Ολυμπιακός: Νο 16 εναντίον Νο 38, Αραμπί χωρίς τελικές και νέα πρόσωπα στη Β' ομάδα

Ήδη έχουν σχολιαστεί πάρα πολλά για την κλήρωση του Ολυμπιακού με την Αταλάντα. Η μόνη παρατήρηση που εγώ έχω να κάνω είναι ότι εδώ και μία τριετία που η ιταλική ομάδα έχει μπει γερά στο κόλπο στα Κύπελλα Ευρώπης είναι Νο 16 στην κατάταξη της ΟΥΕΦΑ-κι ο Ολυμπιακός Νο 38.

Τέλος πάντων, έχουμε ακριβώς δύο μήνες πριν την…συνάντηση τους κι άρα πολλά να πούμε για δύο ομάδες με το κοινό σημείο ότι έχουν χρόνια τον ίδιο προπονητή (5,5 οι Ιταλοί και 3,5 οι Πειραιώτες). Το ότι ο τρίτος σύλλογος του ιταλικού πρωταθλήματος σε βάθος μίας ολόκληρης τετραετίας είναι πολύ μεγάλο φαβορί έναντι του πρώτου συλλόγου στην Ελλάδα, ατυχώς είναι κάτι που δεν αλλάζει. Αυτό που μπορεί να αλλάξει είναι η φόρμα του Ολυμπιακού στα μέσα Φλεβάρη-γιατί της Αταλάντα θεωρητικά δεν μπορεί να αλλάξει και πολύ, τουλάχιστον προς τα πάνω: είναι σε…μόνιμη σούπερ κατάσταση!

Προς το παρόν, πραγματικά είναι κάτι ανάμεσα σε κωμική και γραφική η επιμονή κάποιων να υπονοούν διάφορα για το τελευταίο παιχνίδι του Ολυμπιακού με τον Άρη, που σημειωτέον κρίθηκε από ένα απίθανο άλμα του Σισέ και μία κεφαλιά που θα τη ζήλευε σέντερ φορ, με δύο αντίπαλους αμυντικούς να «κρέμονται» πάνω του.

Κάνουν ότι ξεχνάνε ότι ο Άρης ναι μεν έχει μία πραγματικά πολύ καλή ομάδα, αλλά κι ένα μεγάλο μειονέκτημα: την φλυαρία. Εξ ου άλλωστε κι οι λευκές ισοπαλίες στο Χαριλάου με ΟΦΗ κι Απόλλωνα (και δεν πάω στο 0-5 από τον ΠΑΣ, που ήταν ένα ακραίο αποτέλεσμα). Εξ ου και το ότι στο ΟΑΚΑ κόντρα στην ΑΕΚ μετά από το δοκάρι που είχε στο 23, ξανααπείλησε στο 73’, μετά από 50 ολόκληρα λεπτά, και μόνο όταν έμεινε με παίκτη λιγότερο η ΑΕΚ, λόγω αποβολής του Μήτογλου στο 69’.

Δεν καταλαβαίνω γιατί να μην πιστώνεται στην καλή αμυντική λειτουργία του Ολυμπιακού η υποτονικότητα επιθετικά του Άρη ακριβώς στο ίδιο διάστημα προχθές στο Καραϊσκάκη, από το 25’ έως το 75’! Γιατί και πριν και μετά ο Άρης το πάλεψε για να δημιουργήσει ευκαιρίες, αλλά δεν μπόρεσε, με εξαίρεση την ανησυχία που προκάλεσε στο πρώτο δεκάλεπτο οι σέντρες του από δεξιά, γεμίζοντας την περιοχή του Βατσλίκ με παίκτες και διεκδικώντας σφυρίγματα, τα οποία θα μπορούσε να πάρει μόνο με την καλύτερη…διάθεση και θέληση διαιτητή και VAR κι όχι επειδή υπήρξε κάποια καθαρή παράβαση.

Ναι, ο Άρης πήγε στην Τούμπα κι έκανε πάρτυ με τον ΠΑΟΚ στο α΄ ημίχρονο-ας αφήσουμε το ότι μετά το 55’ γύρισε όλος πίσω, γιατί είχε το υπέρ του σκορ. Μόνο που τον Άρη εκείνη την βραδιά, όπως όλοι θυμόμαστε, τον «άφησε» ο ΠΑΟΚ να κάνει ό,τι θέλει. Ένας ΠΑΟΚ που προέρχονταν από το ταξίδι του στην Μπρατισλάβα και την ισοπαλία πρόκριση με την Σλόβαν-και πλέον έχουμε όλοι καταλάβει ότι σε αντίθεση με τον Ολυμπιακό, που υποφέρει αλλά τα καταφέρει, αυτός αδυνατεί χαρακτηριστικά να διαχειριστεί το να παίζει Πέμπτη και Κυριακή.

Πάμε παρακάτω όμως. Και θα ήθελα να σταθώ σε κάποιες «λεπτομέρειες» του αγώνα, θετικές κι αρνητικές για τον Ολυμπιακό, που πραγματικά νομίζω ότι έχουν ενδιαφέρον.

Πρώτη. Μου άρεσε η πρωτοβουλία του Παπασταθόπουλου να παίρνει την μπάλα από πίσω και να προωθείται κάνοντας τον εξτρά παίκτη στα χαφ. Και το έκανε αυτή τη φορά σωστά, όχι πηγαίνοντας μπροστά «με το κεφάλι χάμω και όποιον πάρει ο χάρος». Το έκανε με το κεφάλι ψηλά και με στοχευμένες πάσες, που έδιναν δυνατότητα ακόμη και απειλητικών σουτ (βλέπε του Λόπες). Παρεμπιπτόντως, ο Σωκράτης έκανε σωστά τη δουλειά του πίσω, μπλοκάροντας τελικές και καθαρίζοντας φάσεις, έστω κι αν πράγματι σε εκείνο το τάκλιν μπροστά στον Βατσλίκ ρίσκαρε χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος κίνδυνος-ήταν όμως καλή η σέντρα του Σάσα και δεν έβλεπε πίσω του τι γινόταν.

Δεύτερη. Μου άρεσε η άμεση αντίδραση του Μαρτίνς, που βλέποντας ότι μέσα σε ένα δίλεπτο (61-62) ο αριστερός μπακ του Άρη (Γκάνεα) έφυγε σαν εξτρέμ με τον αντίπαλο του (τον Ρόνι Λόπες) απλά να…βλέπει, άλλαξε πλευρά στον Βραζιλιάνο του Ολυμπιακού και τον πήγε αριστερά, φέρνοντας από δεξιά τον Μασούρα. Είναι ένα θέμα ότι όσο δίνει ωραία πράγματα μπροστά ο Λόπες, τόσο αναποτελεσματικός, έως και…επικίνδυνος είναι στα ανασταλτικά του καθήκοντα. Θυμηθείτε το λάθος διώξιμο στο γκολ του ΟΦΗ και το πούλημα της μπάλας έξω από την περιοχή του Βατσλίκ με το Βόλο. Το ευχάριστο είναι ότι δείχνει να έχει διάθεση να βοηθήσει και πίσω, δεν αδιαφορεί.

Τρίτη. Δεν μου άρεσε ότι σε κάποιες στιγμές όταν σέντραρε ο Ολυμπιακός ήταν τόσο άδεια από παίκτες του η περιοχή του Άρη. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μία φάση και δη στο ξεκίνημα του αγώνα, όταν είχε τραβηχτεί έξω ο Ελ Αραμπί για να κάνει συνεργασία μαζί του, σε μία σέντρα του Ρέαμπτσιουκ, υπήρχε στην αντίπαλη περιοχή μόνο ένας συμπαίκτης του! Για να έχει νόημα ένα γέμισμα από τα άκρα, πρέπει να υπάρχουν τρεις παίκτες για να διεκδικήσουν μία κεφαλιά. Με έναν, ακόμη και με δύο παίκτες, είναι πολύ δύσκολο να γίνει μία ομάδα απειλητική. Παρεμπιπτόντως, πάντως, και οι εφτά σέντρες που επιχείρησαν τα δύο μπακ (Λαλά πέντε, Όλεγκ δύο) ήταν πολύ μέτριου επιπέδου.

Τέταρτη. Δεν μου άρεσε ότι για τέταρτο στη σειρά παιχνίδι (με Άρη, Άντβερπ, ΟΦΗ, Βόλο) η μπάλα δεν έφτανε στον Ελ Αραμπί σε θέση για γκολ. Κι είναι υπερβολικά πολλά τέσσερα παιχνίδια, στα οποία ο φορ του Ολυμπιακού έχει ως τελικές ένα γύρισμα από πολύ δύσκολη θέση (αυτό που έφερε το κόρνερ την Κυριακή για το γκολ του Σισέ) και μία κεφαλιά με τον ώμο σε μία σέντρα που δεν την λες και επικίνδυνη. Είναι αλήθεια ότι μετά το ντέρμπι στο ΟΑΚΑ, όπου έλαμψε με τα δύο του γκολ, ο Αραμπί είναι πεσμένος-θυμηθείτε και πόσο κακό τελείωμα είχε από μία καλή σέντρα του Όλεγκ στο παιχνίδι με τη Φενέρμπαχτσε. Αλλά εξίσου αλήθεια είναι ότι έκτοτε δεν έχει πάρει μπαλιά για γκολ! Και δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις ότι π.χ. δεν βγαίνει από την περιοχή να πάρει την μπάλα για να έχει συμμετοχή στο παιχνίδι.

Νομίζω ότι θα είναι σημαντικό για τον Ολυμπιακό να γίνει ξανά πιο δημιουργικός κι επικίνδυνος ο Αγκιμπού. Απέναντι στον Άρη είχε πολλά κλεψίματα (ένα από τα οποία έφερε τη φάση με το δοκάρι), κέρδισε με ωραία ενέργεια το φάουλ από το οποίο πήγε να σκοράρει ο Λόπες, ήταν μέσα σε καλές επιθέσεις και συνεργασίες βγαίνοντας στα άκρα για να κάνει τριγωνάκια, έκοψε. Ανεβασμένος ήταν, σαν συνέχεια και της παρουσίας του ως αλλαγή στο β΄ ημίχρονο στο Βέλγιο.

Αν το συνεχίσει αυτό το ανέβασμα και στα δύο επόμενα παιχνίδια, θα βοηθήσει πολύ αυτό το «ζιζάνιο».

Άσχετο: Αρχίζει και βγάζει και νέους πρωταγωνιστές ο Ολυμπιακός Β.

Στα πρώτα 25 λεπτά του αγώνα με τον Ηρακλή (0-0) στο Καυταντζόγλειο, δεν με εντυπωσίασε απλά, αλλά με εξέπληξε ο (κλασικός αμυντικός χαφ) Ντόι! Με φοβερές κινήσεις ανασταλτικά, φοβερή δύναμη και κράτημα της μπάλας, αλλά και ακρίβεια στην πάσα. Στη συνέχεια έριξε στροφές, και πάλι όμως έβλεπες πράγματα σε αυτό το παιδί, όπως την ηρεμία και την ψυχραιμία στις μπαλιές του ακόμη και με τη μία και το πώς έβγαινε πρώτος στη φάση. Στα πρώτα μέτρα δεν είναι γρήγορος, αλλά όταν χρειάστηκε να κάνει επιστροφή σπριντάροντας 30 μέτρα πήρε και την ταυτότητα από τον αντίπαλο του. Δεν ξέρω αν προς το τέλος ξέμεινε από αντοχές, ωστόσο πρέπει να έχει καλύτερη διάρκεια και να επιδιώξει μεγαλύτερη συμμετοχή στο παιχνίδι, έστω κι αν δεν είναι καν 19! Από ένα προηγούμενο αγώνα «κάτι» είχα δει πάνω του, τώρα όμως έβγαλε σε ένα βαθμό αρκετά ολοκληρωμένο παιχνίδι.

Ο 18χρονος Λιάτσος έπαιξε μισή ώρα σαν δεκάρι και πάλι έδειξε παίκτης με ενδιαφέρον: με καλές πάσες και αρκετά κλεψίματα. Κι αυτός αρκετά ψηλό παιδί, πρέπει να ξεκινήσει να ψάχνει και τις καλές τελικές μπροστά, σουτ κι ασίστ, γιατί η θέση αυτό υπαγορεύει. Ένα 20λεπτο έπαιξε κι ο άλλος 18άρης, ο δεξιός εξτρέμ Τσέλιος, με μία πολύ καλή έμπνευση μπροστά-θέλει όμως πολύ δουλειά ακόμη.

Μπορούσε να κερδίσει η ομάδα του Ιμπαγάσα, με τρεις καθαρές ευκαιρίες για γκολ από Κίτσο, Κωστή, Βοίλη (όχι καλά τα τελειώματα των δύο τελευταίων), αλλά έμεινε σε τρίτο σερί εκτός έδρας παιχνίδι αήττητος. Ο Κίτσος (επίσης 18) μοιάζει ο παίκτης που κάνει πιο εύκολα τη διαφορά από τους επιθετικογενείς. Στην ευκαιρία που έχασε ενήργησε σχεδόν τέλεια, με απαλλαγή και καλό σουτ. Είχε την ασίστ στη χαμένη ευκαιρία του Κωστή (στάσιμο τον βλέπω), μπούκαρε και κέρδισε δύο φάουλ έξω από την περιοχή, έχει τεχνική και ντρίμπλα. Κρατάει όμως ενίοτε υπερβολικά την μπάλα και κάνει αρκετά λάθη.