Τι φταίει; Το κέρδος!

• Όλοι στην αρένα!
• Συντριβή σε κέρδος, έλεγχο, επιβολή

Τι φταίει και άστραψαν οι λεπίδες; Τι φταίει και μας πνίξαν αλυσίδες; Τι φταίει και οι απρόβλεπτες συναντήσεις –«πεσίματα- έλιωσαν τις ελπίδες; Τι φταίει και οι οργανωμένες συναντήσεις –«ραντεβού»- σκόρπισαν δάκρυα και κόκκινες κηλίδες; Τι φταίει και η Ελλάδα, και όλες οι χώρες του κόσμου, στα γήπεδα αναστενάζει; Τι φταίει που μάθαμε τόσο καλά τη λέξη «χουλιγκανισμός»; Τι φταίει και δεν βλέπουμε τη γενεσιουργό αιτία του κακού; Τι φταίει που παιδιά και «τυφλωμένοι» ενήλικες σφάζονται και θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους; Ναι, το είπα. Το κέρδος, εκεί είναι η μήτρα του ζόφου, του ανόητου «πολέμου»… Γι’ αυτό μάθαμε μόνο να μετράμε απώλειες, ζημιές, έσοδα, πανιά που αρπάξαμε, κυνήγι που ρίξαμε στον αντίπαλο, τα μηχανάκια που αφήσαμε/αφήσανε, τα βιντεάκια που ανεβάσαμε/ανεβάσανε… Γι’ αυτό η επιδίωξη της «κυριαρχίας» και η… αναβάθμιση από τα χέρια στα μαχαίρια. Γι’ αυτό ο παλμός της κερκίδας έγινε κραυγή και απειλητικός καημός. Γι’ αυτό το πιο λαϊκό παιχνίδι, το παιχνίδι των μαζών, έγινε παιχνίδι στα χέρια των λίγων, των ολιγαρχών και η εξουσία από πάνω χαιρέκακα μειδιά και μετρά τα δικά της κέρδη, τα μόνα που έχουν αξία σ’ αυτό το άθλιο οικονομικό/πολιτικό πλαίσιο. Τι φταίει και χάθηκε η χαρά και επικράτησε ο φόβος; Οι κανόνες του παιχνιδιού φταίνε!

Όλοι στην αρένα!

Τη στιγμή που το ποδόσφαιρο έγινε πηγή πλουτισμού, τη στιγμή εκείνη χάθηκαν όλα. Πολιτικοί, επιχειρηματίες, ΜΜΕ, φρόντισαν και φροντίζουν να μην στερέψει και είναι αυτοί που έφτιαξαν «τέρατα» σαν τον δολοφόνο του Άλκη. Ο φανατισμός που αναπτύχθηκε στα χρόνια του επαγγελματικού αθλητισμού είναι τεράστιος. Το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα, αφού σχεδόν διέλυσε τον κοινωνικό ιστό, στη συνέχεια εφάρμοσε το χυδαίο «άρτος και θεάματα». Όλοι στην αρένα και όποιος αντέξει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι δημιουργοί της αρένας θα πλουτίσουν, θα ισχυροποιήσουν την παρουσία τους στο πολιτικό, παραγοντικό, επιχειρηματικό γίγνεσθαι και το κυνήγι του μέγιστου κέρδους θα διαιωνίσει τα ρόπαλα, τα μαχαίρια, τους φόνους. Και τι γίνεται όταν η κοινωνία αδιαφορεί και με τον τρόπο της απέχει; Βαθαίνουμε τον φασισμό και αφήνουμε να κάνει τη δουλειά του στα αποκλεισμένα, περιθωριοποιημένα, στρώματα. Το λούμπεν στοιχείο αναδύεται και επικρατεί και το γήπεδο, οι δρόμοι, τα στενά, γίνονται πεδίο μάχης. Γι’ αυτό υπάρχουν οι «στρατοί», γιατί έτσι τους θέλουν οι πρόεδροι, οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ. Γιατί πώς θα ικανοποιηθούν αλλότρια συμφέροντα; Τι να κάνουν, λοιπόν, η καταστολή, οι ανακοινώσεις και οι υποσχέσεις των «υπευθύνων»; Όταν η αιμορραγία είναι εσωτερική, η ασπιρίνη δεν βοηθά. Περισσότερο κοροϊδία είναι και όχι ανακούφιση.

Συντριβή σε κέρδος, έλεγχο, επιβολή

Ας επιστρέψουμε, λοιπόν, στο αρχικό ερώτημα. Τι φταίει; Η απουσία οργάνωσης των οπαδών σε διεκδικητική βάση. Η απουσία συνείδησης του ρόλου που τους έχουν δώσει και αυτού που πραγματικά έχουν. Αν το ποδόσφαιρο είναι το παιχνίδι των μαζών, του λαού, τότε αυτός πρέπει να πάρει τον έλεγχο και να συντρίψει τις έννοιες του κέρδους, του ελέγχου και της επιβολής. Τα παιδιά στην κερκίδα πρέπει να ορίζουν τους κανόνες και κανείς άλλος, κανείς! Για να γίνει όμως αυτό πρέπει πρώτα να ξεριζωθεί η κυνική, επιχειρηματική, ματιά πάνω στο άθλημα, οι συναλλαγές κρυφές-φανερές, η τοξικότητα των ΜΜΕ και η ψηφοθηρική καπηλεία των πολιτικών. Όσο αυτά παραμένουν, τόσο θα θρηνούμε θύματα και θα ακούμε τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Όσο οι οπαδοί παίζουν άθελα (;) τους το παιχνίδι των προέδρων, τόσο θα ματώνει το έδαφος. Τα συμφέροντα των οπαδών δεν πρέπει να έχουν τίποτα κοινό με αυτά των επιχειρηματιών-ιδιοκτητών, με τον λόγο των στρατευμένων μέσων και των ψευτών πολιτικών. Αν αυτοί μιλάνε για κέρδη, το οπαδικό κίνημα πρέπει να μιλά για ζωές και Κυριακές που γουστάρουμε να ζούμε. Αν αυτοί ξέρουν από λεφτά, γκλομπ και εξαγορά, οι οπαδοί ξέρουν από εκδρομές, τσιμέντο, «βρώμικο» έξω από το γήπεδο, ορθοστασία και φωνή για την ομάδα τους, φωνή για το ποδόσφαιρο που είναι φτιαγμένο από τον λαό για τον λαό.