Τι να γράψεις σε ημέρες πένθους;

Ασχολούμαι με τα αθλητικά πολύ έντονα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Στο γήπεδο πρώτη φορά πήγα το 1983. Δημοσιογραφικά, είμαι στο χώρο από το 1994. Έχω ζήσει λοιπόν πάρα πολλά και έχω διαχειριστεί μέσα μου, αλλά και δημοσίως, πολλές δύσκολες στιγμές και περιόδους. Τώρα, δεν μπορώ. Δεν θέλω…

Από προχθές το πρωί δεν υπάρχει καμία διάθεση ούτε για δουλειά, ούτε για σχόλια. Γράφω επειδή… «πρέπει». Από τη μία δεν υπάρχουν λόγια και εκφράσεις να απευθυνθείς στους ανθρώπους του παιδιού. Ποιες λέξεις από όλους εμάς μπορούν να τους «πουν» το οτιδήποτε; Τι μπορεί να βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους που καταστράφηκαν; Από την άλλη, μετά το «κακό» που φαίνονταν ότι έρχεται, τι να γράψεις γι’ αυτά που γίνονται εδώ και χρόνια, βράδυ παρά βράδυ στη Θεσσαλονίκη; Υπάρχουν εκφράσεις να χαρακτηρίσουν τους δολοφόνους;

Στο τέλος-τέλος θέλω να γράφω πολλά για όσους… έμειναν πίσω. Όχι για την πόλη που ζούμε η οποία πενθεί και αυτό είναι ολοφάνερο εδώ και 48 ώρες, όπου βρεθείς κι’ όπου σταθείς. Είναι πράγματι πάρα πολλοί όσοι πενθούν και το έχουν βουλώσει γιατί… τώρα πια δεν υπάρχει κάτι για να πεις. Χάσαμε! Αποτύχαμε! Δεν είμαστε τίποτα… ΤΕΛΟΣ. Το βουλώνουμε και όταν ξανασκεφτούμε καλύτερα, θα κάνουμε την προσπάθεια που πρέπει… Δεν την κάναμε πολλές άλλες φορές νωρίτερα όταν πυροβολούσε ο ένας τον άλλο στην Εγνατία, όταν πλακώνονταν στην Πολίχνη, όταν μαχαιρώνονταν στη Χαλκιδική και τόσα άλλα…

Θα ήθελα να γράψω πάρα πολλά και για τους λίγους ανόητους που δεν έχουν καταλάβει τι πάθαμε και συνεχίζουν να διαιωνίζουν το μίσος, καπηλευόμενοι το φονικό αυτό και τη μνήμη του Άλκη. Δεν πρέπει να γράψω τίποτα όμως… Προτιμώ τέτοια περίοδο να κάνω την αυτοκριτική μου.

Για να φθάσουμε εδώ που φθάσαμε, είναι ξεκάθαρο ότι ΚΑΝΕΙΣ μας δεν έκανε καλά τη δουλειά του. Παραδέχομαι ότι σήμερα, αδυνατώ να αντιδράσω με τον οποιονδήποτε τρόπο. Ελπίζω όσοι έχουν την ευθύνη για την τήρηση των νόμων, να είναι πολύ πιο προσεκτικοί από εδώ και πέρα. Και όλοι οι άλλοι το ίδιο, ο καθένας από το μετερίζι του.

Λυπάμαι, γιατί σε αυτή τη χώρα, πάντα σκεφτόμαστε καλύτερα τι θα πούμε, τι θα κάνουμε, τι θα γράψουμε, πώς θα προλάβουμε πράγματα και καταστάσεις, ΜΟΝΟ μετά από το κακό. Έστω…

* Ξεκινάω να γράψω κάτι για τον ΠΑΟΚ, αλλά δεν… Λυπάμαι αλλά δεν γίνεται. Δεν είναι δυνατόν στο ίδιο κείμενο να συνυπάρξει με το τραγικό γεγονός, το οτιδήποτε άλλο.

* Και όμως… Ενώ δεν μπορώ να βρω λέξεις για να απευθυνθώ στην οικογένεια του παιδιού, ο πατέρας του Άλκη είναι ο πρώτος που κάνει την προσπάθεια! Μεγαλείο ψυχής από τον πατέρα του Άλκη, ζήτησε φιλική αναμέτρηση Άρη - ΠΑΟΚ Σεβασμός και θαυμασμός για τον άνθρωπο που μέσα στον πόνο του, είναι ο πρώτος που ξεκινάει, μπας και από εδώ και πέρα ζήσουμε κάτι άλλο…

* Για όλους αυτούς που έφυγαν λίγο πριν ή λίγο μετά από το γήπεδο…

Για τον Άρη τον Δημητριάδη τον οποίο σκότωσαν και πάλι εδώ στη Θεσσαλονίκη το 1983.

Για τον Χαράλαμπο Μπλιώνα που έφυγε τόσο άδικα μέσα στο Αλκαζάρ.

Για τον Γιώργο Παναγιώτου που το 1991 ήταν 15 ετών και σκοτώθηκε από κροτίδα έξω από τη Φιλαδέλφεια σε ένα περιστατικό που το θυμάμαι σαν χθες. Ήμουν και εγώ μαθητής τότε και πήγαινα στα γήπεδα…

Για τον Ευθύμη Λιάκα και τον Κώστα Ντόλια τους οποίους έκαψαν ζωντανούς μέσα στο αυτοκίνητο όταν επέστρεφαν από το ΣΕΦ το 1991.

Για τον Γιώργο Καρνέζη που μαχαιρώθηκε στη Γλυφάδα το 1995.

Για τον Μιχάλη Φιλόπουλο τον οποίο σκότωσαν το 2007.

Για τον Κρητικό Γιάννη Ρουσάκη που δολοφονήθηκε το 2011 έξω από το Παγκρήτιο.

Για τον οπαδό του Εθνικού Κώστα Κατσούλη που χτυπήθηκε μέχρι θανάτου το 2014 στην Κρήτη.

Για τον Νάσο Κωνσταντίνου που έφυγε τόσο άδικα το 2017 επιστρέφοντας από το γήπεδο

Για τον Τόσκο που ήρθε εδώ από τη Βουλγαρία το 2020 και δεν γύρισε στην πατρίδα του…

Για τους νεκρούς στο Καραϊσκάκη, για τα παιδιά που έφυγαν στην καταραμένη στροφή των Τεμπών και για άλλους που μπορεί τώρα να ξεχνώ

Για τον Άλκη…

ΦΤΑΝΕΙ…