Τι σκέφτεται να κάνει με τα τρία 10άρια του ο Μίτσελ στο Ολυμπιακός-Αστέρας

Η ισοπαλία-σοκ στα Γιάννινα την περασμένη Τετάρτη δεν φαίνεται ικανή να αλλάξει το πλάνο που έχει στο μυαλό του ο Μίτσελ για τον Ολυμπιακό, που ετοιμάζει έτσι και για σήμερα μία ενδεκάδα με φουλ επιθετικό σχήμα και μέσα και τα τρία 10άρια.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι τελικά θα παρατάξει ο προπονητής του Ολυμπιακού στο παιχνίδι με τον Αστέρα Τρίπολης στις 6μμ στο Καραϊσκάκη, αλλά στις πρόβες του για την ενδεκάδα δείχνουν τις προθέσεις του να ξεκινήσει με την ίδια επιθετική τετράδα με την οποία είχε ξεκινήσει και στον αγώνα στα Γιάννινα. Δηλαδή, με Φορτούνη, Χάμες, Μπιέλ πίσω από το σέντερ φορ Ελ Αράμπι.

Αλλά και γενικότερα ο Μίτσελ φάνηκε να έχει διάθεση να μην αλλάξει πολλά πράγματα από το τελευταίο παιχνίδι του Ολυμπιακού, παρά το σοκαριστικό τελικό αποτέλεσμα-ίσως να μην αλλάξει και τίποτα, πλην την παρουσία του Ανδρούτσου αντί του τραυματία Βρουσάι κι ενδεχομένως του Σωκράτη αντί του Ντόη. Προφανώς, το σκεπτικό του Ισπανού τεχνικού είναι ότι το σχήμα αυτό λειτούργησε απολύτως στο α΄ ημίχρονο κόντρα στον ΠΑΣ κι άρα δεν βλέπει το λόγο να μη λειτουργήσει και τώρα με τον Αστέρα.

Βεβαίως, στο β΄ ημίχρονο γύρισε μπούμερανγκ αυτός ο σούπερ επιθετικός σχηματισμός, με τον Ολυμπιακό να αδυνατεί να παρακολουθήσει (!) τον παραπαίοντα στα πρώτα 45 λεπτά ΠΑΣ. Με τον Μίτσελ πιθανότατα να θεωρεί ότι η κατάρρευση της ομάδας του δεν έχει να κάνει με τα τρία 10άρια, αλλά με την υπερβολική χαλαρότητα με την οποία κατέβηκαν οι παίκτες του στο β΄ ημίχρονο, νομίζοντας ότι το ματς είχε τελειώσει κι ότι είχαν κλειδώσει τη νίκη. Ίσως και συνειδητοποιώντας ότι έκανε κι ο ίδιος λάθος με το να μην κάνει γρήγορα δύο-τρεις αλλαγές στο β΄ ημίχρονο, παρότι ειδικά οι Μπιέλ, Χάμες κι Αράμπι παρέπαιαν στην επανάληψη, άρα να πιστεύει ότι διορθώνοντας του αυτό σήμερα με έγκαιρες αλλαγές, δεν θα αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα.

Η δική μου η ένσταση έχει να κάνει με το εξής: όταν βάζεις από την αρχή του ματς όλα τα καλά όπλα σου, χάνεις πολύ στις δυνατότητες που έχεις, με διορθωτικές κινήσεις, να αλλάξεις το ματς αν σου στραβώσει. Απόντος πάντα του τραυματία Βαλμπουενά, ποιόν μπορεί να βάλει ο Ολυμπιακός και να του γυρίσει το παιχνίδι αν δεν του πάει καλά; Κατά την γνώμη μου μόνο τους Μασούρα και Γκάρι κι αυτούς με προϋποθέσεις, καθώς κι οι δύο ψυχολογικά δεν πρέπει να είναι στα καλύτερα τους, για διάφορους λόγους. Να βάλω και τον Μαρσέλο, επίσης με πολλά εάν κι εφόσον;

Σκεφθείτε, αντιθέτως, να έχει στον πάγκο ο Ολυμπιακός π.χ. τον Ελ Αράμπι και τον Χάμες, έχοντας ξεκινήσει με τον Ουί Τζο η, τον Μπακαμπού και με τον Μασούρα η, τον Γκάρι. Να μπει δηλαδή το βαρύ πυροβολικό, με τους αντίπαλους μάλιστα κουρασμένους…Να θυμίσω δε ότι ο Αράμπι φέτος έχει το 80% των γκολ και των ασίστ, όταν μπαίνει αλλαγή στο β΄ ημίχρονο. Όπως κι ότι ο Χάμες μπαίνοντας αλλαγή στο ματς με τον ΟΦΗ είχε την ασίστ για την ισοφάριση.

Τέλος πάντων, στο ποδόσφαιρο πάντοτε υπάρχει και το ένα και το άλλο. Η δε δική μου προσδοκία είναι να δικαιωθεί ο προπονητής κι όχι εγώ. Διότι, πολύ απλά ήδη ο Ολυμπιακός έχει μπει, λίγο αθόρυβα αλλά δυστυχώς πολύ σταθερά, σε μία διαδικασία συνεχών αποτελεσμάτων, με τις νίκες του να γίνονται σπάνιες: στις τέσσερις τελευταίες αγωνιστικές έχει μόλις μία νίκη (1-0 στη Λιβαδειά) και τρεις ισοπαλίες (σε ΠΑΟ 1-1, με ΑΕΚ 0-0 και σε ΠΑΣ 2-2), εξ ου άλλωστε και το -12 από τον ΠΑΟ, το -6 από την ΑΕΚ, αλλά και η οπισθοχώρηση του βαθμολογικά πίσω κι από τον ΠΑΟΚ…

Σε αντίθεση με αρκετούς (η, και πολλούς), εγώ πίστευα ότι θα ήταν καλή η επιστροφή του Μίτσελ στον Ολυμπιακό, παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες στο έργο του. Όμως τα αποτελέσματα σε γενικές γραμμές δεν με δικαιώνουν-προπάντων δε τον ίδιο. Ούτε στην Ευρώπη, ούτε στο πρωτάθλημα. Και ναι μεν γνωρίζω πάρα πολύ καλά ότι ο Μαρινάκης δεν θέλει με τίποτα, μα με τίποτα να ξέρετε, να προχωρήσει και σε άλλη αλλαγή προπονητή (και πιθανόν να έχει αποφασίσει και να μην προχωρήσει σε καμία άλλη αλλαγή ό,τι κι αν γίνει!), όμως στο ποδόσφαιρο μιλάνε πρωτίστως τα αποτελέσματα. Κι όταν δεν κερδίζεις μία, δύο, τρεις, τέσσερις αγώνες (που ο Ολυμπιακός έχει χάσει η, έχει φέρει ισοπαλίες στους οκτώ από τους 13 αγώνες του με τον Μίτσελ στον πάγκο), τότε τα περιθώρια αρχίζουν και στενεύουν σε κάθε ομάδα, πόσο δε μάλλον στον Ολυμπιακό.

Εάν ήμουν στη θέση του Μίτσελ θα κοιτούσα πώς να εξασφαλίσω με κάθε θυσία το κάθε τρίποντο από εδώ και πέρα. Και θα αποφάσιζα το καλύτερο που έβλεπα εγώ κι ενδεχομένως οι συνεργάτες μου για την ομάδα, χωρίς να υπολογίζω το επικοινωνιακό κόστος των επιλογών. Εδώ μετράει το αποτέλεσμα, το τρίποντο κι όχι αν και πόσο θα παίξει ο άλφα η, ο βήτα. Αν κερδίζει η ομάδα, όλα τα υπόλοιπα (ακόμη κι οι γκρίνιες κι όλα) έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Αν δεν κερδίζει, τότε υπάρχουν τα σοβαρά προβλήματα. Κι είναι και κακή η…συγκυρία, καθώς οι δρόμοι του Ολυμπιακού με τον Μίτσελ την προηγούμενη φορά είχαν χωρίσει στις 5 Ιανουαρίου (του 2015!)

Για να καταλήξω: έχει γίνει δουλειά από τον Μίτσελ στον Ολυμπιακό όλο αυτό το τρίμηνο που είναι στο Ρέντη. Κι έχει γίνει δουλειά υπό δύσκολες συνθήκες-εννοώ τη μεγάλη πίεση από τα αρχικά άσχημα αποτελέσματα και τις υπερβολικά πολλές αλλαγές στην ομάδα. Αλλά έχουν υπάρξει και αστοχίες που έχουν κοστίσει και που δεν έχουν κανένα νόημα. Όπως οι λάθος αλλαγές στο 0-3 από την Γκαραμπάγκ, η χρησιμοποίηση του Αγκιμπού σε ρόλο εξτρέμ στο 1-2 από τον ΠΑΟΚ κι η μεγάλη αδράνεια του πάγκου στο β΄ ημίχρονο στα Γιάννινα. Περιθώρια για επιπλέον αστοχίες πλέον μοιάζει σα να μην υπάρχουν, για την ομάδα πάνω απ΄ όλα.

Πραγματικά δε, ακόμη δεν μπορώ να χωνέψω πώς ο Μίτσελ άργησε τόσο πολύ να αντιδράσει στο ματς με τον ΠΑΣ την στιγμή μάλιστα κατά την οποία είχε ξαναφέρει 2-2 με τον ίδιο αντίπαλο και δη μέσα στο Καραϊσκάκη προηγούμενος και τότε 2-1 έως το 88’, πάλι ίδια εποχή, 6 Δεκεμβρίου του 2014. Και μόνο φέρνοντας το μυαλό του πίσω, ο προπονητής έπρεπε στο συγκεκριμένο παιχνίδι να είναι δέκα φορές πιο υποψιασμένος.

Άσχετο: το γράφω τώρα, μία εβδομάδα μετά, γιατί δεν ήθελα να δικαιολογήσω ούτε στο ένα τοις εκατό τους παίκτες του Ολυμπιακού για την θλιβερή, αποκαρδιωτική και ντροπιαστική για τους ίδιους και το σύλλογο εμφάνιση τους στο β΄ημίχρονο στα Γιάννινα.

Όμως, ο διαιτητής Κουμπαράκης ήταν άλλος στο α΄ ημίχρονο κι άλλος στο β΄. Στα πρώτα 45 λεπτά έπαιξε 50-50 αυστηρά και μπράβο του αφού έδειξε εικόνα πραγματικά καλού διαιτητή. Στα δεύτερα 45 λεπτά μεταμορφώθηκε σε διαιτητάκο της πλάκας, παίζοντας έδρα 80-20! Άφηνε τους γηπεδούχους να κάνουν συνεχώς φάουλ και να μην σφυρίζει τίποτα κι αντιθέτως σε κάθε επαφή παίκτη του Ολυμπιακού σφύριζε φάουλ. Μία διαιτησία "πονηρή", αν και θα ήθελα να χρησιμοποιήσω άλλη λέξη που αρχίζει από «π» και ταιριάζει καλύτερα στην περίσταση.

Η αλλαγή συμπεριφοράς του Κουμπαράκη από ημίχρονο σε ημίχρονο, μπορεί να εξηγηθεί κατά την κρίση μου από δύο πράγματα: είτε είναι πολύ κακός διαιτητής, είτε δέχθηκε από κάπου τηλεφώνημα στο ημίχρονο και το γύρισε στο β'.