξένο σώμα στην ομάδα. Ο 27χρονος έχασε τον ρόλο του και ουσιαστικά βγήκε ολοκληρωτικά από πλάνο του προπονητή. Ταυτόχρονα, είχε ένα από τα μεγαλύτερα συμβόλαια στο ισπανικό club με ετήσιες απολαβές περί του ενός εκατομμυρίου ευρώ. Από την άλλη πλευρά, ο Καμερουνέζος επίσης ήθελε να κλείσει αυτό το κεφάλαιο, γι’ αυτό εξάλλου είχε θετική προδιάθεση σε κάθε άλλη προσφορά. Αυτά τα συναισθήματα δεν ήταν τίποτε λιγότερο από τις συνέπειες μιας αλλοπρόσαλλης σχέσης. Υπήρξαν στιγμές αναγνώρισης του ρόλου που διαδραμάτισε η Γρανάδα στο σταδιακό χτίσιμο της καριέρας του αλλά και το αντίθετο. Όπως για παράδειγμα την εποχή του «δανεισμού» του στην Μπαρτσελόνα για λογαριασμό της δεύτερης ομάδας.

Τότε, ο Μάρτιν Χόνγκλα είχε χαρακτηρίσει υποκριτική τη στάση των ανθρώπων της Γρανάδα καθώς όπως είχε πει… «ούτε που είχαν ασχοληθεί μαζί μου για έξι μήνες και ξαφνικά έγιναν τόσο φιλικοί απέναντί μου». Είχε προηγηθεί το τηλεφώνημα ανθρώπου της Μπαρτσελόνα και στη πραγματικότητα, η διερευνητική επαφή για τις σκέψεις του αθλητή. Η αλήθεια είναι ότι, όταν σε ηλικία 18 ετών η Γρανάδα απέκτησε τα δικαιώματά του, τον ενέταξε κατευθείαν στη δεύτερη ομάδα. Στα μέσα εκείνης της σεζόν (2016-17) προήχθη στην πρώτη έπειτα από εισήγηση του Λούκας Αλκαράθ αλλά η αποχώρηση του τελευταίου είχε τη σημασία της στη σταδιακή υποβάθμιση του ρόλου του.

«Στην Μπαρτσελόνα απαγορευόταν να είσαι σκληρός με τον Μέσι»

Γενικώς, η υπόθεση «Μπαρτσελόνα» αποδείχθηκε εξαιρετικά χρήσιμη για τον ίδιο, τόσο σε ποδοσφαιρικό επίπεδο όσο και στην ερμηνεία συμπεριφορών ανθρώπων του ποδοσφαίρου. Ο Χόνγκλα έκρινε ότι ουδέποτε αντιμετωπίστηκε ως άνθρωπος αλλά ως ένα περιουσιακό στοιχείο από το οποίο η Γρανάδα ήθελε απλά να κερδίσει. Κάποια χρόνια μετά, ως ποδοσφαιριστής της Άντβερπ, είχε μιλήσει για την εμπειρία της συμμετοχής στις προπονήσεις της πρώτης ομάδας των Καταλανών και είχε πει μεταξύ άλλων ότι… «στην Μπαρτσελόνα δεν επιτρεπόταν να είσαι πολύ σκληρός (στα μαρκαρίσματα) με τον Μέσι, στη διάρκεια των προπονήσεων. Ωστόσο, ως χαρακτήρας, ήταν ανοιχτός. Ερχόταν να σου μιλήσει και να σε κατευθύνει. Συνολικά ήταν ένα φανταστικό περιβάλλον μάθησης».

Η αποστολή οπτικού υλικού από τις προπονήσεις με επισημάνσεις για λάθη και πραγμάτων έχριζαν διόρθωσης ήταν ένα από τα στοιχεία που ξεχώρισε από την παρουσία του στην Μπαρτσελόνα. «Όλες οι προπονήσεις βιντεοσκοπούνταν και στέλνονταν στους παίκτες για να τις μελετήσουν. Καταλάβαινες τι δεν πήγε καλά και πού πρέπει να δώσεις προσοχή. Είναι μια διαδικασία που οφείλει να ακολουθήσεις ένας ποδοσφαιριστής για να σημειώσει πρόοδο», είχε πει. Κατά τον ίδιο, στην Μπαρτσελόνα απέκτησε καλύτερη αντίληψη για το ποδόσφαιρο παράλληλα της τακτικής πειθαρχίας. Είχε πει ότι στις προπονήσεις των «Μπλαουγκράνα» έμαθε να χρησιμοποιεί καλύτερα τον χώρο αποφεύγοντας τα άσκοπα τρεξίματα αποκτώντας καλύτερο timing κινήσεων, αυξάνοντας επίσης το επίπεδο έντασης του παιχνιδιού του.

Οι «διαφωνίες» των προπονητών για τη θέση του

Αυτές είναι αυταπόδεικτες μέσα από τους διαφορετικούς αγωνιστικούς ρόλους που χρειάστηκε να υπηρετήσει. Στην παρθενική σεζόν του στη δεύτερη ομάδα της Γρανάδα χρησιμοποιήθηκε στο κέντρο της άμυνας και σε διάταξη 4-2-3-1. Εκεί διατηρήθηκε και επί Λούκας Αλκαράθ στην πρώτη ομάδα αλλά και στα ελάχιστα λεπτά συμμετοχής που πήρε επί ημερών Τόνι Άνταμς. Στην Μπαρτσελόνα, ο Ζεράρ Λόπεθ δεν του έδωσε περισσότερα από 240 αγωνιστικά λεπτά, σε όλα όμως είχε ρόλο αμυντικού χαφ. Την επόμενη σεζόν στη Γρανάδα, επί Πέδρο Μορίγια, χρειάστηκε να επανέλθει και σε ρόλο στόπερ. Αντιθέτως, ο Φάμπρι Γκονζάλες – στη μισή χρονιά δανεισμού του στην Καρπάτι Λβιβ – δεν τον εδραίωσε απλά στον άξονα της μεσαίας γραμμής, αλλά του παρείχε ελευθερία κινήσεων εκτιμώντας τα επιθετικά χαρακτηριστικά του και την ικανότητα του στο παιχνίδι μετάβασης.

Κάτι αντίστοιχο έγινε αρχικά και στην Άντβερπ, όταν η τελευταία απέκτησε τα δικαιώματά του έναντι 1.6 εκατ. ευρώ, όπου συνυπήρξε με τον Λάζλο Μπόλονι. Ο πρώην προπονητής του ΠΑΟΚ δεν του έδειξε εμπιστοσύνη και… πήρε την απάντησή του από τον αντικαταστάτη του και νυν προπονητή της Κλάμπ Μπριζ. «Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτός ο παίκτης έπαιζε ελάχιστα. Δεν είναι ο κλασικός αμυντικός χαφ γιατί έχει επιθετικά χαρίσματα», είχε πει ο Ιβάν Λέκο ο οποίος τον χρησιμοποίησε στον άξονα σε σύστημα 3-4-3.

Πηγαίνοντας στη Βερόνα έναντι 3.7 εκατ. ευρώ, ο Εουσέμπιο Ντι Φραντσέσκο δεν θέλησε να του αλλάξει θέση στο δικό του 3-4-2-1 ενώ επί Ιγκόρ Τούντορ δεν πέρασε και τις πιο ευχάριστες ημέρες στην καριέρα του. Ακολούθησε η Βαγιαδολίδ όπου τόσο ο Πακετά όσο και ο Πάουλο Πετσολάνο ήθελαν να αντλήσουν μόνο τα αμυντικά στοιχεία του. Εκεί υπήρξε συμπαίκτης με τον Μόντσου με τον οποίον θα ανταμώσουν και πάλι στον Άρη. Αντιθέτως, για τον Μάρκο Μπαρόνι – στην επιστροφή του στη Βερόνα – ο ρόλος του εσωτερικού μέσου ταίριαζε περισσότερα στα στοιχεία του. Επιστρέφοντας στη Γρανάδα, συνεργάστηκε με τέσσερις διαφορετικούς προπονητές, σ’ ένα απίστευτο αλαλούμ το οποίο κάθε άλλο παρά βοήθησε ποδοσφαιριστές στην ανέλιξή τους.