Άρης είναι...

Άρης είναι εκείνη η παρέα των δραστήριων μυαλών που σκαρφίστηκε μια επαναστατική ιδέα υπογράφοντας το καταστατικό του συλλόγου, αποφασίζοντας την ίδρυση του Άρεως, και ξεφεύγοντας αιρετικά από το status της εποχής προσδίδοντας πολιτισμικό χαρακτήρα στον σύλλογο μέσα από την απορρόφηση στα σπλάχνα του των πολλών και διαφορετικών εθνικοτήτων που συνέθεταν τον πληθυσμό της Θεσσαλονίκης. Από το έτος ίδρυσής του (1914), τότε, στην αυγή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, δεν δίστασε να γίνει χωνευτήρι διαφορετικών πολιτισμών εξωτερικεύοντας μερικές από τις αξίες που πρέσβευε.

Άρης είναι η αντοχή σε πολέμους και καταστροφές, σαν τη Μικρασιατική, καθώς δοκιμάστηκε από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του όταν το Πανελλήνιο βίωσε ιστορική δοκιμασία στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και της μικρασιατικής εκστρατείας. Πλήθος Ελλήνων κατατάχθηκε στον στρατό και ο σύλλογος δεν είχε τη δυνατότητα και τον αριθμό των αθλητών για να αγωνίζεται συστηματικά στους αγώνες, αλλά άντεξε.

Άρης είναι η κυριαρχία του στη Θεσσαλονίκη όταν υποτυπωδώς άρχισαν να επικρατούν συνθήκες κανονικότητας μα στην πραγματικότητα ήταν η εποχή που η πόλη απέκτησε τον προσδιορισμό της φτωχομάνας. Ξεκίνησε από την κατάκτηση των Πρωταθλημάτων Θεσσαλονίκης έχοντας «κερδίσει» τα χρώματα του Βυζαντίου, δηλώνοντας παράλληλα την εξωστρέφειά του μέσα από τον προγραμματισμό διεθνών φιλικών αναμετρήσεων.

Άρης είναι τ’ αδέρφια Βικελίδη, ο Κίτσος, ο Αγγελάκης, ο Κελτέκης, ο Αργυριάδης, ο Βογιατζής κι ένα σωρό ακόμη μυθικές προσωπικότητες των οποίων τα κατορθώματα πέρασαν από γενιά σε γενιά και οδήγησαν τον σύλλογο στην κατάκτηση δύο Πανελληνίων Ποδοσφαιρικών Πρωταθλημάτων (1928, 1932) χτίζοντας λιθαράκι-λιθαράκι την ένδοξη ιστορία του. Είναι αυτοί που εισήλθαν στον μυαλό και στην ψυχή χιλιάδων οι οποίοι αφουγκράστηκαν μια μεγάλη ιδέα χτίζοντας έναν μύθο που δεν θα χαθεί στο πέρασμα του χρόνου.

Άρης είναι τα παλικάρια που χάθηκαν στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κι αυτά που επέζησαν οδηγώντας την ομάδα στην κατάκτηση του πρώτου και μοναδικού μεταπολεμικού Πρωταθλήματος στο ποδόσφαιρο το 1946 με πρωταγωνιστές μερικές από τις μυθικές προσωπικότητες. Αυτούς που το πρωί έκαναν στίβο ή κολύμβηση και μετά φορούσαν την ποδοσφαιρική ενδυμασία ενισχύοντας παράλληλα και τις αξίες του συλλόγου αφού και μεταπολεμικά, ο Άρης συνέχισε να απορροφά διαφορετικές εθνικότητες.

Άρης είναι το δάνειο των 300.000 δραχμών που αναγκάστηκε να πάρει και αποπλήρωσε για να αποκτήσει το θρυλικό Χαριλάου. Ναι, αυτό που χτίστηκε πέτρα-πέτρα από τους αθλητές και φιλάθλους της ομάδας κατά τις ώρες παύσης από την εργασία τους, για να αποκτήσουν το δικό τους σπίτι γιατί τίποτε δεν τους χαρίστηκε. Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’70 απέκτησε την τωρινή μορφή του.

Άρης είναι ο θρυλικός πρόεδρος Νίκος Καμπάνης και το μοτό του Αλέκου Αλεξιάδη ο οποίος φώναζε… «Άρης και ξερό ψωμί» απορρίπτοντας την ιδέα να βγάλει την πανοπλία γιατί έτσι έμαθε να ζει. Η ομάδα του Χρηστίδη, του Σπυρίδωνα, του Συρόπουλου, του Παπαϊωάννου και του Κεραμιδά, του Πάλλα και του Ψηφίδη, του Γκαντίνα η οποία «κλόνισε» το ΠΟΚ και «κατακρεουργήθηκε» από το καθεστώς της Χούντας εισπράττοντας ό,τι λιγότερο άξιζε, ένα Κύπελλο Ελλάδας (1970) κι αυτό με γινάτι.

Άρης είναι ο Ανέστης Πεταλίδης, ο Φαίδωνας Ματθαίου, ο Γιάννης Ιωαννίδης, ο Στέργιος Μπουσβάρος, ο Στέργιος Γούσιος, ο Θέμης Κατριός κι άλλοι δεκαπλάσιοι οι οποίοι από τις αρχές της δεκαετίας του ’50 και συνεχίζοντας σ’ αυτές του 60’ και του 70’ άρχισαν να χτίζουν τον μεγαλύτερο μύθο στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, σε μια εποχή που η δημοτικότητα του μπάσκετ ήταν εξαιρετικά χαμηλή αλλά αυτοί φρόντισαν να την εκτοξεύσουν.

Άρης είναι οι «μπέμπηδες» στις αρχές της δεκαετίας του 70' σαν τον Ντίνο Κούη, τον Γιώργο Φοιρό, τον Γιάννη Βένο, τον Γιάννη Τζιφόπουλο, τον Γιώργο Ζήνδρο, τον Γιάννη Μιχαλήτσο, τον Στέλιο Παπαφλωράτο, τον Γιώργο Σεμερτζίδη και πόσους ακόμη και η εφαρμογή του σχεδίου ριζοσπαστικής ανανέωσης που υποστηρίχθηκε από προπονητές σαν τον χαρισματικό Αλκέτα Παναγούλια και τελειοποιήθηκε επί θητείας Τσατσέφσκι αναδεικνύοντας παράλληλα σπουδαίους ποδοσφαιριστές για το έπος της Περούτζια και τη μαγική ευρωπαϊκή ομάδα το 1979 η οποία σταμάτησε πάνω στην Σεντ Ετιέν του Μισέλ Πλατινί.

Άρης είναι το χαμένο μπαράζ του Βόλου για την κατάκτηση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος που σαν εφιάλτης στριφογυρνά ακόμη στο μυαλό ακόμη κι αυτών που ήταν αγέννητοι, ενισχύοντας το αίσθημα της αδικίας καθώς άλλαξε η προκήρυξη του Πρωταθλήματος για εκείνο το παιχνίδι καθότι, με την αρχική προκήρυξη, ο Άρης θα ήταν Πρωταθλητής.

Άρης είναι το Πρωτάθλημα του 79’ στο μπάσκετ απέναντι στις ομάδες ελληνοποιημένων των Αθηνών όταν ο εμβληματικός Γιάννης Ιωαννίδης επιστράτευσε όλο τον οίστρο του δραστήριου μυαλού του φτιάχνοντας την πρώτη ομάδα (εκτός Αθηνών) που κατέκτησε τον τίτλο με ηγέτες τους Χάρη Παπαγεωργίου, Βαγγέλη Αλεξανδρή, Διονύση Ανανιάδη, του αδικοχαμένου Τάσου Σπάρταλη και άλλων. Τότε που το θρυλικό Παλέ μετατράπηκε σε… θέατρο των ονείρων καθώς σε κάθε παιχνίδι ήταν στις κερκίδες περί των επτά χιλιάδων κόσμου, στιβαγμένοι σαν παστές σαρδέλες.

Άρης είναι η σπουδαιότερη ομάδα που ανέδειξε ο 20ος αιώνας. Η «ομάδα όλων των Ελλήνων» του θρυλικού Νίκου Γκάλη, του Παναγιώτη Γιαννάκη, του Λευτέρη Σούμποτιτς και των άλλων παιδιών με αρχιτέκτονα και ιθύνων νου τον τεράστιο Γιάννη Ιωαννίδη στα... καλύτερά μας χρόνια όπου το Παλέ μετατράπηκε σε τόπο μπασκετικής ευλογίας. Εκείνη η ομάδα που άλλαξε όλη την καθημερινότητα της χώρας και την καθήλωσε τα βράδια κάθε Πέμπτης μπροστά στις οθόνες της τηλεόρασης. Αυτή που σε επίπεδο δημοτικότητας συγκρίθηκε με τους μυθικούς Beatles κατακτώντας διαδοχικά Πρωταθλήματα και Κύπελλα και χαρακτηρίστηκε «αυτοκρατορία».

Άρης είναι τα χαμένα φάιναλ φορ της Γάνδης, του Μονάχου και της Σαραγόσα, στην απώλεια σπουδαίων ευκαιριών για την κατάκτηση του υψηλότερου σκαλοπατιού του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Τότε που πάλευε σαν τον θεριό με μειονέκτημα στον αριθμό των ξένων παικτών απέναντι στα μεγαθήρια της εποχής τα οποία στην πορεία μοίρασαν τους παίκτες τους σε όλες τις ομάδες της Ευρώπης.

Άρης είναι το ιερό δισκοπότηρο στο Τορίνο αλλά και το έπος της Προύσας που έβαλαν τέλος σ’ ένα «άχτι» με την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων και Κόρατς πριν ακολουθήσει ένας ακόμη ευρωπαϊκός τίτλος (Champions Cup) για να καταλήξει στους 22 τίτλους με τελευταίο το Κύπελλο Ελλάδας του 2004.

Άρης είναι το «Κύπελλο των απλήρωτων» τον χειμώνα του 1998 όταν μια ομάδα διαλυμένη και στο χείλος της καταστροφής αποφάσισε να παραμείνει ενωμένη για δύο παιχνίδια. Έτσι, γιατί ήθελε να γράψει μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.

Άρης είναι οι τρεις υποβιβασμοί της ποδοσφαιρικής ομάδας οι οποίοι δεν στάθηκαν αρκετοί για να τη λυγίσουν, αναδεικνύοντας το αίσθημα αιώνιας αφοσίωσης των φιλάθλων του οι οποίοι κατάπιαν την ντροπή και πήγαν… και στο τελευταίο χωριό της Βόρειας Ελλάδας μένοντας πιστοί στην ιδέα και στο έμβλημα.

Άρης είναι η τεράστια νίκης μέσα στη Μαδρίτη επί της Ατλέτικο που παραμένει, έως και σήμερα, η μοναδική εκτός έδρας επί ισπανικής ομάδας από ελληνικό club.

Άρης είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες αθλητών που βγήκαν από τα σπλάχνα του και αυτοί που δεν έγιναν πρωταθλητές εντός γραμμών ή στο νερό αλλά διαδραμάτισαν σπουδαίο ρόλο στην ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης σε όλα τα επίπεδα. Άνθρωποι οι οποίοι διδάχθηκαν το ευ αγωνίζεσθαι, τον υγιή ανταγωνισμό και τις αξίες που οφείλουν να έχουν ως πολίτες.

Άρης είναι τα δεκάδες τμήματά του. Από το θρυλικό της κολύμβησης με τους τρομερούς Πετρίδη, Ζωγράφο στη δεκαετία του ’20 (τότε που η Θεσσαλονίκη δεν είχε κολυμβητήριο και οι αθλητές έκαναν προπόνηση στην ανοιχτή θάλασσα), μετέπειτα με τους Φωκιανό, Αμοιρίδη, Παυλίδη και τον Δημήτρη Δεββέ έως και τον Άρη Γρηγοριάδη που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Είναι το ιστορικό τμήμα της υδατοσφαίρισης ανδρών, του στίβου, της πάλης, της πυγμαχίας και φυσικά αυτό του ανδρικού βόλεϊ που το 1997 «σόκαρε» το Πανελλήνιο καθώς έγινε η πρώτη ομάδα εκτός Αθηνών που κατέκτησε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα.

Μα πάνω απ’ όλα, Άρης είναι η εικόνα που βλέπετε στην κεντρική φωτογραφία του άρθρου. Ένας μύθος που σήμερα γίνεται 111 χρονών, μια ιδέα που παραμένει αναλλοίωτη στην πορεία των χρόνων, πολλές στιγμές απόλυτης δόξας αλλά και έντονης απογοήτευσης. Μια ομάδα που ήταν, είναι και θα παραμείνει φαινόμενο…