Άρης: Πες την αλήθεια και μη φοβάσαι.. Vol 2

Δεν υπεκφεύγουν, απλά πολλές φορές προσπαθούν να μην προσθέσουν επιπλέον μπελάδες στο κεφάλι τους κι εν τέλει οι προπονητές αποφεύγουν την παραδοχή των ευκόλως εννοούμενων λαθών και αναμφίβολα αποδεδειγμένων μέσα από την εξέλιξη των πραγμάτων. Επαναλαμβάνοντας το ίδιο πράγμα αντιλαμβάνομαι ότι ενδέχεται να γίνω κουραστικός, πραγματικά όμως, (μου) προκάλεσε εντύπωση μια παραδοχή του Μαρίνου Ουζουνίδη μετά τον αγώνα με τον Παναιτωλικό.

Η ομάδα του προερχόταν από ένα υπέροχο πρώτο ημίχρονο, θαρρώ το πιο γεμάτο της φετινής χρονιάς από πλευράς έντασης, συνεργασιών και τελικών προσπαθειών. Σαφώς, το δεύτερο δεν ήταν το ίδιο όμορφο, ίσα-ίσα που υπήρξαν στιγμές κατά τις οποίες έπαιξε με τη φωτιά, σε κάθε περίπτωση όμως το περιβάλλον ήταν εξαιρετικά γόνιμο για μια συζήτηση, αποκλειστικά, επί του αγώνα.

Και τι έκανε; Ομολόγησε τον κακό προγραμματισμό στη μεταγραφική περίοδο του Γενάρη ο οποίος οδήγησε στην προσθήκη επιπλέον ξένων παικτών με συνέπεια να βρίσκεται συνεχώς στην εξαιρετικά δύσκολη θέση «κοψίματος» παικτών από την αποστολή κι ενώ ταυτοχρόνως θα μπορούσαν να διεκδικήσουν θέση στην 11αδα. Κι άντε να εξηγήσεις μετά στον ποδοσφαιριστή ότι δεν τον αδικείς.

Προφανώς, θα μπορούσε να είχε λειτουργήσει όπως η πλειοψηφία των προπονητών μη ανοίγοντας αυτή τη κουβέντα ή εν πάση περιπτώσει, αποφεύγοντας την ανάπτυξη των πραγματικών σκέψεων του επί του ζητήματος. Έπραξε το αντίθετο. Παραδέχθηκε το λάθος, ομολογώντας παράλληλα τη δυσκολία που έχει πριν τον καταρτισμό της αποστολής, νιώθοντας ίσως και το ενδεχόμενο αδικίας κάποιων ποδοσφαιριστών.

Θεωρητικά, ο Άρης διαθέτει οκτώ ξένους παίκτες για πέντε θέσεις. Πρακτικά, έχει πέντε για δύο διότι η παρουσία των Φαμπιάνο, Σιφουέντες και Μεντίλ είναι αδιαπραγμάτευτη πλην του ενδεχομένου τιμωρίας ή τραυματισμού. Από τους εναπομείναντες πέντε (Ντούντου, Ντιαντί, Νινγκ, Ζαμόρα και Ζουλ), οι τέσσερις πρώτοι αγωνίζονται στη μεσοεπιθετική γραμμή. Ο Ντούντου, δε, αποκτήθηκε τον Γενάρη με σκοπό να συμβάλλει στο σοβαρό αγωνιστικό πρόβλημα που αντιμετώπισε ο Άρης στο συντριπτικό μέρος του Πρωταθλήματος. Κανείς από τους ακραίους επιθετικούς δεν πρόσφερε σε δημιουργία και σκοράρισμα. Πλην του Κλέιτον Ντιαντί και τελευταίως του Γιάννη Φετφατζίδη, ουδείς εξελίχθηκε σε σημείο αναφοράς στην επιθετική έκφραση του γκρουπ.

Περί αυτού του ζητήματος είχα εκφράσει τις ενστάσεις μου αφού ο Άρης ολοκλήρωσε τα χειμερινά ψώνια του, μαζί με μια ακόμη. Τη μη απόκτηση αμυντικού χαφ ή εν τέλει, ενός παίκτη στον άξονα ο οποίος, π.χ. με τον Παναιτωλικό, θα έμπαινε στο γήπεδο και θα βοηθούσε στη μη ανάπτυξη περισσοτέρων εφιαλτών στον Γιάκουμπ Μπράμπετς. Ένα «πνευμόνι» που θα άντεχε το στενό πρεσάρισμα μαζί με 20-25 μέτρα αδιάκοπου σπριντ για να κόψει την εύκολη πάσα και την προσπάθεια έκφρασης του αντιπάλου στο παιχνίδι μετάβασης. Θαρρώ ότι ο σχετικός λογαριασμός ήδη έχει πληρωθεί σε παιχνίδια σαν αυτό της Λιβαδειάς.

Με την ειλικρίνεια που χαρακτηρίζει τον Μαρίνο Ουζουνίδη, νιώθω βέβαιος ότι, αν διαπιστώσει αυτή την αδυναμία θα μιλήσει εκ νέου για κακό προγραμματισμό ή για μια κίνηση που θα έπρεπε να είχε γίνει. Αυτό έχει αποδείξει εξάλλου. Στο μυαλό του, η αναφορά της αλήθειας είναι πράγμα αδιαπραγμάτευτο κι έτσι στις συνεντεύξεις Τύπου, θα αποδώσει μεν τα εύσημα αλλά θα σταθεί περισσότερο στον άλλον φάκελο, αυτόν των αγωνιστικών αδυναμιών που είναι αναγκαίο να διορθωθούν. Σαν δηλαδή της αδυναμίας της ομάδας του στο «τελείωμα» αγώνων ή στη μη αξιοποίηση των στιγμών στην transition επίθεση. Αυτό έκανε μετά τις νίκες με Παναιτωλικό, Λαμία και Καλλιθέα. Ειδικά μετά τον αγώνα στη Λεωφόρο, βλέποντας το πρόσωπό του, νόμισες ότι έφυγε ηττημένος από το γήπεδο.

Η επιμονή στην αναφορά της αλήθειας είναι εχέγγυο επιτυχίας. Γιατί τα αναγνωρισμένα λάθη οδηγούν στη μη επανάληψή τους και ο Άρης το έχει ανάγκη, ανεξαρτήτως του τρόπου ολοκλήρωσης της φετινής χρονιάς. Το τελευταίο δεν είναι στο χέρι του σε ότι αφορά την 4η θέση. Θα ήταν αν είχε περάσει από τη Λιβαδειά. Δεν είναι στο χέρι του ακόμη και το ευρωπαϊκό εισιτήριο διότι προϋποθέτει την εξασφάλιση θέσης στην 4αδα ή τον τερματισμό στην 5η θέση υπό την προϋπόθεση μη κατάκτησης του Κυπέλλου από έναν εκ των Αστέρα Τρίπολης ή ΟΦΗ. Εφόσον όμως πορευτεί με την αλήθεια και την παραδοχή των όποιων λαθών, είναι δεδομένο ότι στο μέλλον όλα θα είναι στο χέρι του.

Αντί επιλόγου. Ανεξαρτήτως του τι προβλέπει και τι όχι ο κανονισμός, προσωπικά συμφώνησα με την απόφαση του Τάσου Σιδηρόπουλου στην περιβόητη φάση με το μαρκάρισμα στον Λορέν Μορόν εκτός περιοχής όπου ο έμπειρος διαιτητής κλήθηκε από το VAR για κόκκινη κάρτα κι εν τέλει απέσυρε την αρχική απόφαση (φάουλ και κίτρινη κάρτα). Γιατί δεν υπήρξε κανένα φάουλ. Ο Στεφάν Λανουά συμπεριέλαβε τη φάση στη δική του επιδερμική ενασχόληση με τις «επίμαχες» της αγωνιστικής. Δεν παρουσίασε όμως το καθαρό πέναλτι που δεν δόθηκε υπέρ του Άρη στην προβολή που έγινε πάνω στην εκτέλεση του Βλάντιμιρ Νταρίντα, στο δεύτερο ημίχρονο, περίπου από το ύψος της μικρής περιοχής. Όλως τυχαίως, αυτή η φάση δεν υπέπεσε στην αντίληψη ούτε του VARίστα. Γενικώς θα έχουν ενδιαφέρον οι ορισμοί των τελευταίων δύο αγωνιστικών, παράλληλα και των επιδόσεων των διαιτητών.