Όσα ήξερε ο ΠΑΟΚ πριν το ματς και όλα όσα έμαθε μετά από την ήττα…

Δεν μπορείτε να έχετε παράπονο… Όταν ΠΡΙΝ από ένα ματς αναλύεται μέσα από μία εικόνα, όλο (σχεδόν) το παιχνίδι που ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ δούμε και τελικά επιβεβαιώνεται με τόσο απόλυτο τρόπο το κομβικό σημείο που θα κρίνει την αναμέτρηση, τότε τι άλλο να προσφέρεις ως άποψη-εκτίμηση ή ως προαναγγελία μίας κατάστασης;

Όποιος καταλαβαίνει αυτό που βλέπει μέσα στο γήπεδο από τις ομάδες (στη συγκεκριμένη περίπτωση από την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ) θα έπρεπε να περιμένει ακριβώς όσα έγραψα Όταν ο ΠΑΟΚ πάει να «χτίσει» επίθεση με την ΑΕΚ να περιμένει… το Σάββατο. Εννοείται ότι το ματς θα μπορούσε να κριθεί και από άλλες λεπτομέρειες. Η βασική εικόνα όμως, η πιο κρίσιμη κατάσταση για την εξέλιξη του αγώνα των δύο συγκεκριμένων φιλοσοφιών, ήταν αυτή που από το Σάββατο περιέγραψα όσο πιο αναλυτικά και επίμονα μπορούσα: «Αν το ματς αυτό το ήταν… μία εικόνα, έχω στο μυαλό μου τον Κοτάρσκι να στήνει την μπάλα στην μικρή περιοχή του και τον ΠΑΟΚ να ετοιμάζεται να χτίσει την επίθεσή του από πίσω. Όπως πάντα με τις σωστές ποδοσφαιρικές αρχές που μαθαίνει το σύνολο του Λουτσέσκου. Στην ίδια εικόνα, τα «αρπακτικά» της ΑΕΚ, περιμένουν να κλέψουν από τους νεαρούς του ΠΑΟΚ. Αυτό είναι το ματς… Θα μπορέσει ο ΠΑΟΚ να κάνει το σωστό παιχνίδι του από πίσω; Θα του κλέψει μπάλες η ΑΕΚ με την ασφυκτική πίεσή της ψηλά ή στο κέντρο για να τον εκθέσει στην μετάβαση;».

Οι νεαροί του ΠΑΟΚ λοιπόν και τα «αρπακτικά» της ΑΕΚ μέσα σε ένα γήπεδο που «βράζει» υπέρ της Ένωσης. Όλα παίζουν ρόλο. Φυσικά και ο διαιτητής.

Ίσως και να περίμενα ότι η αρχή θα ήταν πιο δύσκολη για τον ΠΑΟΚ. Ίσως και να εκτιμούσα ότι εκεί μπορεί να δημιουργηθούν τα πιο σοβαρά προβλήματα. Δεν έγινε έτσι. Αντιθέτως ο ΠΑΟΚ κατάφερε να βγάλει τις δύο του μεγάλες φάσεις στο πρώτο δεκάλεπτο. Μέχρι το 35΄ μάλιστα και ενώ πιέζονταν και ενώ η ΑΕΚ είχε δικές της, τις δεύτερες μπάλες, μεγάλες στιγμές δεν είχαν οι γηπεδούχοι. Ένα (ανύπαρκτο) φάουλ κέρδισαν και ένα σουτ του Αραούχο έπειτα από φάουλ του Μουκουντί στον Ολιβέϊρα.

Θέλω να μείνω όμως στα… «αρπακτικά» της ΑΕΚ και στο μεγάλο πάθος που έβγαλαν και χθες, στην aggressive άμυνά τους ειδικά από το 20΄ και μετά μέχρι και το 2-0. Η ΑΕΚ έστησε μία τέτοια ομάδα που θα εκμεταλλευτεί και την ορμή που δίνει ο ξεσηκωμένος –και λόγο- γηπέδου κόσμος της. Καλά έκανε… Επιδιώκει και ποντάρει στο λάθος του αντιπάλου. Είναι μία φιλοσοφία και αυτή, για εμένα όχι η καλύτερη για όσους θέλουν να κάνουν πρωταθλητισμό. Καταλήγω στο ότι… αν χθες ο Πολωνός διαιτητής δεν έστελνε -με τις αποφάσεις του- μήνυμα ασυλίας στους γηπεδούχους, τότε ο κάθε Αραούχο, Γκατσίνοβιτς, Γκαρσία, Πινέδα, Βίντα, ίσως και να μην έβγαζαν τόση επιθετικότητα στα μαρκαρίσματά τους. Ο Αραούχο ο οποίος γλίτωσε τόσες κάρτες (δύο στην ίδια φάση όταν έριξε με πρόθεση σε κόντρα του ΠΑΟΚ και τον Ντάντας εκτός φάσης και τον Κωνσταντέλια στο τέλος) ο Βίντα που σε κόντρα έριξε με πρόθεση τον Ολιβέιρα και είδε τον διαιτητή να κόβει πλεονέκτημα με την μπάλα στον Κωνσταντέλια ΧΩΡΙΣ εκείνος να τιμωρείται, ο Πινέδα για την ανατροπή στον Κωνσταντέλια χωρίς να έχει καμία σχέση με την μπάλα, ο Γκατσίνοβις που έφυγε στην κερκίδα και είδε τον διαιτητή να παραβιάζει κάθε κανόνα σε κατάσταση που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί από λανθασμένη εκτίμηση. Όλο το παιχνίδι της ΑΕΚ ευνοήθηκε από το μήνυμα που έστειλε ο διαιτητής. Γι αυτό και στην επανάληψη ο Ρότα (μετά από σφύριγμα) κάνει βόλτα με την μπάλα και καθυστερεί την εξέλιξη του αγώνα, το ίδιο ακριβώς και το Αραούχο. Τα ίδια και ο Γκατσίνοβιτς. Είχαν ήδη καταλάβει ότι… δεν θα τιμωρούνταν. Και όλα αυτά μέχρι το 2-0. Εκεί που πέρα από όλα τα άλλα ανάποδα «μικρά» σφυρίγματα του Πολωνού, οι κάρτες ήταν 0-3, ενώ έπρεπε να είναι 4-4! Μετά βεβαίως το 2-0 όπου όλα είχαν κριθεί, ο διαιτητής το ισορρόπησε, κάτι πολύ περίεργο για τις γενικές προθέσεις του.

Έχασε ο ΠΑΟΚ από όλα αυτά; ΟΧΙ! Θα ήθελα να δω απλά το παιχνίδι των γηπεδούχων έχοντας τις 3-4 κάρτες μέχρι το 60΄ σε φάσεις που δεν επιδέχονται καμία αμφισβήτηση.

Υπάρχει και το άλλο ερωτηματικό: Έχασε ο ΠΑΟΚ επειδή έκανε λάθη στο «χτίσιμο» επιθέσεων με τους νεαρούς του παίκτες; Η μάλλον: Υπήρχε περίπτωση να μην κάνει κανένα λάθος σε τέτοια κατάσταση; Πώς;

ΑΝ ο ΠΑΟΚ στις 5-6 φορές που διέσπασε την πρώτη ζώνη πίεσης των γηπεδούχων και έφυγε προς την αντίπαλη περιοχή σε καταστάσεις 4 εναντίον τεσσάρων ή πέντε εναντίον-τεσσάρων, είχε την στοιχειώδη ποιότητα να φθάσει σε μία σωστή τελική πάσα, σε μία απρόσμενη ενέργεια, σε ένα καλό τελείωμα και όλα αυτά που αποτελούν τον ορισμό της ποιότητας, τότε σήμερα ίσως να μην μιλούσαμε για τα δύο λάθη των νεαρών, αλλά για τα 1-2 γκολ μετά από το σωστό χτίσιμο επιθέσεων. Δεν τελείωσε ο ΠΑΟΚ ΚΑΜΙΑ επίθεση σωστά και κάπως έτσι υπάρχει η αίσθηση ότι ΠΟΤΕ δεν ξεπέρασε το πρέσινγκ της ΑΕΚ, κάτι το οποίο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και το υποστηρίζουν μόνο όσοι κρίνουν όλο το ματς από το αποτέλεσμα και όχι από την συνολική εικόνα.

Με αυτά και με αυτά η ΑΕΚ κέρδισε δίκαια και μάλλον εύκολα και κάπως έτσι φθάνουμε στο σημείο να ακούμε τον Λουτσέσκου να λέει στον εαυτό του (σίγουρα αυτές οι ατάκες ήταν για να τις ακούει ο ίδιος και να παίρνει κουράγιο…) ότι μερικές χρονιές κάποια μεγάλα club (ανέφερε τη Σίτι και την Άρσεναλ) δεν κερδίζουν τίποτα χειροπιαστό, απλά ξοδεύουν το χρόνο για να βάλουν βάσεις ενόψει των επόμενων ετών. Σε κάθε περίπτωση μετά και από αυτή την ήττα, με βάση όλα τα δεδομένα που υπάρχουν, ο ΠΑΟΚ συνειδητοποιεί ότι όχι μόνο δεν μπορεί να διεκδικήσει το πρωτάθλημα, αλλά είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα κατακτήσει και τη δεύτερη θέση.

Και το μεγάλο ζήτημα που προκύπτει και πάλι είναι το εξής: Ποιος το καταλαβαίνει αυτό για το πλάνο της ομάδας και το χτίσιμο με τις μακροπρόθεσμες προοπτικές; Ποιος το αποδέχεται, ποιος το ανέχεται και το υπομένει και πάνω από όλα: Θα στηριχθεί μέχρι τέλους (με πράξεις και με λόγια) ή μπορεί στην πορεία να αλλάξουν τα πάντα;