Super League: Στη σειρά της εκκίνησης

• Πως τους βλέπω τοποθετημένους
• Αισιοδοξία και αρνητικά σενάρια

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος η Σούπερλίγκα μας θα κάνει όχι μια πρεμιέρα αλλά δυο. Η πρώτη είναι απόψε με τρία ενδιαφέροντα ματς. Ο Ολυμπιακός υποδέχεται στο άδειο Καραϊσκάκη τον Αστέρα Τρίπολης που πέρυσι όχι μόνο δεν τον κέρδισε σε δυο ματς, αλλά δεν του έβαλε ούτε γκολ μολονότι η στατική κατέγραψε καμιά 40ρια τελικές προσπάθειες και 5-6 μεγάλες ευκαιρίες. Ο πληγωμένος από τον ευρωπαϊκό αποκλεισμό Αρης θέλει να δείξει ότι συνήρθε κόντρα στον Βόλο που είναι πάντα επικίνδυνος. Κι ο Παναιτωλικός υποδέχεται τον Ατρόμητο σε ένα για μένα απολύτως μυστηριώδες ματς καθώς δεν έχω καταλάβει πόσο προς το καλύτερο άλλαξαν οι δυο ομάδες. Θα ακολουθήσει μια δεύτερη πρεμιέρα την τρίτη αγωνιστική, 13-14 Σεπτεμβρίου, μετά την διακοπή για τα ματς της Εθνικής. Τότε θα δούμε την ολοκληρωμένη εικόνα των ομάδων. Θα έχουν ολοκληρωθεί οι μεταγραφές και οι προσθαφαιρέσεις της τελευταίας στιγμής που δεν θα είναι και φέτος λίγες. Τότε θα ξέρουμε τα ρόστερ. Σήμερα είμαστε σε φάση προσδοκιών και φαντασιώσεων. Αλλά στο μεταξύ τα ματς είναι επίσημα. Και για να θυμηθώ την κλασσική φράση του Σερ Αλεξ Φέργκιουσον «κανείς δεν κέρδισε ένα πρωτάθλημα γιατί ξεκίνησε καλά, αλλά αρκετοί έχασαν ένα πρωτάθλημα γιατί δεν ξεκίνησαν όπως πρέπει».

Πως τους βλέπω τοποθετημένους

Μου αρέσει στις πρεμιέρες να βάζω τις ομάδες σε μια σειρά εκκίνησης σαν η Σουπερλίγκα που θα δούμε να είναι κάτι σαν Γκραν Πρι. Θα σας πω πως τις βλέπω φέτος, μολονότι έχω την υποψία πως στις 13 Σεπτεμβρίου μπορεί το πράγμα να είναι κομμάτι διαφορετικό.

Στην πρώτη θέση, φαβορί, είναι ο Ολυμπιακός. Εχει κατακτήσει σχετικά εύκολα το τελευταίο πρωτάθλημα, έχει κρατήσει τους πιο πολλούς από τους πρωταγωνιστές του, έχει για τρίτο πρωτάθλημα τον Μεντιλίμπαρ στον πάγκο του που συμπλήρωσε 1,5 χρόνο στην Ελλάδα κι έχει και μια διοίκηση που ξέρει από διαχείριση κρίσεων. Πίσω του ο ΠΑΟ. Δεύτερος πέρυσι, έστω στο νήμα, έχει τον Ρουί Βιτόρια στο τιμόνι που ξέρει που βρίσκεται όπως και αρκετοί από τους καλούς του παίκτες που αποκτήθηκαν πέρυσι (Πελίστρι, Πάλμερ Μπράουν, Τετέ, Σφιντέρσκι κτλ) ενώ οι εφετινές του μεταγραφές έδειξαν στα ευρωπαϊκά του προκριματικά μια γρήγορη προσαρμογή: λογικό να το περιμένεις από τον Κυργιακόπουλο, έκπληξη ότι το είδαμε από τον Τσιριβέγια, τον Τουμπά, τον Καλάμπρια. Πίσω από τους δυο μαζί ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ. Ο ΠΑΟΚ γιορτάζει τα εκατό του χρόνια πράγμα που του δίνει ένα επιπλέον κίνητρο. Η ΑΕΚ κάνει μια νέα αρχή με τον Νίκολιτς στον πάγκο: και οι δυο έχουν ανάγκη από προσθήκες – η ΑΕΚ κι από λίγο χρόνο παραπάνω. Πίσω από την τετράδα μόνος ο Αρης: έχει πολλούς νέους παίκτες, σοβαρό κίνητρο να αποδείξει ότι ο αποκλεισμός από την Αράζ ήταν τυχαίο γεγονός και τον Μαρίνο Ουζουνίδη που ξέρει που βρίσκεται. Πιο πίσω του ο Αστέρας Τρίπολης. Μου μοιάζει κάθε χρόνο να κάνει ένα πρωτάθλημα στο οποίο συμμετέχει μόνος του: θέλω να πω ότι δεν υπάρχουν στην Τρίπολη μεγάλες εντάσεις όσο κι αν οι φιλοδοξίες της ιδιοκτησίας δεν λείπουν. Εδώ και χρόνια αλλάζει παίκτες και προπονητές αλλά νομίζω πως έχει πάντα την ίδια σκληροτράχηλη ομάδα που παίζει για να μην χάνει.

Μετά αρχίζουν τα μυστήρια. Εχω πάντα ψηλά τον ΟΦΗ: έχει κόσμο, έδρα, βρίσκει πρωταγωνιστές. Λογικά κάπου κοντά του θα είναι ο Ατρόμητος και ο Λεβαδειακός. Η παραμονή του Γιώργου Σπανού στο Περιστέρι επανέφερε την ηρεμία, αλλά ο ερχομός του Λεωνίδα Βόκολου θα τον αλλάξει: πέρυσι ήταν άλλη ομάδα εκτός έδρας (πολύ καλή) κι άλλη στο γήπεδό του (αρκετά αδύναμη). Ο Λεβαδειακός θέλει να δώσει συνέχεια στην περσινή του σεζόν και γιατί να μην τα καταφέρει; Εχασε τον Ζίνι, τον Γιαννιώτα κι άλλους αλλά ο Γιάννης Κομπότης έπεισε τον Παλάσιος να επιστρέψει και σίγουρα η ομάδα δεν επιχειρεί μια νέα αρχή. Κάπου κοντά στους δυο, μεταξύ μάχης για την παραμονή και παρουσίας στην πρώτη οκτάδα πρέπει να είναι και ο Παναιτωλικός και ο Βόλος. Ο πρώτος έχει έδρα και τον Γιάννη Πετράκη η γνώση του οποίου είναι πολύτιμη. Ο δεύτερος είναι το ακριβώς αντίθετα: το γήπεδο του γεμίζει μόνο όταν υποδέχεται τους μεγάλους και 9 στους 10 δεν ξέρουν ποιος είναι ο προπονητής του – όχι τώρα, όλη την σεζόν. Ομως ο Αχιλλέας Μπέος έχει τον τρόπο να μην αφήνει τους πάντες να χαλαρώνουν και μετά τις περσινές περιπέτειες θα είναι από την αρχή ανήσυχος. Η μάχη της σωτηρίας θα είναι δύσκολη για όποιον μπλέξει. Παραδοσιακά υπάρχουν σε αυτή οι δυο που έρχονται από την Β Εθνική, αλλά η ΑΕΛ και η Κηφισιά θα είναι δύσκολοι αντίπαλοι για όλους: η πρώτη έχει έδρα η δεύτερη καλή ομάδα και διοικητική σταθερότητα. Κοντά τους ο Πανσερραϊκός. Δεν θα του είναι απλό να αντικαταστήσει τον Μπετανκόρ, πρώτο σκόρερ πέρυσι και βασικό υπεύθυνο για την άνετη παραμονή του.

Αισιοδοξία και αρνητικά σενάρια

Τέτοια εποχή όλοι οι οπαδοί σκέφτονται αισιόδοξα. Οι του Ολυμπιακού βλέπουν τις δυσκολίες των άλλων στα ευρωπαϊκά προκριματικά και πιστεύουν πως η ομάδα του Μεντιλίμπαρ στο πρωτάθλημα θα κάνει περίπατο: είναι λάθος να συγκρίνεις εμφανίσεις σε φιλικά με εμφανίσεις σε επίσημα αλλά σε ποιον να το εξηγήσεις και ποιος να το καταλάβει. Οι του ΠΑΟ βλέποντας πως βγαίνουν οι νεοφερμένοι περιμένουν να δουν να κάνει την διαφορά κι ο τελευταίος, ο Ρενάτο Σάντσες με βιογραφικό μεγάλο όσο και ο ιατρικός του φάκελος. Οι του ΠΑΟΚ αισιοδοξούν γιατί έμεινε ο Κωνσταντέλιας, γιατί θα ρθει ο Ζαφείρης, γιατί θα βοηθήσει ο Γιακουμάκης, γιατί σε τελική ανάλυση στη χρονιά των 100 χρόνων όλα θα πάνε καλά. Οι της ΑΕΚ αναθάρρησαν διαπιστώνοντας πως ο Νίκολιτς τους υπολογίζει όλους και βλέπουν πως κάποιοι παίκτες που πέρυσι υπέφεραν είναι ήδη βελτιωμένοι – Στρακόσια, Ρότα, Πήλιος, Ζίνι κάνουν μια νέα αρχή. Οι του Αρη περιμένουν να δουν αντίδραση: σε τελική ανάλυση αποκλείεται 14-15 μεταγραφές να μην βοηθήσουν τον Ουζουνίδη να φτιάξει κάτι καλύτερο. Η ίδια αισιοδοξία χαρακτηρίζει λογικά καλοκαιριάτικα και τους οπαδούς των υπόλοιπων ομάδων πριν την πρεμιέρα: μετά από αυτή ίσως έχουμε τις πρώτες γκρίνιες.

Εγω που με τον οπαδισμό δεν είχα ποτέ την παραμικρή σχέση βλέπω κάμποσα αρνητικά σενάρια. Για διαφορετικούς λόγους σήμερα τα ρόστερ των ομάδων δεν μου μοιάζουν πολύ καλύτερα από πέρσι: αν είναι καλύτερα. Για την ώρα διακρίνω λίγες βεβαιότητες και κάμποσα στοιχήματα: σαν οι ομάδες να κάνουν ό,τι μπορούν για να μην κοιταχτούν στον καθρέφτη. Πριν την δεύτερη πρεμιέρα θα αναγκαστούν να το κάνουν – είναι για καλό τους – μετά είτε το κάνουν είτε δεν το κάνουν δεν έχει νόημα. Ο Ολυμπιακός πρέπει να βρει ένα στόπερ ικανό να παίξει 32 ματς όπως πέρσι ο Κάρμο και σίγουρα ένα – δυο παίκτες στην επίθεση. Ο ΠΑΟ πρέπει να προβληματιστεί για την δημιουργία και την αποτελεσματικότητά του. Ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ χρειάζονται παίκτες και φαίνεται ήδη αυτό – τους υπόλοιπους θέλω να τους δω σήμερα κι αύριο. Και θα τα πούμε εδώ για όλους.