Παναθηναϊκός: Όποιος κι αν έρθει στη θέση του Βιτόρια...

Από τον Δεκέμβριο του 2023 μέχρι και σήμερα, 15 Σεπτεμβρίου 2025, στον πάγκο του Παναθηναϊκού έχουν κάτσει 5 προπονητές και οδεύουμε προς τον έκτο. Γιοβάνοβιτς, Τερίμ, Κόντης, Αλόνσο, Βιτόρια και ο αντικαταστάτης του. Συνολικά, λοιπόν, σε λιγότερα από δύο χρόνια, ένας ποδοσφαιρικός οργανισμός θα έχει έξι διαφορετικούς τεχνικούς!

Οι παραπάνω γραμμές θα μπορούσαν να αποτελούν το σημερινό σημείωμα. Να μην γράψουμε τίποτα άλλο. Το παραπάνω δεδομένο λέει και περιγράφει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το πως το Τριφύλλι συνεχίζει να βρίσκεται σε panic mode μετά την απομάκρυνση του Ιβάν. Ενός κακού μύρια έπονται. Δεν γίνεται να φταίνε όλοι τους και ούτε ένας να μην «έκανε» για την δουλειά.

Όταν, λοιπόν, δεις την μεγάλη εικόνα, των έξι προπονητών, είναι προφανές πως έρχεσαι σε όλα εκείνα που σε τούτη την γωνιά «φωνάζουμε» χρόνια τώρα, για τον τρόπο που διοικείται ποδοσφαιρικά κι εταιρικά ο σύλλογος. Ένας τρόπος που σε κάνει να λες πως «ακόμη και ο Γκουαρδιόλα να έρθει στη θέση του Βιτόρια, οι πιθανότητες να πετύχει θα είναι περιορισμένες».

Την άποψη μας την γνωρίζετε. Δεν αλλάζει εδώ και χρόνια. Όταν ένας σύλλογος πιστεύει έναν προπονητή, όταν είναι σίγουρος για τον άνθρωπο που έχει στον πάγκο, όταν κρίνει πως τα κριτήριά που έχει θέσει ταιριάζουν, τον αξιολογεί στο τέλος της σεζόν.

Η απόφαση του Παναθηναϊκού να διώξει τον Ρουί Βιτόρια στη δεύτερη αγωνιστική της Super League, αποδεικνύει στην πράξη πως ο Πορτογάλος τεχνικός παρέμεινε στο φινάλε της περσινός σεζόν, ως κατά κάποιον τρόπο σαν αναγκαίο κακό. Ορθά παρέμεινε, το δίκαιο ήταν να πάρει την προετοιμασία, πέτυχε τον πρώτο στόχο με την είσοδο στο Europa League και την καλή εικόνα και ξεκίνησε άθλια στον μεγάλο στόχο του πρωταθλήματος.

Το τι θα συνέβαινε στη συνέχεια, δεν θα το μάθουμε ποτέ, οπότε δεν έχει νόημα να το συζητάμε. Η διοίκηση έκρινε πως η εικόνα σε συνδυασμό με την καθημερινότητα και την διαχείριση των πραγμάτων, έπρεπε να οδηγήσει στην αλλαγή. Πολλές φορές, ακόμη κι εμείς που πρέπει να κρίνουμε, δεν έχουμε την μεγάλη εικόνα. Δεν τα ξέρουμε όλα. Για αυτό και χρησιμοποιούμε την μεγάλη εικόνα. Ο αριθμός 6, δίπλα στη λέξη προπονητές διετίας, είναι επικίνδυνος ποδοσφαιρικά.

Τι φταίει λοιπόν; Η επιμονή σε μία αποτυχημένη συνταγή από την διοίκηση του συλλόγου. Γράφαμε τον Φεβρουάριο του 2025 πως τα λεφτά δεν φέρνουν την ποδοσφαιρική ευτυχία. Αναφέραμε τον Μάρτιο πως οι ζωτικές σημασίας μεταγραφές για την ομάδα δεν είναι οι μεταγραφές ποδοσφαιριστών. Η αναφορά δεν γίνεται για να ευλογηθούν γένια.

Μακάρι όπως λειτουργεί ο σύλλογος, να το σήκωνε κάθε χρόνο, να πάρει όλος αυτός ο πληγωμένος κόσμος μια χαρά. Το κάνουμε για να φτάσουμε κάπου. Στο συμπέρασμα, στην ουσία. Δεν χρειάζεται καν να τα ξαναγράψουμε.

Είναι εκεί. Μία υπενθύμιση θα κάνουμε, «δώρο» σε λίγους που θα πουν «δεν τα γράφετε και δεν τα λέτε». Ο καθένας έχει τον τρόπο του. Την δική του οπτική στα πράγματα, η οποία πρέπει να προέρχεται από την γνώση. Στο κορυφαίο αθλητικό μέσο της χώρας, άναρθρες κραυγές και καραγκιοζιλίκια που τα συναντάς μόνο στην «οθόνη» της εποχής, είναι πράγματα μη ταιριαστά.

Οπότε πάμε μία επανάληψη σε πράγματα που αυτονόητα που ΔΥΣΤΥΧΩΣ κάθε φορά σε τέτοιες περιπτώσεις καλούμαστε να ανασύρουμε από το πρόσφατο παρελθόν.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Panathinaikos FC (@fcpanathinaikos)

«Το μεγαλύτερο μάθημα, λοιπόν, από αυτή την τριετία είναι το εξής απλό: Τα λεφτά από μόνα τους δεν φέρνουν την ποδοσφαιρική ευτυχία.

Είναι μία διαχρονική αδυναμία και ευθύνη της εποχής του Γιάννη Αλαφούζου, ο τρόπος με τον οποίο διοικεί τον Παναθηναϊκό, τόσο στο αθλητικό όσο και στο εταιρικό κομμάτι. Είναι μεγάλη υπόθεση το προπονητικό κέντρο στο Κορωπί, είναι μεγάλη υπόθεση το να ολοκληρωθεί το γήπεδο στον Βοτανικό που «ζωντάνεψε» χάρη στον ίδιο, είναι σημαντικός ο μηδενισμός του χρέους της ΠΑΕ αλλά στο τέλος της ημέρας η εκάστοτε διοίκηση του Παναθηναϊκού κρίνεται από τους τίτλους.

Και όσο ο Παναθηναϊκός ως οργανισμός διοικείται χωρίς ποδοσφαιρική λογική, χωρίς σταθερή ποδοσφαιρική φιλοσοφία, χωρίς σχέδιο, χωρίς σταθερές στα δύσκολα, με τεράστια ρίσκα στο αθλητικό κομμάτι, χωρίς τα απαραίτητα στελέχη στο ποδοσφαιρικό τμήμα και στην εταιρία, όσο το κλαμπ θα αγνοεί το manual, τους ζωτικής σημασίας κανόνες της διοίκησης των ποδοσφαιρικών συλλόγων, τόσο δεν θα αυξάνονται οι πιθανότητες να φτάσει μέχρι το τέλος του δρόμου, να γίνει ξανά πρωταθλητής.

Μπορεί όλα τα παραπάνω να μοιάζουν σαν... πυρηνική φυσική στον μαγικό κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά η συνταγή στο κανονικό ποδόσφαιρο είναι μία. Οργάνωση, δομές, κριτήρια πρόσληψης στελεχών, στρατηγική, φιλοσοφία, αξιολόγηση, συνέχεια. Τα λεφτά από μόνα τους δεν φτάνουν.

Δεν γίνεται διοικητικά ο Παναθηναϊκός να έχει μερικά ικανά στελέχη χαμηλότερα στη πυραμίδα αλλά στο κορυφαίο επίπεδο της εταιρίας, να μην βρίσκεις αντίστοιχη κατάσταση, να μην υπάρχουν άνθρωποι που να μπορούν να βάλουν «σφραγίδα», να ηγηθούν, να βγουν μπροστά, ο καθένας στο δικό του το κομμάτι.

Στο τέλος της ημέρας, ακόμη και αν ο Παναθηναϊκός πάρει φέτος το Europa League και το πρωτάθλημα με... θαύμα, δεν λειτουργεί με τον ιδανικό τρόπο, δεν γίνονται πράγματα αυτονόητα, δεν μπορείς στο ποδόσφαιρο να ζεις μόνο για το «σήμερα» και να αφήνεις στην τύχη το «αύριο», καθώς με αυτή την λογική, πέρασαν δεκατρία χρόνια, συνολικά δεκαπέντε, όπου ο σύλλογος απέχει από την κορυφή και τα χρόνια περνάνε».

Είναι προφανές πως περισσότερο από την αλλαγή προπονητή, ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη από αλλαγή ποδοσφαιρικού σκληρού δίσκου και ανθρώπους από το κορυφαίο επίπεδο για να αναλάβουν αυτή την δύσκολη αποστολή. Τι πιθανότητες υπάρχουν να συμβούν όλα τα παραπάνω; Για να μην έχουν συμβεί όλα αυτά τα χρόνια, μάλλον θα είναι λιγοστές. Οπότε και πάλι ο Παναθηναϊκός θα ψάχνει προπονητή... θαυματοποιό!

Πάμε τώρα και στα του ρεπορτάζ.

Ο Παναθηναϊκός προσπαθεί να βρει μία ιδανική περίπτωση υπηρεσιακού προπονητή, κάποιον που θα κάνει το περιβάλλον να νιώσει ασφάλεια, να οδηγήσει την ομάδα σε νίκες(η σεζόν τώρα άρχισε, τίποτα δεν έχει χαθεί), μέχρι να προκύψει λευκός καπνός από την αναζήτηση προπονητή. Η λογική λέει πως το κλαμπ θα κινηθεί για την καλύτερη δυνατή περίπτωση από τις διαθέσιμες, κάποιον που εκτός από την ηγεσία του θα φέρει και μία πίστη στον κόσμο, πως αυτός θα μπορέσει(κόντρα σε όλα τα παραπάνω) να φέρει μια νέα εποχή στον σύλλογο. Κάποιον που με λίγα λόγια θα «ψήσει» τους φίλους του Τριφυλλιού.

Τα ποδοσφαιρικά κριτήρια θα πρέπει να είναι πάντα και πάνω από όλα, αλλά ποτέ δεν έκανε κακό, ένας προπονητής που προσλήφθηκε και έκανε ένα «γκελ» στον κόσμο. Πόσω μάλλον αυτή την εποχή, σε αυτό τον οργανισμό.

Το αν θα τα καταφέρει ή όχι, θα το διαπιστώσουμε τις επόμενες ημέρες, αλλά τίποτα δεν θα έχει πραγματική αξία, αν δεν αλλάξουν τώρα ή άμεσα, όλα τα παραπάνω...