Χίλιες φορές να έχεις έναν που σ’ αγαπά και να σε νιώθει…

Το συναίσθημα υποχώρησε αρκετές θέσεις στην πυραμίδα των βασικών προϋποθέσεων για την έναρξη μιας επαγγελματικής συνεργασίας, αλλά διάβολε, δεν γίνεται να μην το λογαριάζεις. Ναι, περί αθλητικών ανωνύμων εταιριών γίνεται λόγος και μαγαζιών που απαιτούν ισοσκελισμένα έσοδα κι έξοδα παράλληλα των ισολογισμών που υποδηλώνουν εταιρική ανάπτυξη, τούτο όμως δεν δικαιολογεί την ολοκληρωτική ακύρωση των βασικών αρχών του αθλητισμού. Το συναίσθημα ήταν, είναι και πάντα θα είναι η βασικότερη. Ο ψυχισμός του αθλητή αποτελεί την κατευθυντήρια δύναμή τού καθορίζοντας τη θέληση, το κίνητρο και τις αντοχές του. Από την άλλη πλευρά, μπορεί να αποτελέσει και την καταστροφή του. Ένας ψυχισμός άλλαξε ολοκληρωτικά τον κύκλο της σπουδαιότερης ομάδας του περασμένου αιώνα αλλά αυτά είναι παλιές ιστορίες.

Με πάσα ειλικρίνεια, στο ενδεχόμενο μιας τυχαίας συνάντησης με τον Γιάννη Γιαννιώτα είμαι βέβαιος ότι μόνο εγώ θα τον αναγνωρίσω. Δεν έτυχε ποτέ να γνωριστούμε, οπότε τούτο το κείμενο δεν εμπεριέχει την παραμικρή δόση υποκειμενικότητας. Ούτε θεωρώ ότι ο 32χρονος αποτελεί την grande μεταγραφική κίνηση του Άρη. Φαντάζομαι ότι γνωρίζει και ο ίδιος πως δεν λογίζεται για βασικός αλλά αποκτήθηκε με σκοπό να διαδραματίσει υποστηρικτικό ρόλο στα επιθετικά άκρα προσδίδοντας βάθος σε μια θέση στην οποία ο Άρης είναι… ασθενής. Προστέθηκε στο πλαίσιο της ειλημμένης απόφασης δημιουργίας ελληνικού κορμού και παράλληλα ανταποκρίνεται στους κανόνες συμμετοχής των ομάδων στους ευρωπαϊκούς αγώνες περί του υποχρεωτικού αριθμού γηγενών παικτών.

Η απόκρυψη συναισθημάτων, θεωρητικά, εντάσσεται στις υποχρεώσεις του δημοσιογραφικού κόσμου αλλά ας είναι… Προσωπικά χάρηκα αρκετά γι’ αυτή την επιστροφή. Δεν γνωρίζω τί θα προσφέρει εντός των τεσσάρων γραμμών ή το επίπεδο επίδρασής του στα αποδυτήρια όπου – κατά τον προπονητή του Μαρίνο Ουζουνίδη – μπαίνουν οι βάσεις για μια πετυχημένη ομάδα. Δεν ξέρω αν η έκρηξη που τον χαρακτήρισε στον Λεβαδειακό παράλληλα της ικανότητας στην ανατροπή της ροής ενός αγώνα, θα συμβούν και στον Άρη διότι εδώ οι απαιτήσεις διαφέρουν. Άλλο να βρίσκεται στην comfort zone μιας ομάδας με την οποία ασχολείται ελάχιστος κόσμος κι άλλο να ακούς τη «μουρμούρα» χιλιάδων που γίνεται κοτζαμάν βουητό για μια ενέργεια που δεν βγήκε.

Χάρηκα γιατί σκέφτηκα… επιτέλους συναίσθημα. Τουλάχιστον δύο χρόνια, ο συγκεκριμένος ζούσε και ανέπνεε με το όνειρο της επιστροφής του στον Άρη. Το ήθελε τόσο πολύ και κοιτούσε το κινητό τηλέφωνό του υπό τον φόβο απώλειας μιας κλήσης. Σχεδόν (επί) δύο χρόνια, απέμεναν μόνο οι υπογραφές αλλά σχετική ειδοποίηση δεν δεχόταν. Και ξανά Λιβαδειά. Έξι μήνες υπομονή και πάμε για τον Γενάρη. Άλλοι έξι και πάμε για το καλοκαίρι. Υποψιάζομαι ότι οι δικοί του άνθρωποι μπορούν να πουν περισσότερα γι’ αυτή την «κάψα» του συγκριτικά με τις δικές μου 60-70 λέξεις. Ίσως και για την αμφιβολία που ενδεχομένως να αναπτύχθηκε μέσα του, όταν τον περασμένο Νοέμβρη ο Άρης τον τίμησε για την προσφορά του στην ομάδα. Τέτοιου είδους... εκδηλώσεις ισοδυναμούν με κακούς οιωνούς ως προς το μέλλον. Τελικώς ήταν απλά ο προάγγελος της επιστροφής.

Η συστράτευση δυνάμεων αποτελεί μία από τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την επιτυχία κάθε αγωνιστικού μοντέλου. Αν η συνέπεια της εταιρίας απέναντι στους συστρατευμένους είναι υποχρεωτική, το ίδιο ισχύει και για το συναίσθημα. Δεν υιοθετώ την άποψη περί μισθοφόρων, ούτε όμως δέχομαι και τις… ξαφνικές αγάπες. Ο Γιαννιώτας το έχει σε υπερθετικό βαθμό υπό την έννοια ότι πλέον βρίσκεται σ’ ένα περιβάλλον που ήθελε τόσο πολύ. Ακόμη και σε μια απλή συνέντευξη για την πρόσληψη υπαλλήλου σε μια εταιρία, το πρώτο ερώτημα αφορά το μέγεθος της επιθυμίας του υποψηφίου. Γιατί είναι το μοναδικό στοιχείο που δεν αποτυπώνεται στο βιογραφικό.

Ο Άρης έχει ανάγκη από παίκτες που τον αγαπούν ή έχουν την πρόθεση να τον αγαπήσουν. Ποδοσφαιριστές που νιώθουν, αφουγκράζονται το αίσθημα του κοινού και αντιλαμβάνονται καταστάσεις. Κάθε Σάββατο ή Κυριακή δεν πρέπει να είναι… μια ακόμα μέρα στη δουλειά αλλά να έχει χαρακτήρα D-Day. Δεν λογαριάζω τόσο τις θυσίες που έκανε ο λεγάμενος για να λάμψει το αστέρι του πριν από μια ντουζίνα χρόνια ή τα 500-600 χιλιάρικα ευρώ που με τη συμπεριφορά του εξασφάλισε για λογαριασμό του Άρη. Ούτε τις παραστάσεις που απέκτησε κατά τη 12ετία απουσίας του από το club. Περισσότερο μετρά η επιθυμία επιστροφής σ’ αυτό, η ανυπομονησία να ξαναφορέσει τη φανέλα και η απερίγραπτη χαρά που υποψιάζομαι ότι νιώθει…