Δημήτρης Εμμανουηλίδης: Το άπιαστο άλογο που κάλπασε πάνω στον πόνο

• Η πολυμελής οικογένεια, ο αναβάτης πατέρας κι η μητέρα - βράχος μέχρι το τέλος...
• Η μπάλα έγινε ο καλπασμός του...
• Η επιστροφή στην Ελλάδα και τα... κλειστά αυτιά στους επαίνους

Δημήτρης Εμμανουηλίδης. Ο παίκτης που ξεχωρίζει από τον Αστέρα Aktor στο όχι και τόσο καλό ξεκίνημα της ομάδας του. Με 2 γκολ σε 6 ματς και τις τρομερές ενέργειες στα ματς με τον Ολυμπιακό (κυρίως), έχει ήδη δημιουργήσει πολύ θετικά σχόλια.

Το Gazzetta έψαξε το story του, το οποίο δεν έχει απλό ενδιαφέρον. Κρύβει στοιχεία τα οποία άνετα θα μπορούσαν να αποτελέσουν την αφορμή για να στηθεί ένα σενάριο ταινίας.

Η πολυμελής οικογένεια, ο αναβάτης πατέρας κι η μητέρα - βράχος μέχρι το τέλος...

Ο Δημήτρης είναι το τρίτο παιδί μιας οικογένειας με τέσσερα παιδιά, καθώς έχει μια μεγαλύτερη αδερφή κι έναν μεγαλύτερο αδερφό αλλά και μια μικρότερη αδερφούλα.

Ο μπαμπάς του Νικόλαος ήταν τζόκεϊ (αναβάτης) στον παλιό ιππόδρομο κι έτρεχε σε κούρσες, ενώ στην πορεία έγινε προπονητής ιππασίας και σήμερα είναι ελεύθερος επαγγελματίας. Με τόσα παιδιά στο σπίτι, η μαμά, η κυρία Παρασκευή, φρόντιζε την οικογένεια. Ήταν ο βράχος.

Μέχρι και το τέλος της ζωής της πριν από 8 χρόνια και ύστερα από τρομερή μάχη που η ίδια έδωσε. Για 2-3 χρόνια που εκείνη πάλευε η οικογένεια πέρασε δύσκολα, αλλά το δέσιμο ήταν αυτό που τους κράτησε όλους όρθιους.

Η μπάλα έγινε ο καλπασμός του...

Ο Δημήτρης, στο σχολείο ήταν ένας απλά καλός μαθητής, ενώ πάντα του άρεσαν τα ηλεκτρονικά. Τίποτα δεν ήταν ικανό για να του αποσπάσει την προσοχή από τη μπάλα.

Μια μέρα που κανείς δεν θα ήταν στο σπίτι για να τον προσέχει, ο μπαμπάς του πριν αναγκαστεί να πάει σε μια δουλειά πήρε έναν φίλο του προπονητή στον Αλίαρτο τηλέφωνο, ώστε να απασχολήσει το γιο του για 3-4 ώρες στις προπονήσεις της Ακαδημίας.

Αυτό ήταν! Ο Δημήτρης, εκεί, έκανε τα... δικά του: Ψαλιδάκια, τρεξίματα παντού... Στοιχεία ικανά ώστε να... αναγκαστεί ο μπαμπάς του να τον γράψει στην Ακαδημία/

Στα 12-13 του άρχισε να παίζει στο Α' Τοπικό ενώ ήταν και παίκτης της Μικτής Βοιωτίας. Εχοντας κληθεί και στην Περιφέρεια, με τον ίδιο να πραγματοποιεί εξαιρετικές εμφανίσει δεν ήταν δύσκολο να ξεφύγει από την προσοχή και το θαυμασμό των κ.κ. Μάρκου-Μπατσινίλα που ενεργούσαν ως scouts του Παναθηναϊκού.

«Πρέπει να έρθει στον Παναθηναϊκό και να δοκιμαστεί για μία εβδομάδα στο Κορωπί». Λόγια ξεκάθαρα και σαφή. Λόγια που άνοιξαν την πόρτα στο όνειρο.

Δεν χρειάστηκε μία εβδομάδα, αλλά μόλις δύο ημέρες. Πάρθηκε άμεσα η απόφαση να ντυθεί στα πράσινα και πριν καλά καλά γίνει 16 ετών έβαλε την υπογραφή του στο πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Ήταν η χρονιά που εκεί που όλα έπαιρναν το δρόμο τους, καθώς τον είχαν καλέσει και στις εθνικές ομάδες. Όμως, ήρθε και το πλήγμα με το χαμό της μητέρας του.

Κάτι που θα τον ακολουθεί για πάντα, όπως θα ακολουθούσε τον οποιοδήποτε άνθρωπο. Η κρυφή υπόσχεση ότι θα δίνει τα πάντα γι' αυτό που αγαπά θα τον συντροφεύει από εκείνο το σημείο και αυτό θα συμβαίνει σ' όποιο βήμα κι αν κάνει στην καριέρα του.

Τα 22 γκολ σε 28 ματς με την Κ20 του Παναθηναϊκού... μιλούν από μόνα τους για τα όσα έκανε με το τριφύλλι στο στήθος. Με την πρώτη ομάδα σε 25 ματς είχε 5 γκολ και 2 ασίστ. Ακολούθησαν οι δανεισμοί σε Πανιώνιο (23 ματς, 6 γκολ και 2 ασίστ) και Φορτούνα Σιτάρντ στην Ολλανδία. Εκεί, δεν είχε την αντιμετώπιση που θα ήθελε κι ο ίδιος, αλλά και του άξιζε.

Το κεφάλαιο «Παναθηναϊκός» έκλεισε διότι το πλάνο που είχαν στο τριφύλλι για τον ίδιο δεν ήταν αυτό που θα του προσέφερε την καλύτερη δυνατή ανέλιξη.

Ετσι, έρχεται η πρόκληση της Βέιλε από τη Δανία. Ο Παναθηναϊκός έβαλε στα ταμεία του 500.000 ευρώ ενώ ο ίδιος με το τριετές συμβόλαιο που υπογράφει βάζει την καριέρα του στις ράγες που θέλει ο ίδιος. Βασίστηκαν πάνω του, του έδειξαν εμπιστοσύνη και μόλις ο ίδιος προσαρμόστηκε στις συνθήκες ποδοσφαίρου όλα έγιναν πιο εύκολα. Εμεινε συνολικά τέσσερα πολύ ωραία χρόνια εκεί με 91 ματς 21 γκολ και 9 ασίστ. Ωρίμασε ποδοσφαιρικά και κατάφερε να δείξει αυτό που πραγματικά είναι.

Η επιστροφή στην Ελλάδα και τα... κλειστά αυτιά στους επαίνους

Ο Δημήτρης Εμμανουηλίδης δεν σταματά να έχει φιλοδοξίες. Πάντα βάζει μικρούς και μεγάλους στόχους και πάντα έχει μόνο ένα πράγμα στο μυαλό του: Να βοηθά την ομάδα που αγωνίζεται.

Ο Αστέρας είναι ένας σύλλογος που του πρoσφέρει όσα θέλει και δεν ήταν δύσκολη η απόφαση για αν επιστρέψει στην Ελλάδα. Οι στόχοι του Κυπέλλου και της συμμετοχής και πάλι στην Ευρώπη είναι τα κίνητρά του!

Όμως, αυτό που τον κέρδισε πιο πολύ απ' όλα ήταν η εμπιστοσύνη που του έδειξαν οι άνθρωποι της ομάδας. Ο ίδιος θεωρεί ότι οι Αρκάδες αποτελούν την τέλεια ευκαιρία για τον ίδιο.

Όνειρό του; Η Εθνική! Μέσα από τα όσα κάνει στα γήπεδα έχει ως στόχο να κληθεί στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Για να το καταφέρει θέλει να παίζει το 100% και να βοηθά του κιτρινομπλέ, όχι με τον ίδιο να καταγράφει απλά νούμερα, αλλά αφήνοντας στο γήπεδο τον ιδρώτα και το πάθος του...

Τι άλλο θα ήθελε; Να καταφέρει να παίξει σε ένα από τα 5 μεγαλύτερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και να διατηρηθεί σ' αυτό το επίπεδο. Και ξέρει πώς μόνο κλείνοντας τ' αυτιά του στο τι λέει κόσμος θα το καταφέρει.

Όπως λέμε και στον τίτλο του κειμένου, ο Δημήτρης Εμμανουηλίδης είναι ένα «άλογο». Κι ο ίππος είναι ένα ζώο περήφανο, γρήγορο, δυνατό...

Αποτελεί σύμβολο του θυμοειδούς μέρους της ανθρώπινης ψυχής, από όπου πηγάζουν, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, το θάρρος και η διάθεση του ανθρώπου για διάκριση και επιτυχία, κατακτήσεις, που του εξασφαλίζουν εκτός των άλλων, ικανοποίηση, πληρότητα και χαρά.