Το σχολείο-πανεπιστήμιο του ΠΑΟΚ και τα SOS μαθήματα στα ντέρμπι

Πήγε να παίξει ένα δύσκολο εκτός έδρας παιχνίδι ο ΠΑΟΚ και ο προπονητής του δεν άλλαξε τον κορμό του. Αυτόν έχει, αυτόν εμπιστεύεται. Κατέβηκε στο Κλεάνθης Βικελίδης με τον 22χρονο Λύρατζη, τους συνομηλίκους, αλλά πρωτοεμφανιζόμενους σε τέτοια ματς, Τσαούση, Ντάντας, Κοτάρσκι και τον 18χρονο Κουλιεράκη…

Σχολείο ή τέλος πάντων πανεπιστήμιο θύμιζε η ενδεκάδα κυρίως στην άμυνα και εκεί είχαμε το πρώτο ερωτηματικό: Πώς θα αντιδράσουν στην πίεση ενός τέτοιου αγώνα και μάλιστα σε εχθρικό περιβάλλον; Μπήκαν στο γήπεδο οι πιτσιρικάδες και όχι μόνο δεν πανικοβλήθηκαν, αλλά για πρώτη φορά έδωσαν την μπάλα στους γηπεδούχους στο έκτο λεπτό! Καλά πήγε το πρώτο ημίχρονο για τη νέα και νεανική ομάδα του Δικεφάλου. Είχαν τον έλεγχο! Δεν απειλήθηκαν σχεδόν καθόλου, αφού ο Άρης πάτησε περιοχή… μισή φορά. Είχαν τις στιγμές τους (Νάρει, Ντόουγκλας) και σε γενικές γραμμές είχαν την εικόνα της καλύτερης ομάδας, είτε σε φάση επίθεσης, είτε στην άμυνα.

Στο δεύτερο μέρος όλα άλλαξαν και η ομάδα του Λουτσέσκου έχασε τον έλεγχο, έχασε την μπάλα και μαζί όποια καλά στοιχεία στο παιχνίδι της. Γίνονται και αυτά στο χτίσιμο μίας νέας ομάδας και στο ξεκίνημά της. Είτε ομαδικά, είτε ατομικά, το δεύτερο ημίχρονο πρέπει να προβληματίσει πάρα πολύ τον Λουτσέσκου. Τι έγινε; Πώς η δική του ομάδα δεν κατάφερε να αλλάξει τρίτη σωστή πάσα και το ποσοστό έφθασε στο απίστευτο για ΠΑΟΚ 70-30 σε βάρος του; Που χάθηκαν οι προσωπικότητες; (Ο Ζίβκοβιτς δεν μπήκε ποτέ, ο Κούρτιτς έφυγε στο ημίχρονο). Και τέλος πάντων πώς αντέδρασαν ακόμη και στις βουτιές των αντιπάλων, τις οποίες επιβράβευσε με κωμικό τρόπο ο διαιτητής;

Ο Κοτάρσκι κράτησε και στο πέναλτι, η ομάδα όμως δεν αντιδρούσε. Μπήκαν στο γήπεδο Βιεϊρίνια, Μπίσεσβαρ, Ελ Καντουρί και Ολιβέιρα, αλλά και πάλι… λίγα πράγματα, εκτός από το γέμισμα στον Τόμας και την ευκαιρία απέναντι στον Κουέστα που ήταν μεμονωμένη στιγμή.

Ο ΠΑΟΚ μπορούσε να χάσει, αλλά σε μία στιγμή οι παίκτες του βρέθηκαν. Η μπάλα προωθήθηκε σωστά, ο Ελ Καντουρί έφυγε, ανατράπηκε και ο διαιτητής άφησε το πλεονέκτημα! Ο Ολιβέιρα έφευγε σε τετ α τετ. Ακόμη και αν ήταν οφσάιντ, η επιλογή του, η απόφαση αυτή να σκάψει την μπάλα από τα 25 μέτρα, η έλλειψη πίστης του για το που βρίσκεται, που πατάει και τι πρέπει να κάνει ως ικανός φορ, φανερώνει το τεράστιο πρόβλημα του ΠΑΟΚ στην επίθεση. Τα ντέρμπι που συνήθως είναι ισορροπημένα, κρίνονται από λεπτομέρειες και μεγάλους παίκτες. Κάποτε ο Λουτσέσκου πήρε ματς στο Χαριλάου με τον Πασχαλάκη να βγάζει πέναλτι (σε εκείνη την εστία ο Άρης δεν πρέπει να εκτελεί πέναλτι απέναντι στον ΠΑΟΚ, ξέρει και ο Καράμπελας) αλλά και τον Πρίγιοβιτς να τελειώνει φάσεις για… πλάκα. Τώρα; Ποιος; Πώς; Σε αυτό το ντέρμπι και στα άλλα; Με αυτόν τον Ολιβέιρα ο οποίος σε πατήματα και αυτοπεποίθηση δεν έχει καμία σχέση με τον κανονικό Πορτογάλο φορ που απέκτησε πέρσι ο ΠΑΟΚ, αλλά και χωρίς ποιοτικό δεκάρι, το ταβάνι αυτής της ομάδας θα μείνει χαμηλό! Αν πήραν απόφαση να αφήσουν έτσι το ρόστερ, με τέτοιον σέντερ φορ και χωρίς γκολ από τον παίκτη στο 10, τότε ας πάρουν απόφαση ότι τον πρωταθλητισμό θα τον κοιτάνε με τα κιάλια. Αυτά είναι τα SOS και τα αυτονόητα… Εκτός και αν γίνονται ακόμη θαύματα και μπορεί (με τη δουλειά του) να κάνει ένα ακόμη ο Λουτσέσκου.

Στις 4 Αυγούστου έγραψα γι αυτή την απόφαση που έπρεπε να πάρει η ομάδα. Για τον Ολιβέιρα και τον Ελ Καντουρί. Όσο περνάει ο καιρός τόσο και επιβεβαιώνεται ότι κι εκεί που πόνταρε ποιοτικά ο ΠΑΟΚ, χλωμός είναι….

Είναι κρίμα να δίνει βαθμό σε ντέρμπι ο νεαρός Κοτάρσκι, να στέκονται αξιοπρεπώς όλοι οι νεαροί αμυντικοί, αλλά μπροστά να λείπει ο Ζίβκοβιτς, να μάχεται ένας Τόμας που αναγκαστικά παίζει βασικός στον ΠΑΟΚ και από εκεί και πέρα να μην υπάρχει κανονικός Ολιβέιρα και η ομάδα να περιμένει τη διαφορά από Μπίσεσβαρ και Ελ Καντουρί που πολλά μπορεί να κάνουν, γκολ όμως δεν βάζουν ούτε στα… ηλεκτονικά παιχνίδια.

Αυτά ήταν τα καλά της νέας ομάδας του Λουτσέσκου που τελικά πήρε έναν πόντο σε δύσκολο εκτός έδρας ματς, μία ομάδα που μπορεί να ικανοποιείται από μερικά καλά διαστήματα, αλλά πρέπει και να προβληματιστεί και από όλες τις αδυναμίες που φανέρωσε το πρώτο τέτοιο παιχνίδι της.

* Ένας ξένος διαιτητής που επιβράβευε κάθε βουτιά παίκτη της γηπεδούχου ομάδας επειδή η κερκίδα φώναζε το άκρως ελληνικό…. «εεεεε» δεν χρειάζεται στο πρωτάθλημά μας. Κωμωδία σκέτη το κατάντησε με αποκορύφωμα και την ανύπαρκτη αποβολή του Ελ Καντουρί σε άλλη μία βουτιά από επαφή με το στήθος! Αποβλήθηκε γιατί ακούμπησε αντίπαλο με το στήθος! Το αποτέλεσμα δεν επηρεάστηκε, αλλά αυτή η εικόνα της βουτιάς και του άμεσου σφυρίγματος επιβράβευσης, ήταν αστεία. Ήταν ελληνική. Και αν θέλουμε να βλέπουμε τέτοια ματς, όπου κάθε… «εεεε» οδηγεί σε σφύριγμα, τι τους φέρνουμε τους ξένους; Ένας λόγος που έρχονται είναι για να αποφεύγουμε τέτοιες καταστάσεις όπως αυτή η σημερινή με τις αστείες βουτιές.